ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026
Ἀπόστολος: Γαλ. ε΄ 22 – στ΄ 2
Εὐαγγέλιον: Ματθ. η΄ 28 – θ΄ 1
Ἦχος: δ΄.- Ἑωθινόν: Ε΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
«Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες» (Ματθ. Η΄ 31)
Εἶναι, ἆραγε, δυνατὸς ὁ δαίμων;
Εἴς τινα σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, βλέπομεν καὶ μᾶς δίδεται ἡ ἐντύπωσις, ὅτι τὸ πονηρὸν πνεῦμα, δὲν εἶναι ἁπλῶς πειρασμός, ὅστις ἐργάζεται συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως διὰ τὴν ὁλικὴν καταστροφὴν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὁ ἄρχων τοῦ κακοῦ˙ τὸ «ἀντίπαλον δέος» ἔναντι τοῦ Θεοῦ˙ ὁ «θεός» τοῦ κακοῦ, καὶ ὁ,τιδήποτε ἄλλο δύναται νὰ δημιουργήσῃ ἡ ἀνθρωπίνη φαντασία! Εἰδικῶς, εἰς τὸ Ἁγιογραφικὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, διαπιστοῦμεν ὅτι, ναὶ μὲν οὗτος ὁ μυσαρὸς ὑποτάττεται εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ πρὶν ἐπιτεθῆ ἐναντίον τοῦ δικαίου, ζητεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν ἄδειαν προκειμένου νὰ συντρίψῃ κυριολεκτικῶς τὸν ἀθῶον καὶ δίκαιον Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ ὅταν λαμβάνῃ ταύτην «κινεῖ τὸ σύμπαν», – κατὰ κυριολεξίαν, – προκειμένου νὰ φέρῃ τὴν καταστροφήν! Ἐδημιούργησε πυρίνην βροχὴν κατακαίων τὴν ὑλικὴν περιουσίαν τοῦ Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ τυφῶνα καὶ σεισμόν, κατεδαφίζων τὸ οἴκημα εἰς τὸ ὁποῖον ηὐφραίνοντο τὰ τέκνα του˙ ἐπιστρατεύει δὲ ἐν συνεχείᾳ λησταρχικὰς ὁμάδας καὶ κλέπτουσι τὰ κτήνη αὐτοῦ καὶ ἐπιφέρουσι κατ’ οὐσίαν … τὴν ὁλικὴν ὑλικήν του καταστροφήν!
Βλέπομεν ἐπίσης εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην καὶ ἐν ὅσῳ ὁ Κύριος εὑρίσκεται εἰς τὸ σαραντάριον ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, νηστεύων καὶ ἀγωνιζόμενος ὡς ἄνθρωπος, νὰ δέχεται τὴν τριττὴν ἐπίθεσιν τοῦ πειρασμοῦ, ὅστις ἐπαίρεται ὅτι εἶναι ὁ κυρίαρχος τῶν βασιλειῶν καὶ τῆς δόξης τοῦ κόσμου, καὶ τὰς ὁποίας ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὰς δώσῃ εἰς τὸν Χριστόν, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι Οὗτος θὰ «πέσῃ ἵνα προσκυνήσῃ τοὺς πόδας τοῦ μυσαροῦ»! Φαίνεται, ἐν προκειμένῳ, βέβαιος, ὅτι ὁ Κύριος θὰ πλανηθῇ ἀπὸ τὰ «δῶρα» του, ἀλλὰ κάμνει λάθος ἐκτίμησιν!
Ἐκ τούτων τῶν δύο Ἁγιογραφικῶν ἀναφορῶν, ἀντιλαμβανόμεθα εὐκόλως, ὅτι ὄντως ὁ διάβολος εἶναι ἓν πανοῦργον ἀλλὰ καὶ ἰσχυρότατον πνεῦμα, τοῦ ὁποίου, ὅμως, τὴν δύναμιν ἐλέγχει καὶ διαχειρίζεται ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος!
Οἱ δαιμονιζόμενοι!
Εἶναι οἱ ταλαίπωροι καὶ δυστυχεῖς ἐκεῖνοι ἄνθρωποι οἵτινες κατελήφθησαν καὶ κυριαρχοῦνται, σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου ὑπὸ τῶν δαιμόνων! Εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες δὲν δύνανται νὰ ἐλέγχωσιν ἑαυτούς, οὔτε εἰς τοὺς λόγους των, οὔτε δὲ καὶ εἰς τὰς κινήσεις των! Ἐνθυμούμεθα ἐν προκειμένῳ τὴν κραυγὴν τοῦ δυστύχου ἐκείνου πατρός, ὅστις ἐκθέτων τὴν τραγικὴν κατάστασιν τοῦ δαιμονιῶντος υἱοῦ του, εἶπεν εἰς τὸν Κύριον: «πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ» (Ματθ. ΙΖ΄ 15)!
Σήμερον, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν καὶ ἐκεῖ τὸν συναντῶσι δύο δαιμονιζόμενοι! «Χαλεποὶ λίαν»˙ οὕτω τοὺς χαρακτηρίζει τὸ ἱερὸν κείμενον, καὶ προσθέτει, «ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης»! Δηλαδή, ἁπλῷ τῷ λόγῳ, … λίαν ἐπικίνδυνοι δι’ ἐκεῖνον ὅστις καὶ θὰ ἀπεπειρᾶτο ἵνα διέλθῃ δι’ ἐκείνης τῆς ὁδοῦ…! Ἅπαντες, ἢ ἴσως οἱ πλείονες ἐξ ἡμῶν, θὰ ἔχωμεν ἴδῃ εἰς τὴν ζωήν μας, τοιούτους ἀνθρώπους, βασανίζομένους ὑπὸ ἀκαθάρτων πνευμάτων! Ἁπάντων τούτων, κοινὸν χαρακτηριστικόν, θὰ ἐλέγομεν, εἶναι, τὰ ἠλλοιωμένα χαρακτηριστικὰ τῶν προσώπων των, ἅτινα καὶ προσδίδουσιν εἰς τούτους τοὺς ταλαιπώρους, ὄψεις καὶ ἐκφράσεις, κυριολεκτικῶς, …δαιμονικὰς καὶ ἀποκρουστικάς! Ὅμως ὁ Κύριος «τολμᾷ» νὰ ἔμβῃ εἰς τὴν ἐπικίνδυνον ταύτην ὁδόν, διὰ νὰ ἀποκαλύψῃ, ἀφ’ ἑνός, τὰς μεθοδείας τοῦ πονηροῦ, ἀλλὰ καί, ἀφ’ ἑτέρου, διὰ νὰ σώσῃ καὶ βοηθήσῃ τοὺς δύο τούτους βασανιζομένους ἀνθρώπους!
Ἔρχεται ὁ Παντοδύναμος Θεός, διὰ νὰ κατατροπώσῃ τὸν δῆθεν δυνατόν! Ἔρχεται ὁ Κύριος, διὰ νὰ δείξῃ εἰς ἅπαντας ἡμᾶς, ὅτι ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ «τροφοδοτεῖται» κυρίως ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους, ὅταν ἡμεῖς θέλωμεν καὶ συμφωνῶμεν καὶ ἐργαζώμεθα τὸ κακόν! Ἐκεῖνοι οἵτινες ὑπῆρξαν συνειδητοὶ λάτραι καὶ ἐπίστευσαν καὶ ἠγάπησαν τὸν Κύριον, πάντοτε «ἀδιαφοροῦσαν» διὰ τὸν διάβολον, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ βρωμερά του τεχνάσματα! Οἱ δαίμονες τρέμουσι πρὸ τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου! Ἐνῶ τοὺς πάντας ἠπείλουν μέσῳ τῶν δύο τούτων δυστύχων, καὶ εἰς πάντας ἐπετίθεντο καὶ ἐκακοποίουν ἅπαντας ἀδιακρίτως, βλέποντες τὸν Κύριον ἐρχόμενον, ἔμφοβοι καὶ τρέμοντες, πίπτουσι πρὸς τοὺς πόδας Του, ἐκλιπαροῦντες, «ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων»!
Ἡ Δύναμις τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου!
