Τὸ περιστατικὸ στὸν ναὸ τῶν Ἀποστόλων Παύλου καὶ Βαρνάβα ἀποκαλύπτει μία ἀκόμη κατασκευασμένη κατηγορία, μὲ ἀντιφάσεις, θεατρικότητα καὶ ψευδομαρτυρίες ποὺ στόχο ἔχουν τὴ σπίλωση τοῦ ὀνόματος καὶ τῆς διακονίας του.
Ἡ συνεχὴς στοχοποίηση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Τυχικοῦ δὲν μπορεῖ πλέον νὰ θεωρεῖται σύμπτωση. Κάθε ἑβδομάδα ἐμφανίζεται καὶ μία νέα κατηγορία, μία νέα «ἀποκάλυψη», μία νέα προσπάθεια δημιουργίας ἀρνητικῶν ἐντυπώσεων εἰς βάρος του, ἡ ὁποία σχεδὸν πάντοτε διοχετεύεται μὲ τρόπο ὀργανωμένο καὶ μὲ ἐμφανῆ σκοπὸ τὴ σπίλωση τοῦ ὀνόματος καὶ τῆς διακονίας του.
Τὸ σκηνικὸ αὐτὸ θυμίζει ἔντονα τὴν εὐαγγελικὴ ἀναφορὰ περὶ τοῦ Κυρίου, ὅταν «πολλοὶ ψευδομάρτυρες» παρουσιάζονταν χωρὶς ὅμως νὰ μποροῦν νὰ βροῦν πραγματικὴ κατηγορία. Ὅταν δὲν ὑπάρχει οὐσιαστικὴ ἐνοχή, κατασκευάζονται ἐντυπώσεις. Ὅταν δὲν μποροῦν νὰ πλήξουν τό ἔργο, ἐπιχειροῦν νὰ πλήξουν τὸ πρόσωπο.
Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ τὸ περιστατικὸ στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Παύλου καὶ Βαρνάβα. Ὅταν ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς εἰσῆλθε στὸν ναὸ ἁπλῶς, γιὰ νὰ ἐκκλησιαστεῖ, ὁ πρωτοσύγκελλος ταράχθηκε ἐμφανῶς καὶ βρέθηκε σὲ ἀμηχανία. Ἀντὶ νὰ ἐπικρατήσει ἡ φυσιολογικὴ ἐκκλησιαστικὴ τάξη καὶ ἡ στοιχειώδης ἀδελφικὴ στάση, ὑπῆρξε ἐνόχληση ἀπὸ τὴν παρουσία του, σὲ σημεῖο ποὺ ζητήθηκε νὰ τοῦ μεταφερθεῖ νὰ ἀποχωρήσει, ὡς νὰ ἦταν ἀνεπιθύμητος μέσα στὸν ἴδιο τὸν ναό.
Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα φαίνεται πὼς ἄρχισε νὰ στήνεται ἕνα ὁλόκληρο σκηνικό. Εἴτε ἀπό προσωπικὴ ἐπιλογὴ εἴτε κατόπιν ὁδηγιῶν καὶ ἐντολῶν, δημιουργήθηκε ἕνα θέατρο ἀπὸ τὸ πουθενά, μὲ στόχο νὰ στηθεῖ ἀκόμη μία κατηγορία εἰς βάρος τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ καὶ νὰ προκληθεῖ νέα δημόσια φθορὰ στὸ πρόσωπό του.
Παρουσιάστηκε ὡς δῆθεν σοβαρὸ ἐπεισόδιο, μὲ ἰσχυρισμοὺς περὶ τραυματισμοῦ τοῦ πρωτοσυγκέλλου καὶ μὲ σαφῆ στόχο νὰ δημιουργηθεῖ ἄλλη μία κατηγορία εἰς βάρος τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ.
Ὅμως τὰ ἴδια τὰ γεγονότα καταρρίπτουν πλήρως αὐτὴν τὴν ἀφήγηση.
Ἐὰν πράγματι εἶχε ὑπάρξει σοβαρὸ κτύπημα στὰ χέρια, ὅπως ἰσχυρίστηκε ὁ πρωτοσύγκελλος, τότε τὸ αὐτονόητο θὰ ἦταν ἡ ἄμεση ἀποχώρηση γιὰ νοσοκομεῖο ἢ τοὐλάχιστον ἐμφανὴς ἀδυναμία συνέχισης τῆς θείας Λειτουργίας. Ἀντὶ αὐτοῦ, συνέβη ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Συνέχισε τή Λειτουργία ἀπολύτως κανονικά. Θυμίασε χωρὶς καμία δυσκολία. Πραγματοποίησε τόσο τὴ Μικρὴ ὅσο καὶ τὴ Μεγάλη Εἴσοδο χωρὶς κανένα πρόβλημα. Ἔκανε τὸν ριπισμὸ τῶν Τιμίων Δώρων μέ τόν ἀέρα κατά τὸ «Σύμβολο τῆς Πίστεως», πράξη ποὺ ἀπαιτεῖ πλήρη χρήση καὶ ἄνεση τῶν χεριῶν. Κοινώνησε τοὺς πιστοὺς γιὰ περίπου μισὴ ὥρα χωρὶς καμία δυσχέρεια. Ὁλοκλήρωσε κανονικὰ τὴν κατάλυση καὶ τὶς ὑπόλοιπες διακονίες ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Βήματος χωρὶς νὰ φαίνεται τὸ παραμικρὸ πρόβλημα.
Γιά κάθε κληρικὸ ἀλλὰ καὶ γιά κάθε πιστὸ ποὺ γνωρίζει τὴ ροὴ τῆς Θείας Λειτουργίας, εἶναι ἀπολύτως κατανοητὸ ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ κινήσεις ἀπαιτοῦν δύναμη, σταθερότητα καὶ ἄνεση στὴ χρήση τῶν χεριῶν. Δὲν πρόκειται γιὰ ἁπλὲς κινήσεις, ἀλλὰ γιά συνεχεῖς λειτουργικὲς πράξεις ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐκτελεστοῦν φυσιολογικὰ ἀπὸ κάποιον ποὺ μόλις ἔχει ὑποστεῖ σοβαρὸ τραυματισμό. Ὁ πρωτοσύγκελλος ἦταν ἐντελῶς ἄνετος, χωρὶς νὰ δείχνει τὸ παραμικρὸ σημάδι πόνου, δυσκολίας ἢ περιορισμοῦ.
Ὅλα αὐτὰ δὲν συνάδουν μὲ ἄνθρωπο ποὺ ἔχει μόλις δεχθεῖ σοβαρὸ κτύπημα στὰ χέρια.
Μόνο ἀργότερα, μετὰ ἀπὸ τηλεφωνήματα μέσα στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ ἀφοῦ εἶχε πλέον δημιουργηθεῖ τὸ κατάλληλο κλῖμα, ἐμφανίστηκε τὸ δέσιμο τοῦ χεριοῦ, ἡ μετάβαση στὶς πρῶτες βοήθειες καὶ κατόπιν ἡ πορεία πρὸς τὴν ἀστυνομία γιὰ κατάθεση.
Καὶ ἐδῶ ἔρχεται τὸ πλέον ἀποκαλυπτικὸ σημεῖο:
Μόλις ἐξῆλθε ἀπὸ τὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα, ἀφαίρεσε τὸ δέσιμο ἀπὸ τὸ χέρι του καὶ ὁδήγησε ὁ ἴδιος τὸ αὐτοκίνητό του.
Αὐτὸ ἀπὸ μόνο του ἀρκεῖ, γιὰ νὰ γεννήσει σοβαρὰ καὶ εὔλογα ἐρωτήματα. Ἂν ὑπῆρχε πραγματικὸς τραυματισμός, πῶς ἐξαφανίστηκε τόσο γρήγορα; Πῶς ἐκτελέστηκαν ὅλες οἱ λειτουργικὲς πράξεις χωρὶς κανένα σημάδι πόνου ἢ δυσκολίας; Πῶς ἐξηγεῖται αὐτὴ ἡ ξαφνικὴ μετάβαση ἀπὸ τὴν «κάκωση» στὴν πλήρη φυσιολογικὴ λειτουργικότητα;
Οἱ αὐτόπτες μάρτυρες, τόσο ἐντὸς ὅσο καὶ ἐκτός τοῦ ναοῦ, καταθέτουν μία εἰκόνα ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἐπιχειρήθηκε νὰ προβληθεῖ δημόσια. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ ἐνοχλεῖ: ἡ ἀλήθεια.
Ὁ Μητροπολίτης Πάφου Τυχικὸς εἶναι γνωστὸς γιὰ τὸ ἦθος, τὴν πραότητα καὶ τὴν ἀκέραιη ἐκκλησιαστική του πορεία. Ὅσοι τὸν γνωρίζουν προσωπικὰ γνωρίζουν καλὰ ὅτι πρόκειται γιὰ ἄνθρωπο ἤρεμο, ἀκάκο καὶ σταθερὸ στὶς ἀρχές του. Εἶναι ἀδιανόητο νὰ τοῦ ἀποδίδονται συμπεριφορές ξένες πρὸς τὸν χαρακτήρα του καὶ πρὸς τὴ μέχρι σήμερα πορεία του στὴν Ἐκκλησία.
Δυστυχῶς, ὅταν κάποιοι δὲν μποροῦν νὰ ἀντικρούσουν τὸ ἔργο ἑνὸς ἀνθρώπου, ἐπιλέγουν τὴ λάσπη. Ἡ συκοφαντία γίνεται ἐργαλεῖο καὶ ἡ θεατρικὴ ὑπερβολὴ μέσο πίεσης. Ὅμως ἡ ἀλήθεια δὲν κρύβεται γιὰ πολύ.
Ὁ λαὸς τῆς Ἐκκλησίας βλέπει, ἀκούει καὶ κρίνει. Δὲν παρασύρεται εὔκολα ἀπὸ σκηνοθετημένες ἐντυπώσεις οὔτε ἀπὸ κατασκευασμένες ἱστορίες. Ἀντιθέτως, ὅσο περισσότερο ἐπιχειρεῖται ἡ σπίλωση, τόσο περισσότερο ἀποκαλύπτεται ἡ σκοπιμότητα πίσω ἀπὸ αὐτήν.
Ἡ ἀλήθεια δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ θόρυβο. Ἔχει μόνο ἀνάγκη ἀπὸ χρόνο.
Καὶ ὁ χρόνος πάντοτε δικαιώνει.
Μάρτυρες ἀπὸ τὸ ἐκκλησίασμα τοῦ Ἀπ. Παύλου τὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων.