ΤΟ ΑΝTΙΑΙΡΕΤΙΚΟ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς ἀπάντησε στὸ ὡς ἄνω ἀγγλικὸ Πανεπιστήμιο, τονίζοντας τὰ ἑξῆς: «Τὰ ἁγιογραφικὰ κείμενα δὲν γράφτηκαν νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν ἀνθρώπινο νοῦ, ἀλλὰ νὰ βοηθήσουν τὸν πεσμένο στὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο νὰ συνειδητοποιήσει τὴν δεινή του θέση μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό, νὰ κατανοήσει τὴν ἀνάγκη νὰ συνδεθεῖ μαζί Του, νὰ κοινωνήσει μὲ Αὐτόν, γιὰ νὰ νοιώσει τὸ ἄμετρο βάθος τῆς θείας ἀγάπης καὶ νὰ σωθεῖ, διὰ τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι οὔτε φιλοσοφικὰ κείμενα, οὔτε ἱστορικά, οὔτε ἠθικοπλαστικά, οὔτε κοινωνιολογικὰ – πολιτικά, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐμπεριέχουν τέτοια στοιχεῖα. Εἶναι κείμενα κλήσης γιὰ σωτηρία, πνευματικοὶ ὁδοδεῖκτες, γιὰ νὰ ἀνακτήσουμε τὴν αὐθεντική μας φύση, νὰ αὐξάνουμε στὴν ὕπαρξή μας “τὴν αὔξησιν τοῦ Θεοῦ” (Κολ. 2.19), “μέχρι καταντήσωμεν εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ” (Ἐφ.4.13), δηλαδὴ ὡσότου θεανθρωποποιηθοῦμε καὶ γίνουμε θεάνθρωποι κατὰ χάριν. Νὰ φθάσουμε στὸν προορισμό μας, στὴν θέωση, γιὰ τὴν ὁποία δημιουργηθήκαμε. […] Ὅσον ἀφορᾶ τὰ “ἄτοπα”, “ἀνήθικα” καὶ “θηριώδη” στοιχεῖα τοῦ περιεχομένου τους, παρουσιάζουν μὲ ἀπόλυτο ρεαλισμὸ τὴν ἀνθρώπινη κακοδαιμονία, τὴν ὁποία εἰσήγαγε στὸν κόσμο ἡ ἁμαρτία. Σὲ κανένα σημεῖο τῶν Ἁγίων Γραφῶν δὲν προβάλλεται ἡ ἀνηθικότητα καὶ ἡ βία ὡς τρόπος ζωῆς, ἀλλὰ ὡς τρόπος ἀποφυγῆς. Αὐτὸς ἦταν (καὶ εἶναι) ὁ πτωτικὸς κόσμος, ἕνας κόσμος δαιμονικός, φρίκης, ἐγκλημάτων καὶ ἀνηθικότητας. Αὐτὴ τὴν κατάσταση θέλει ἡ Θεία Ἀποκάλυψη νὰ μᾶς γνωρίσει, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀνάγκη νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ αὐτή». Συμφωνοῦμε!
Εὔστοχος ἀπάντησις εἰς τὸ ἀγγλικὸν Πανεπιστήμιον