Δὲν μᾶς ἀνησυχεῖ, φίλοι μου ἀγαπητοί, τὸ ἐὰν ὁ δαίμων εἶναι ἰσχυρὸς καὶ πόσην δύναμιν ἔχει! Ἐφ’ ὅσον εἴμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου δὲν δύναται νά μᾶς ἀπειλήσῃ … οὐδεὶς καὶ οὐδέν! Ὅταν “ὑπέστρεψαν… οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου”, ὁ Κύριος, ἐνισχύει τοὺς μαθητάς Του καὶ τοὺς ἰσχυροποιεῖ ἀπέναντι τῶν δαιμονίων, μὲ λόγους … μοναδικούς! “Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ” (Λουκ. Ι΄ 17-20). Εἰς ἐκεῖνον ποὺ ζητεῖ καὶ παρακαλεῖ τὸν Θεόν, τὸ κακὸν δὲν δύναται νὰ τὸν ἐνοχλήσῃ.
Τοῦτο, βλέπομεν, κατ᾿ ἐπανάληψιν καὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἄλλων Ἁγίων. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων – μετὰ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστήν, – συνεχίζεται ὑπὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ μὲ τὴν Δύναμιν καὶ ὑπὸ τὸ Παντοδύναμον Ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ὅταν δέ, τοῦτο ἐγένετο κάποτε ἐπιπολαίως καὶ χωρὶς τὴν δέουσαν σοβαρότητα καὶ ὑπὸ ἀναρμοδίων προσώπων, τότε ὁ δαίμων προέβη εἰς βαρείας βιαιοπραγίας. Ὅταν «ἐπεχείρησάν τινες υἱοὶ Σκευᾶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ἑπτὰ», οἵτινες ἐθεώρησαν… ἁπλῆν τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ἐξορκισμοῦ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων, τότε, «ἀποκριθέν… τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν εἶπε· τὸν Ἰησοῦν γινώσκω καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσταμαι· ὑμεῖς δὲ τίνες ἐστέ; Καὶ ἐφαλλόμενος ἐπ᾿ αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος, ἐν ᾧ ἦν τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, καὶ κατακυριεύσας αὐτῶν ἴσχυσε κατ᾿ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὺς καὶ τετραυματισμένους ἐκφυγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου» (Πράξ. ΙΘ΄ 13-16).
Συνεπῶς, ὁ δαίμων δὲν εἶναι ἀνίσχυρος, ὥστε νὰ δύναταί τις νὰ ἀστειεύεται μετ’ αὐτοῦ, ἀλλά, τοὐναντίον, εἶναι ἐπικίνδυνον καὶ «μυσαρὸν καὶ ἐβδελυγμένον καὶ ἀλλότριον καὶ μισάνθρωπον πνεῦμα» (Εὐχὴ κατηχήσεως), τὸ ὁποῖον εἴτε ἐὰν λάβῃ ἐξουσίαν παρὰ τοῦ Κυρίου, εἴτε δώσομεν ἡμεῖς εἰς τοῦτο δικαιώματα, δύναται νὰ καταστρέψῃ τὰ πάντα!
Ἂς ἐπιλέξωμεν!
Ἐκ τῶν ὅσων προείπομεν, ἀγαπητοί μου, εὐκόλως συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐβαπτίσθημεν καὶ ἐχρίσθημεν εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἴμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου μας. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀπετάχθημεν «τὸν σατανᾶν καὶ πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ καὶ πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ» (Ἀπόταξις κατηχουμένου) καὶ συνετάχθημεν τῷ Χριστῷ, ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τὴν δύναμιν – ἐν τῷ Ὀνόματι Αὐτοῦ – νὰ εἴμεθα ἰσχυρότεροι τοῦ πονηροῦ καὶ οὗτος νὰ τρέμῃ ἡμᾶς καὶ ὄχι ἡμεῖς αὐτόν! Ἀλλὰ προσοχή! Αὕτη ἡ ὑπερίσχυσις ἡμῶν ἰσχύει ἐν ὅσῳ εὑρισκόμεθα ἀγωνιζόμενοι πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ ὑπὸ τὴν προστασίαν Του!
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου
Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν