«Οὐκ ἐπιθυμῶ νὰ συστρατευθῶ μετὰ τοῦ Μητσοτάκη, ὅταν θὰ συλήσῃ τὴν Ἀκρόπολιν, διότι θὰ καταναγκάσῃ ἡμᾶς νὰ μεταφέρωμεν αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ»· (Κωστῆς Στεφανόπουλος), (1985)
«…μέσα στὸ ἐνυδρεῖο αὐτὸ ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου δὲν καταργεῖται, ἀλλὰ πηδαλιουχεῖται»!
ΠΡΟΣ ΜΙΑΝ ΔΥΣΤΟΠΙΚΗΝ ΕΠΟΧΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΕΩΣ
«…ὁ Μητσοτάκης, ἂν ἐπανεκλεγεῖ, ἐφόσον ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀποδείξει ὅτι ρέπει πρὸς τὴν συλλογικὴ αὐτοκτονία, θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν ὁριστικὸ “πολιτικὸ θάνατό” μας».
Ὁ ἱστορικός Ἄρνολντ Τόινμπι διαπιστώνει ὅτι «19 ἀπό τούς 21 πολιτισμούς ἔσβησαν ὡς θύματα αὐτοκτονίας, ὄχι δολοφονίας».
Τοῦ κ. Κων/νου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Προσφάτως ἐδόθη μία πολὺ σημαντικὴ συνέντευξη ἀπὸ τὸν ἐπιστήμονα πληροφορικῆς Φρεντερίκο Καρράσκο (Federico Carrasco) στὸν δημοσιογράφο Γιῶργο Σαχίνη («Κρήτη TV»). Ἡ συνέντευξη αὐτὴ ἀναρτήθηκε στὸ youtube στὶς 27 Ἰουνίου 2026 (youtube. com) μὲ τὸν τίτλο «Ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐποχὴ τῶν ἀλγορίθμων, ἐπιλογὲς ἐλευθερίας ἢ ὁλοκληρωτικῆς ἐπιτήρησης».
Προκειμένου νὰ διευκολύνω τοὺς ἀναγνῶστες νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ὕψιστη σημασία ποὺ ἔχουν γιὰ καθένα ἀπὸ ἐμᾶς ξεχωριστά, ἀλλὰ καὶ συνολικὰ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, οἱ διαπιστώσεις τοῦ Καρράσκο, θὰ σταχυολογήσω στὴν συνέχεια (μὲ ἐν μέρει δική μου διατύπωση καὶ ἐμβόλιμα σχόλια) τὰ κυριότερα σημεῖα ἀπὸ αὐτὴν τὴν συνέντευξη, τὴν ὁποία θὰ ἦταν καλὸ νὰ παρακολουθήσουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὥστε νὰ συνειδητοποιήσουν σὲ πόσο κρίσιμη ἐποχὴ ζοῦμε, ἀλλὰ καὶ πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ παροῦσα κυβέρνηση.
Η ΥΨΗΛΗ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
Σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ ὅ,τι ἐπισημαίνει ὁ Φρεντερίκο Καρράσκο γιὰ τοὺς κινδύνους πού, ἐξαιτίας τῆς ἀλόγιστης χρήσης τῆς τεχνολογίας, καί, ἰδίως, τῆς ἀνεξέλεγκτης χρήσης τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ἐλλοχεύουν ἐναντίον κάθε Ἕλληνα, ἀλλὰ καὶ κάθε πολίτη αὐτοῦ τοῦ δύσμοιρου πλανήτη, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ οἱ τεχνομανιακοὶ ὑπουργοί του, προεξάρχοντος τοῦ ὑπουργοῦ ψηφιακῆς διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, προσποιοῦνται καί, ταυτοχρόνως, ὑπερηφανεύονται ὅτι ἡ τεχνολογία θὰ κάνει τὸν καθημερινό μας βίο γρηγορότερο, εὐκολότερο καὶ ἀσφαλέστερο.
Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ἡ τεχνολογία ἀποτελεῖ μία ὕπουλη τεχνοφάκα ποὺ παραμονεύει, γιὰ νὰ μᾶς πιάσει στὰ ἀόρατα σιδερένια ἐλάσματά της καὶ νὰ μᾶς συνθλίψει. Τὸν κίνδυνο αὐτὸν ὄχι μόνο δὲν τὸν κατονομάζουν οἱ δικτατορίσκοι γαλαζοπράσινοι πολιτικοὶ τῆς Ν.Δ., οἱ ὁποῖοι πανηγυρίζουν ψηφιακὰ ἀφηνιασμένοι γιὰ τὴν «πρόοδο» ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θὰ ἐπιτύχει ἡ τεχνολογικῶς «πρωτοπόρος» Ἑλλάδα, ἀλλὰ τὸν ἀποκρύπτουν παμπόνηρα, προβάλλοντας ἀποκλειστικὰ τὶς εὐεργετικὲς ὄψεις τῆς τεχνολογίας καί, ἀντιστοίχως, κρατώντας καλὰ κρυμμένες στὸ ἑωσφορικὸ σκότος τὶς φρικτὲς ἐπιπτώσεις ποὺ θὰ ἔχει στὴν ζωή μας ἡ ἐπιβολὴ τῶν τοξικῶν-νεοταξίτικων προϊόντων τῆς ἐξελιγμένης τεχνολογίας.
Φυσικά, τὸ μεγαλύτερο ψέμα τῆς κυβέρνησης Μητσοτάκη εἶναι ἡ «εὐλογία» ποὺ θὰ φέρουν στὴν καθημερινότητά μας οἱ ψηφιακὲς ταυτότητες καὶ ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμός, ἐνῶ ἀληθὲς εἶναι ὅτι ὁ συνδυασμὸς αὐτῶν τῶν δύο ἀποτελεῖ τὸ ὑπερόπλο τῆς ὀλιγαρχικῆς ἐλὶτ ποὺ θὰ ἀφανίσει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀναμένεται νὰ μετατραποῦν σὲ τυφλοπόντικες τοῦ ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ (βλ. ἀναλυτικὰ τὸ βιβλίο τοῦ γράφοντος «Ἀπὸ τὸν ἐμβολιασμὸ στὴν ἀριθμοποίηση τῶν ζωανθρώπων – καὶ στὸ βάθος τσιπάρισμα», ἐκδ. Νοῶν, Ἀθήνα 2025).
Τουλάχιστον ὁ τυφλοπόντικας μπορεῖ νὰ ἔχει περιορισμένη ὅραση, ἀλλά, ταυτοχρόνως, ἔχει ἰδιαιτέρως ἀνεπτυγμένη ὄσφρηση. Ἀπεναντίας, ὁ σύγχρονος Νεοέλληνας δὲν διαθέτει οὔτε ὅραση οὔτε ὄσφρηση, ἀφοῦ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντικρύσει τὶς τεχνολογικὲς ἁλυσίδες ποὺ τοῦ ἔχουν περάσει οἱ δυνάστες του, χωρὶς αὐτὸς νὰ τὸ πάρει μυρωδιά, οὔτε μπορεῖ νὰ ὀσμισθεῖ τὸν φαρισαϊσμὸ τῆς μητσοτακικῆς κυβέρνησης, ἡ ὁποία ὑποκρίνεται ὅτι ἡ τεχνολογία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς νέες ταυτότητες καὶ τὸν δαι-μοναδικὸ Προσωπικὸ Ἀριθμὸ εἶναι «γιὰ τὸ καλό μας», ἐνῶ, στὸν ἀνάποδο κόσμο ποὺ ζοῦμε, ἀληθὲς εἶναι ὅτι ἑτοιμάζει τὸν ὄλεθρό μας.
Ἂν ἔπρεπε νὰ κρατήσουμε μόνο μία φράση ὡς ἀπόσταγμα τῆς συνέντευξης Καρράσκο εἶναι ἡ ἑξῆς: Βαδίζουμε πρὸς μία ἐποχὴ ὁλοκληρωτικῆς ἐπιτήρησης! Οἱ ἐπιμέρους φρικώδεις ἀλήθειες ἀναλύονται ἐν συνόψει στὶς ἀναπτύξεις ποὺ ἀκολουθοῦν.
ΕΣΩΚΛΕΙΣΤΟΙ ΕΙΣ ΥΒΡΙΔΙΚΟΝ ΕΝΥΔΡΕΙΟΝ
Κατὰ τὸν Καρράσκο, ἡ τεχνολογία εἶναι τὸ ἐργαλεῖο τῆς ἄρχουσας τάξης, ὥστε οἱ πλούσιοι νὰ γίνουν πλουσιότεροι καὶ οἱ πτωχοὶ πτωχότεροι. Οἱ ἐλὶτ θέλουν νὰ ἐμφανίσουν τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη ὡς πανάκεια. Παράλληλα, οἱ σημερινὲς κοινωνίες εἶναι ἀπροετοίμαστες, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς μεγάλες καὶ ραγδαῖες ἀλλαγὲς ποὺ φέρνει ἡ σύγχρονη τεχνολογικὴ ἐπανάσταση.
Μοιάζουμε μὲ ψάρια σὲ ἕνα ἔξυπνο πολυτελὲς ἐνυδρεῖο, μέσα στὸ ὁποῖο οἱ ἐλὶτ μᾶς ταΐζουν, μᾶς ποτίζουν, ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἀνὰ διαστήματα προκαλοῦν τεχνητοὺς κυματισμοὺς ποὺ μᾶς φέρνουν ἀντιμέτωπους μὲ καρχαρίες καὶ ἄλλα ἐπικίνδυνα ψάρια (πρβλ. τὸν λαγοκέφαλο κατὰ τοῦ ὁποίου κηρύχθηκε φέτος «πόλεμος» ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ψαράδων), ὥστε νὰ αἰσθανόμαστε φόβο γιὰ τὴν ζωή μας.
Ἡ διαπίστωση αὐτὴ εἶναι κομβικῆς σημασίας γιὰ τὴν κατανόηση τῶν κανόνων τοῦ σατανικοῦ παιχνιδιοῦ ποὺ παίζεται στὶς πλάτες μας: Οἱ φροντιστὲς-διαχειριστὲς τοῦ ἐνυδρείου χρησιμοποιοῦν ὡς μπαμποῦλες συνεχῶς διάφορες τεχνητὲς κρίσεις, προκειμένου νὰ ἐξωθοῦν τοὺς λαοὺς στὴν ἀποδοχὴ τῶν ἐλευθεροκτόνων δρακόντειων μέτρων ποὺ κάθε φορὰ σκαρφίζονται, μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιταχύνουν τὴν ἑδραίωση τῆς Παγκόσμιας Δικτατορίας τους, ἡ ὁποία θὰ προπαγανδισθεῖ ὡς ἐγγυήτρια τῆς προστασίας καὶ τῆς εὐημερίας τῶν λαῶν.
Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ὁ κίνδυνος προέρχεται ἀπὸ τὸν κατασκευαστὴ τοῦ ἔξυπνου ἐνυδρείου, τὸ ὁποῖο εἶναι φτιαγμένο μὲ τεχνολογικὰ ὑλικά. Ἡ «ἐξυπνάδα» (ὀρθότερα: ἡ πονηριὰ) τοῦ κατασκευαστῆ συνίσταται στὸ ὅτι μέσα στὸ ἐνυδρεῖο αὐτὸ ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου δὲν καταργεῖται, ἀλλὰ πηδαλιουχεῖται. Ἐπίσης δὲν μᾶς ἀπαγορεύονται οἱ ἐπιλογές, ἀλλὰ ὁριοθετοῦνται. Καὶ ἐνῶ παλαιότερα οἱ δυνάστες μας ἦταν ταυτοποιήσιμοι, σήμερα ὁ ἐχθρός μας εἶναι ἀόρατος καὶ ἄγνωστος!
Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ παρελθόν, παρατηρεῖ ὁ Καρράσκο, στὶς ἡμέρες μας ἔχουμε ἄπειρη γνώση, ἀλλὰ πάσχουμε ἀπὸ ἔλλειμμα ρηξικέλευθης φαντασίας, ἄρα εἴμαστε διανοητικῶς εὐνουχισμένοι. Ἀκόμη καὶ τὰ σχολεῖα καὶ τὰ πανεπιστήμια διδάσκουν τὴν γνώση, ὄχι ὅμως ἕναν δημιουργικὸ τρόπο σκέψης ποὺ εὐνοεῖ τὴν ἀμφισβήτηση τοῦ κατεστημένου. Μᾶς μαθαίνουν νὰ τολμᾶμε κάποιες ἐπιμέρους μεταρρυθμίσεις καὶ μικρὲς ἀλλαγές, ὄχι ὅμως καὶ νὰ ἐπαναστατοῦμε.
Οἱ ψηφιακοὶ ἀλγόριθμοι ἐνισχύουν τὸν ἐγκλωβισμό μας σὲ αὐτὸ τὸ ὑβριδικὸ ἐνυδρεῖο, διαμορφώνοντας συμπεριφορὲς ποὺ δημιουργοῦν ἕνα προβλέψιμο ἑαυτὸ γιὰ τὴν συστημικὴ ἐλὶτ καί, φυσικά, τὶς τεχνολογικὲς ἑταιρεῖες.
Ὁ Καρράσκο προβαίνει σὲ μία καίρια ἐπισήμανση: Ὁ δοῦλος στὴν ἀρχαιότητα ἔβλεπε τὶς ἁλυσίδες του καὶ τὶς ἀναγνώριζε, ἀντιστοίχως ὁ ἐργάτης ἀναγνώριζε τὸν φεουδάρχη του. Σήμερα, ὅμως, ὁ πολίτης φορᾶ τὶς ἀόρατες ἁλυσίδες τῶν συστημάτων πληροφορικῆς, ὄντας παγιδευμένος μέσα σὲ ἕνα ἀόρατο λαβύρινθο.
Ἀκόμη πιὸ ἐπώδυνη θὰ ἦταν ἡ διαπίστωση ὅτι ὁ σημερινὸς ἐθελόδουλος πολίτης εἶναι σὲ πολὺ χειρότερη μοῖρα ἀπὸ τὸν δοῦλο: Διότι «ὁ δοῦλος ἔχει συνείδησιν τῆς δουλείας του, ἐλπίζει νὰ ἐπανεύρη κάποτε τὴν ἐλευθερίαν του, ἀγωνίζεται δι’ αὐτήν. Ὁ ἐθελόδουλος, ἀντιθέτως, πιστεύει τὸν ἑαυτόν του εὐτυχῆ, ἐκλαμβάνει τὴν δουλείαν του ὡς “ἀπελευθέρωσιν” καὶ δὲν ἐπιδιώκει τὴν ἀποτίναξίν της. Ἄρα, χάνει κάθε προοπτικὴν ἀπελευθερώσεως» (Γεωργαλᾶς, Pax Nucleara, Πυρηνικὴ Εἰρήνη, Ἑλληνικὸς Ἐκδοτικὸς Ὀργανισμός, Ἀθῆναι 1970, σελ. 37).
ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ
Ὁ Καρράσκο θεωρεῖ ὅτι τέσσερεις κίνδυνοι μποροῦν νὰ καταγραφοῦν σὲ σχέση μὲ τὴν λειτουργία τοῦ σύγχρονου «μαζανθρώπινου ἐνυδρείου», τὸ ὁποῖο θυμίζει τὸ σπήλαιο τοῦ Πλάτωνα, ὅπου οἱ δεσμῶτες ἔβλεπαν μόνο τὶς σκιὲς τῶν πραγμάτων ἀγνοώντας τὴν πραγματικότητα.
Πρῶτος κίνδυνος: Μὲ τὴν χρήση τῆς προηγμένης τεχνολογίας μπορεῖ ὁποιοσδήποτε, δουλεύοντας ἀθόρυβα, νὰ ὀργανώσει καὶ νὰ ἐξαπολύσει ἐπίθεση στὸν πληθυσμὸ μέσῳ drones ἢ βιολογικῶν ὅπλων. Ἐλλοχεύει δηλαδὴ ἡ ἀσύμμετρη ἀπειλὴ ἑνὸς νέου ἀστικοῦ ἀνταρτοπόλεμου.
Δεύτερος κίνδυνος: Μία ἐλὶτ ἀπάνθρωπων τεχνο-ζηλωτῶν (ἡγέτες τεχνολογικῶν κολοσσῶν) δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ γιὰ τὴν ὑστεροφημία τους, ἀποβλέποντας στὴν μετάλλαξη τοῦ ἀνθρώπου σὲ μετάνθρωπο.
Τρίτος κίνδυνος: Εἶναι πιθανὸ νὰ προκληθεῖ κοινωνικὴ ἀναταραχὴ ἀπὸ τὴν πτωχοποίηση τῶν πολιτῶν λόγῳ τῆς ἀπώλειας τῆς ἐργασίας τους, ποὺ θὰ ὀφείλεται στὴν κυριαρχία τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν βουλιμία τῆς ἐξουσίας.
Τέταρτος κίνδυνος: Ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἐπιτήρηση τῶν πληθυσμῶν μὲ τὴν χρήση προγνωστικῶν συστημάτων, ψηφιακῶν ταυτοτήτων καί, βεβαίως, τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.
PETER THIEL
Σὲ κάποια στιγμή, ὁ Καρράσκο προέβαλε ἕνα σύντομο βίντεο μὲ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν περίφημη συνέντευξη ποὺ πρὶν ἀπὸ περίπου ἕνα χρόνο εἶχε παραχωρήσει στὸν Ρὸς Ντάουθατ (Ross Douthat), Ἀμερικανὸ συγγραφέα καὶ ἀρθρογράφο τῶν New York Times, ὁ δισεκατομμυριοῦχος, τεχνομανιακὸς Πίτερ Τὶλ (Peter Thiel), διευθυντὴς τῆς Palantir (πρόκειται γιὰ τὴν τεχνολογικὴ ἑταιρεία ποὺ προμηθεύει κυβερνήσεις μὲ λογισμικὰ παρακολούθησης) καὶ μεγαλοεπενδυτὴς τῆς Facebook.
Στὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε τὸν τεράστιο καί, συνάμα, σοκαριστικὸ δισταγμὸ τοῦ Τὶλ νὰ ἀπαντήσει στὸ κρίσιμο ἐρώτημα τοῦ δημοσιογράφου: «Θὰ προτιμοῦσες νὰ ἐπιβιώσει ἡ ἀνθρώπινη φυλή;». Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀδυναμία τοῦ Τὶλ νὰ ἀπαντήσει στὸ ἐρώτημα αὐτό, σκεπτόμενος γιὰ ἀρκετὰ δευτερόλεπτα, ὁ δημοσιογράφος τοῦ θέτει τὸ «δύσκολο» ἐρώτημα τροποποιημένο ὡς ἑξῆς: «Θὰ ἐπιβίωνε ἡ ἀνθρώπινη φυλή;». Μετὰ ἀπὸ ἕνα νέο δισταγμό, ποὺ ὅμως αὐτὴν τὴν φορὰ διήρκεσε πολὺ λιγότερο, ὁ Τὶλ ἀπαντᾶ καταφατικά, συμπληρώνοντας ὅτι «θὰ ἤθελε νὰ λύσουμε ριζικὰ αὐτὰ τὰ προβλήματα» (ἐννοώντας προφανῶς τὰ προβλήματα ποὺ ἀπειλοῦν τὴν ἀνθρώπινη φυλή). Καί, ἀμέσως μετά, ὁ Τὶλ ἐπικαλεῖται τὸν μετανθρωπισμό, δηλ. τὸν (σύμφωνα μὲ τὸν ὁρισμὸ ποὺ ἔδωσε) ριζοσπαστικὸ μετασχηματισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου βιολογικοῦ σώματος σὲ ἕνα ἀθάνατο σῶμα.
ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΤΕΧΝΟΘΕΟΛΟΓΙΑ
Εἶναι προφανὲς ὅτι τέτοιες θέσεις τροφοδοτοῦν τὴν ὑπόνοια ὅτι ἡ ὑπερεθνικὴ τεχνολογικὴ ἐλίτ, ποὺ κατευθύνει τὶς ἐγκατεστημένες στὰ διάφορα κράτη μαριονέττες της, λειτουργεῖ μὲ ὅρους μίας σύγχρονης τεχνοθεολογίας (τὸν ὅρο αὐτὸ χρησιμοποίησε ὁ Καρράσκο): ἡ τεχνολογία, δηλαδή, ἔρχεται ὀλίγον κατ’ ὀλίγον, πλέον ὅμως μὲ ταχύτατα βήματα, νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος κόσμου μὲ τὴν θεοποιημένη Τεχνητὴ Νοημοσύνη, ἡ ὁποία προπαγανδίζεται ὅτι θὰ συμβάλει στὸ ἐπίτευγμα τῆς ἀνθρώπινης ἀθανασίας. Μόνο ποὺ πρόκειται γιὰ ψευτο-ἀθανασία, ἀφοῦ αὐτὴ θὰ στηρίζεται στὴν σύζευξη τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν μηχανὴ καί, ὡς ἐκ τούτου, τὸ τίμημα γι’ αὐτὴν τὴν τεχνολογικὴ «ἀθανασία» θὰ εἶναι ἡ κατάργηση τοῦ ἀνθρώπου!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ VS ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΘΕΙΑ
Τὸ μεγάλο διακύβευμα, κατὰ τὸν Καρράσκο, ἀφορᾶ τὸ ἂν ἐπιθυμοῦμε νὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι ἢ προτιμᾶμε νὰ μένουμε συλλογικὰ ἀπαθεῖς μπροστὰ στὴν καταιγιστικὴ ἐφόρμηση τῆς σύγχρονης τεχνολογίας, κορωνίδα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη.
Δυστυχῶς, ἡ διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας καὶ ἐν γένει τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων μας δυσχεραίνεται σημαντικὰ ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ ὅλων ἐκείνων τῶν μεθόδων ποὺ ἐφαρμόζονται ἀπὸ μελετητὲς τῆς κοινωνικῆς μηχανικῆς. Οἱ μέθοδοι αὐτὲς ἀνάγονται σὲ ἠχηρὰ ὀνόματα τοῦ παρελθόντος, ὅπως εἶναι προεχόντως ὁ θεμελιωτὴς τῆς προπαγάνδας Ἔντουαρντ Μπερνὲζ (Edward Bernays) καὶ ὁ συμπεριφοριστὴς Μπ. Φ. Σκίνερ (B. F. Skinner).
ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ: ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Συμπληρώνοντας τὸν Καρράσκο, ἀξίζει νὰ γίνουν οἱ ἑξῆς ἐπισημάνσεις: Εἰδικὰ ὁ Σκίνερ θεμελίωσε τὴν συντελεστικὴ ἐξαρτημένη μάθηση (operant conditioning), ἀποδεικνύοντας ὅτι τὸ δίπολο «ἀνταμοιβὴ (ἐπιβράβευση) καὶ τιμωρία» διαμορφώνουν τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά.
Ὅποιος ἀνακαλέσει στὸ μυαλό του τὰ προνόμια τῶν ἐμβολιασμένων καὶ τοὺς ἀποκλεισμοὺς τῶν ἀνεμβολίαστων, ποὺ εἶχαν τὴν τιμητική τους στὴν ἐποχὴ τοῦ κορωνοϊοῦ, θὰ ἀντιληφθεῖ ἀμέσως ὅτι οἱ κυβερνήσεις ποὺ διαχειρίστηκαν τὴν τελευταία ὑγειονομικὴ κρίση ἀξιοποίησαν στὸ ἔπακρο τὰ εὑρήματα τῶν συμπεριφοριστῶν.
Σημειωτέον ὅτι ὁ Σκίνερ ὁδηγήθηκε στὸ πόρισμά του γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἀνταμοιβῆς καὶ τῆς τιμωρίας μετατρέποντας σὲ πειραματόζωα μερικοὺς ἀρουραίους. Εἰδικότερα, χρησιμοποίησε ἕνα λειτουργικὸ θάλαμο προσαρμογῆς, μέσα στὸν ὁποῖο τοὺς ἐκπαίδευσε νὰ ἐκτελοῦν συγκεκριμένες ἐνέργειες, π.χ. νὰ πιέζουν μοχλούς. Γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὴν ἐκπαίδευση τῶν ἀρουραίων, τοὺς ἐπιβράβευε μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πολυπόθητης τροφῆς, ὅταν αὐτοὶ ἐκτελοῦσαν τὶς ἐντολές, ἐνῶ τοὺς τιμωροῦσε μὲ τὴν στέρησή της, ὅταν δὲν συμμορφώνονταν. Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν πειραματόζωων ἔχουμε εἰσέλθει στὴν ἐποχὴ τῶν πειραματανθρώπων;
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ «ΕΙΔΙΚΟΥΣ»
Δὲν πρέπει νὰ περάσει ἀπαρατήρητο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Σκίνερ «διατηροῦσε κρυφὲς διασυνδέσεις μὲ τοὺς Ναζί», ἐνῶ «ὁραματίστηκε νὰ δημιουργήσει μία παγκόσμια κοινότητα, ὅπου θὰ κυβερνοῦσαν συμπεριφοριστὲς ψυχολόγοι, οἱ ὁποῖοι θὰ διαμόρφωναν ἢ θὰ ἐκπαίδευαν τοὺς πολίτες της σὲ φάλαγγες καλοπροαίρετων ρομπὸτ» (ἐπ’ αὐτῶν βλ. Slater, Τὸ κουτὶ τῆς ψυχῆς. Τὰ 10 σπουδαιότερα ψυχολογικὰ πειράματα τοῦ 20οῦ αἰώνα, μτφ.: Δέσποινα Ἀλεξανδρῆ, ἐκδ. Ὀξύ, Ἀθήνα 2009, σελ. 17 ἑπ.· Βαθιώτη, Ἀπὸ τὴν πανδημία στὴν κλιματικὴ ἀλλαγή. Συντονισμένα τρομο-κράτη σὲ φόντο παγκόσμιας διακυβέρνησης, 3η ἔκδ., Ἀλφειός, 2023, σελ. 93).
Τὸ ὅραμα τοῦ Σκίνερ γιὰ τὴν δημιουργία μίας παγκόσμιας κοινότητας ποὺ θὰ κυβερνᾶται ἀπὸ ἐπιστήμονες θυμίζει, ἀσφαλῶς, τὸ μασονικὸ ὅραμα γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση Παγκόσμιας Κυβέρνησης! Μάλιστα, ὁ Σκίνερ δὲν ἦταν ὁ μόνος ποὺ εἶχε αὐτὸ τὸ ὅραμα. Ὁ Ρῶσος καθηγητὴς Βιοχημείας Ἰσαὰκ Ἀσίμωφ (Isaac Asimov), στὴν τελευταία σελίδα τοῦ βιβλίου του «Σήμερα, αὔριο καί…» (μτφ.: Φ. Κονδύλης, ἐκδ. Κάκτος, Ἀθήνα 1977, σελ. 468), ἔγραφε: «Κι οἱ ἐπιστήμονες […] παντοῦ μιλοῦν τὴν ἴδια γλώσσα, τὴν ἐπαγγελματικὴ γλώσσα τῆς ἐπιστήμης, καὶ ἀποδέχονται τὸν ἴδιο τρόπο σκέψης. […] Στοὺς ἐπιστήμονες λοιπόν, σὰν τάξη, δὲν πρέπει ἄραγε νὰ στραφοῦμε, γιὰ νὰ βροῦμε τοὺς ἡγέτες πού θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸν ἀγώνα γιὰ μία παγκόσμια κυβέρνηση;».
Ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν Ἀσίμωφ ἦταν ὁ Βρετανὸς Φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσσελ (δηλωμένος ἄθεος) ἐκεῖνος πού, στὸ βιβλίο του «Ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ ἄνθρωπος» (μτφ.: Γ. Δυριώτης, ἐκδ. Ἀρσενίδη, Ἀθήνα 1963, σελ. 191 ἑπ.), ἔκανε λόγο γιὰ «μία Παγκόσμια Κυβέρνηση, στὴν ὁποία οἱ ἀνώτατοι ἄρχοντες θὰ παραχωροῦν μεγάλο μέρος τῆς ἐξουσίας τους σὲ ἐμπειρογνώμονες διαφόρων κλάδων».
Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΖΕΖΙΝΣΚΙ
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἔχουν ὑπάρξει σημαντικὲς προσωπικότητες ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, οἱ ὁποῖοι, ἤδη ἀπὸ τo δεύτερο μισὸ τοῦ 20οῦ αἰώνα, προέβλεψαν ὅτι ἡ πορεία τῆς ἀνθρωπότητας κινεῖται πάνω στὶς ὀλισθηρὲς ράγες τοῦ μαζικοῦ κοινωνικοῦ ἐλέγχου. Μία τέτοια προσωπικότητα ἦταν ὁ Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι (Zbigniew Brzezinski), σύμβουλος τοῦ Λίντον Τζόνσον ἀπὸ τὸ 1966 ἕως τὸ 1968 καὶ τοῦ Τζίμι Κάρτερ ἀπὸ τὸ 1977 ἕως τὸ 1981, ὁ ὁποῖος τὸ 1970 εἶχε ἐκδώσει τὸ ἐμβληματικὸ βιβλίο του «Μεταξὺ δύο ἐποχῶν. Ὁ ρόλος τῆς Ἀμερικῆς στὴν τεχνοτρονικὴ ἐποχὴ» (Between Two Ages. America’s Role in the Technotronic Era).
Ὁ Καρράσκο ἀναφέρθηκε σὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο, ὑπογραμμίζοντας ὅτι ὁ Μπρζεζίνσκι εἶχε διατυπώσει τὴν θέση ὅτι ἡ σταδιακὴ μεταμόρφωση τῶν ΗΠΑ σὲ μία ἄκρως ἐλεγχόμενη κοινωνία (highly controlled society) θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι συνδυαστικὸ ἀποτέλεσμα α) παρατεταμένων κοινωνικῶν κρίσεων, β) ἐμφάνισης μίας χαρισματικῆς προσωπικότητας καὶ γ) ἐργαλειοποίησης τῶν ΜΜΕ γιὰ τὴν ἀπόσπαση τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ.
Συγκλονίζει ἡ βαίνουσα πρὸς ἐπαλήθευση προφητεία τοῦ Μπρζεζίνσκι ὅτι, ἂν τὰ πράγματα πᾶνε στραβά, δηλ. ἂν οἱ λαοὶ δὲν ἀξιοποιήσουν τὴν τεχνολογία προκειμένου νὰ ἐλέγχουν τοὺς κυβερνῶντες, τότε κινδυνεύουν νὰ καταντήσουν ἕρμαια μίας τεχνοκρατικῆς ἐλίτ, ὄντας εὐάλωτοι στὴν μαζικὴ χειραγώγηση καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐπιτήρηση.
Παράλληλα, τὸ ἔθνος-κράτος θὰ ἀποσυντεθεῖ, οἱ πολίτες θὰ ἐκφυλισθοῦν σὲ παθητικὰ ὑποκείμενα μὲ ροπὴ πρὸς τὴν ἀποχαυνωτικὴ ψυχαγωγία καὶ ἐν τέλει θὰ διευκολυνθεῖ ἡ ἐγκαθίδρυση μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης ἀποτελούμενη ἀπὸ αὐταρχικοὺς τεχνοκράτες.
ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΝ ΤΩΝ ΜΕΤΡΗΤΩΝ
Ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν δὲν χωρεῖ καμία ἀμφιβολία ὅτι θὰ ἐπιταχύνει τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ σχεδίου τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ γιὰ ὁλοκληρωτικὴ ἐπιτήρηση τῶν πληθυσμῶν (βλ. τὸ σημαντικὸ βιβλίο τοῦ Norbert Haring, Ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν καὶ οἱ συνέπειές της. Ὁδεύοντας πρὸς τὸν ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο, μτφ.: Σοφία Μαριάτου, ἐκδ. Α. Α. Λιβάνη, Ἀθήνα 2016).
Εἶναι θλιβερὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἑλλάδα, ἡ ὁποία φαίνεται ὅτι ἔχει βάλει πλώρη νὰ κατακτήσει μία ἀκόμη μαύρη τεχνολογικὴ πρωτιὰ καταργώντας τὰ μετρητά, ἔχει τὸ αὐστηρότερο ἀνώτατο ὅριο χρήσης μετρητῶν γιὰ τὴν πραγματοποίηση ἐμπορικῶν συναλλαγῶν: μόνο μέχρι 500 €. Ὁ Καρράσκο ἐπεσήμανε ὅτι στὸν ἀντίποδα τῆς Ἑλλάδος βρίσκονται πολλὲς χῶρες, ὅπως ἡ Σουηδία, ἡ Φινλανδία, ἡ Γερμανία, ἡ Αὐστρία, ἡ Ἰρλανδία, ἀλλὰ καὶ ἡ Κύπρος, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν θεσπίσει κανένα ὅριο, ἐνῶ ἄλλες χῶρες, ὅπως ἡ Ἰταλία, τὸ Βέλγιο, ἡ Ὁλλανδία, ἡ Πορτογαλία καὶ ἡ Τσεχία ἔχουν θεσπίσει ὅριο κατὰ πολὺ ὑψηλότερο τῶν 500 €. Ἡ σύγκριση αὐτὴ δείχνει ὅτι ἡ Ἑλλάδα κυβερνᾶται συστηματικῶς ἀπὸ ἐναλλασσόμενες αὐταρχικὲς κυβερνήσεις ποὺ ὑλοποιοῦν ὑπερπρόθυμα τὶς ἐντολὲς τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλίτ.
Εἶναι δὲ ἡλίου φαεινότερον ὅτι ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη, ἂν ἐπανεκλεγεῖ, θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν ὁριστικὸ καὶ ἀμετάκλητο «πολιτικὸ θάνατό» μας, ἀφοῦ, τὴν ἑπόμενη τετραετία ποὺ θὰ κυβερνήσει, ἐφόσον ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀποδείξει ὅτι ρέπει πρὸς τὴν συλλογικὴ αὐτοκτονία, εἶναι μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια βέβαιον ὅτι θὰ ὑλοποιήσει καὶ τὰ τελευταῖα βήματα ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς καθολικῆς ψηφιακῆς ἐπιτήρησης τοῦ πληθυσμοῦ.
Η ΨΕΥΔΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟΝ COVID
Ὁ Καρράσκο ἀποδοκίμασε ρητῶς τὸ ἐμβόλιο Covid, τὸ ὁποῖο, πρὸς τιμήν του, ὁμολόγησε δημοσίως ὅτι δὲν τὸ ἔκανε. Δείχνοντας μία αὐστραλιανὴ διαφήμιση ποὺ προέτρεπε τοὺς Αὐστραλοὺς νὰ ἐμβολιασθοῦν, προκειμένου νὰ «διασπείρουν», ἀντὶ τοῦ ἰοῦ, τὴν ἐλευθερία (“Spread Freedom”), ὁ Καρράσκο τόνισε ὅτι ὑπὲρ τῆς ἀπορριπτικῆς γιὰ τὸ ἐμβόλιο ἀπόφασής του ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὴν ἄσκηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου συνδέθηκε ἕνα ἰατροτεχνολογικὸ προϊὸν ποὺ εἶχε δοκιμασθεῖ μόλις 3-6 μῆνες! Ἐπρόκειτο, μὲ τὰ λόγια τοῦ Καρράσκο, γιὰ μάρκετινγκ, προκειμένου νὰ διοχετευθεῖ τὸ συγκεκριμένο προϊόν.
Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι, ὅση ὥρα ὁ Καρράσκο τοποθετεῖτο κατὰ τοῦ συγκεκριμένου πειραματικοῦ ἐμβολίου, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ θερίζει κόσμο, ὁ Γιῶργος Σαχίνης παρέμεινε ἄφωνος ἀλλὰ καὶ ἄφαντος, ἀφοῦ ἡ κάμερα δὲν τόλμησε νὰ δείξει τὸ πρόσωπό του, ὄντας ἐπικεντρωμένη στὸ πρόσωπο τοῦ καλεσμένου του, θαρραλέου ἐπικριτῆ τοῦ ψευτο-ἐμβολίου.
ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΙΣ ΕΝ ΟΨΕΙ
Μὲ ἀφορμὴ τὴν ψηφιακὴ ἐπιτήρηση ποὺ δοκιμάσθηκε μὲ ἐπιτυχία στὴν ἐποχὴ τοῦ μαζικοῦ ἐμβολιασμοῦ κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ μέσῳ τῆς χρήσης ψηφιακῶν πιστοποιητικῶν, ὁ Καρράσκο ἔκανε λόγο γιὰ «βιολογικὴ ἐπιτήρηση», ἡ ὁποία διακρίνεται στὶς ἑξῆς ὑποκατηγορίες:
Βιομετρικὴ ἀναγνώριση προσώπου, δακτυλικὰ ἀποτυπώματα, ἀναγνώριση φωνῆς, γενετικὲς βάσεις δεδομένων, βιομετρικὰ/ψηφιακὰ διαβατήρια καὶ ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες, ψηφιακὰ πιστοποιητικὰ ὑγείας, φορητὲς συσκευὲς (smart watches, fitness trackers), βιομετρικοὶ αἰσθητῆρες, ἐμφυτεύματα RFIC/NFC, ἐγκεφαλικὲς διεπαφὲς μὲ ψηφιακὲς ὀντότητες.
Ποιὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι μὲ τέτοια τεχνολογικὰ ἐργαλεῖα δὲν εἶναι, περισσότερο ἀπὸ ποτὲ ἄλλοτε, ἐφικτὴ ἡ ὑλοποίηση τοῦ ἀπάνθρωπου ὁράματος τῆς ἐπιβολῆς μίας Παγκόσμιας Δικτατορίας, ἡ ὁποία θὰ μπορεῖ νὰ ταυτοποιεῖ τὸν παραβατικὸ («ἀρνητή», «ψεκασμένο», «συνωμοσιολόγο») πολίτη καί, ἀκολούθως, νὰ τοῦ ἐπιβάλει τὸν κοινωνικὸ-οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό του;
Χάρη στὴν ἐξελιγμένη τεχνολογία, κάθε χώρα ποὺ θὰ ἔχει ὑποκύψει στὴν τεχνολογικὴ σαγήνη θὰ ἔχει θέσει ὑποψηφιότητα νὰ μετατραπεῖ σὲ ἕνα κινεζικὸ καθεστὼς καθημερινῆς κοινωνικῆς βαθμολόγησης τοῦ πολίτη, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιτρέπεται νὰ εἶναι λιγότερο ἢ περισσότερο ἐλεύθερος ἀνάλογα μὲ τὴν διάθεση συμμόρφωσής του πρὸς τὰ κυβερνητικὰ μέτρα.
Γιὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτὴ ἀπαιτεῖται ἡ ἀξιοποίηση ὅλων τῶν ἐργαλείων κοινωνικὸ-οἰκονομικῆς ἐπιτήρησης, τὰ ὁποῖα ἤδη βρίσκονται σὲ ἐφαρμογή. Ἐδῶ ἐμπίπτουν πρωτίστως τὰ ἐργαλεῖα παρακολούθησης κάθε χρήστη τοῦ Διαδικτύου, τὰ ὁποῖα ἐνεργοποιοῦνται, ὅταν αὐτὸς πραγματοποιεῖ ἀναζητήσεις στὸν παγκόσμιο ἱστὸ ἢ ἀνταλλάσσει ἠλεκτρονικὰ μηνύματα. Ἐπίσης ἐδῶ ἀνήκουν καὶ τὰ ψηφιακὰ νομίσματα ἢ τὰ ψηφιακὰ πορτοφόλια.
Κοινὸ χαρακτηριστικὸ ὅλων τῶν μορφῶν ἐπιτήρησης εἶναι τὸ ἔλλειμμα ἐμπιστοσύνης τῶν κυβερνήσεων πρὸς τοὺς πολίτες. Τὸ δόγμα ποὺ ἐπικρατεῖ μπορεῖ νὰ συμπυκνωθεῖ στὸ ἑξῆς σλόγκαν: «ὅλοι ὕποπτοι»! Μιὰ καὶ ὁ Καρράσκο δήλωσε λάτρης τοῦ Ἀλμπὲρ Καμύ, ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ σλόγκαν «ὅλοι ὕποπτοι» ὑπάρχει στὸ θεατρικὸ ἔργο τοῦ Γάλλου φιλοσόφου «Κατάσταση πολιορκίας» (μτφ.: Γ. Θηβαῖος, ἐκδ. Ἠριδανός, Ἀθήνα 2020, σελ. 54).
, ἡ λογικὴ τῆς ἐπιτήρησης μπορεῖ νὰ συσχετισθεῖ καὶ μὲ τὴν τάση βρεφοποίησης τῆς κοινωνίας: Ὅπως οἱ γονεῖς, ἐπειδὴ δὲν ἐμπιστεύονται τὰ βρέφη καὶ τὰ μικρὰ παιδιά τους, θέλουν νὰ παρακολουθοῦν τί κάνουν ἐγκαθιστώντας κάμερες σὲ ὅλους τοὺς χώρους τοῦ σπιτιοῦ, ἔτσι καὶ οἱ κυβερνήσεις, μιμούμενες τὴν γονεϊκὴ συμπεριφορά, θέλουν νὰ παρακολουθοῦν τί κάνουν (προσεχῶς ἴσως: καὶ τί σκέπτονται) οἱ πολίτες, ἐγκαθιστώντας, ἀντιστοίχως, «κάμερες παντοῦ» καὶ ἀξιοποιώντας ὅλα τὰ διαθέσιμα τεχνολογικὰ ἐργαλεῖα ἐπιτήρησής μας. Ἡ βρεφοποίηση (infantilization / Infantilisierung) εἶναι ἡ ἔννοια-κλειδὶ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ κατάντημα τῶν ἐκφυλισμένων (ψευτο)δημοκρατιῶν τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα.
ΔΙΑΒΛΗΤΑΙ ΕΚΛΟΓΑΙ
Τέλος, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι στὸν καθένα προφανὲς ὅτι ἡ χρήση προηγμένης τεχνολογίας καθιστᾶ τὶς ἐκλογὲς διαβλητές. Τούτη ἡ διαπίστωση τοῦ Καρράσκο ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς βασικὲς μέθοδοι ἐπηρεασμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης καὶ ἀλλοίωσης τοῦ ἐκλογικοῦ ἀποτελέσματος, οἱ ὁποῖες ἐφαρμόζονται τόσο πρὸ τῆς προσέλευσης τῶν ψηφοφόρων στὶς (κάλπικες) κάλπες ὅσο καὶ μετὰ τὴν διεξαγωγὴ τῶν ἐκλογῶν.
Στὸ προγενέστερο τῶν ἐκλογῶν στάδιο τίθεται σὲ ἐφαρμογὴ ἡ ἐπιχείρηση χειραγώγησης τῶν πολιτῶν κυρίως μέσῳ τῆς προπαγάνδας, τῶν φαλκιδευμένων δημοσκοπήσεων καὶ τῆς διασπορᾶς ψευδῶν ἢ παραποιημένων εἰδήσεων (false/fake news). Ἔτσι, οἱ ψηφοφόροι νομίζουν ὅτι προσέρχονται στὶς κάλπες ἔχοντας σχηματίσει αὐτόνομα τὴν ἀπόφασή τους ὑπὲρ τοῦ κόμματος καὶ τῶν ὑποψηφίων ποὺ θὰ ἐπιλέξουν, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἡ ἀπόφασή τους αὐτὴ ἔχει προδιαμορφωθεῖ μέσα ἀπὸ τὸν πνευματικὸ καὶ ψυχολογικὸ πόλεμο ποὺ διεξάγεται ἐπὶ μακρὸν ἀπὸ τὰ γρανάζια τοῦ συστήματος.
Στὸ στάδιο αὐτὸ χρησιμοποιοῦνται καὶ τεχνολογικὰ ἐργαλεῖα ποὺ παρακολουθοῦν τοὺς πολίτες, ἐξορύσσουν δεδομένα ἀπὸ τὰ κινητά τους καὶ στέλνουν τὰ κατάλληλα μηνύματα ποὺ ἐνισχύουν ἢ ἀποδυναμώνουν τὶς κομματικὲς προτιμήσεις τους.
Στὸ μεταγενέστερο τῶν ἐκλογῶν στάδιο, ἡ ἀλλοίωση τοῦ ἐκλογικοῦ ἀποτελέσματος μπορεῖ νὰ εἶναι προϊὸν εἴτε κακόβουλου λογισμικοῦ ποὺ ἐμφανίζει ψευδῶς ἕνα ὑποψήφιο νὰ ἔχει συγκεντρώσει περισσότερες ψήφους ἀπὸ τοὺς λοιποὺς ὑποψηφίους εἴτε ἐξωτερικῆς ἐπιθέσεως στὰ συστήματα μετάδοσης τῶν ἀποτελεσμάτων εἴτε ἐσωτερικῆς δολιοφθορᾶς ἀπὸ ἄτομα ποὺ ἔχουν νόμιμη πρόσβαση στὰ ἐκλογικὰ συστήματα.
Ἄρα, τὸ προπαγανδιστικὸ σλόγκαν «γρήγορα, εὔκολα, σίγουρα» ποὺ χρησιμοποιεῖται ἐν γένει ἀπὸ τὴν κυβέρνηση καὶ τὶς διάφορες ἑταιρεῖες, γιὰ νὰ πείσει τὸν πολίτη νὰ λατρέψει τὴν τεχνολογία ἀποδεικνύεται ἀπολύτως ὑποκριτικὸ καὶ ὡς πρὸς τὴν διεξαγωγὴ τῶν ἐκλογῶν. Τὰ «γρήγορα ἐκλογικὰ ἀποτελέσματα» δὲν εἶναι ποτὲ ἀσφαλῆ!
Κατόπιν αὐτῶν, ἰδίως στὶς ἐπικείμενες βουλευτικὲς ἐκλογές, εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητο γιὰ τὰ κόμματα, προεχόντως τὰ νεοφώτιστα, νὰ ἔχουν τοποθετήσει ἐκλογικοὺς ἀντιπροσώπους σὲ ὅλα τὰ ἐκλογικὰ τμήματα, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸς ὁ ἔλεγχος τῆς ὀρθότητας-ἀκρίβειας τῶν ἐπίσημων ἀποτελεσμάτων.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΣ;
Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν Ἑλλάδα, ὁ Καρράσκο ἐπεσήμανε ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα ὑπερχρεωκοπημένο καὶ ὑποθηκευμένο προτεκτορᾶτο μὲ θανάτους σχεδὸν διπλάσιους ἀπὸ τὶς γεννήσεις, μὲ γηρασμένο πληθυσμὸ καὶ ὑψηλὰ ποσοστὰ ἀποχῆς ἀπὸ τὶς ἐκλογές.
Στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἐλευθερία οὔτε δημοκρατία. Ἀντ’ αὐτῶν κυριαρχεῖ συνεχῶς ὁ πειραματισμὸς σὲ βάρος τῶν πολιτῶν ποὺ πραγματοποιεῖται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς διεφθαρμένης ἐλίτ, ἡ ὁποία ἐναλλάσσεται στὸν κυβερνητικὸ θῶκο χρησιμοποιώντας ὡς καμουφλὰζ διαφορετικὰ χρώματα καὶ ὀνόματα, ἐνῶ κατ’ οὐσίαν ὅλα σχεδὸν τὰ κόμματα ὑπηρετοῦν τὴν ἴδια νεοταξίτικη ἀτζέντα ποὺ ὡς τελικὸ στόχο ἔχει τὴν ὁλοκληρωτικὴ ψηφιακὴ ἐπιτήρηση τῶν πολιτῶν καί, μέσῳ αὐτῆς, τὴν ἐπιβολὴ μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης.
Μὲ τὰ λόγια τοῦ Καρράσκο: «Τὰ ἀπομεινάρια τῶν δωσιλόγων μετεξελίχθηκαν στοὺς πολιτικοὺς τῆς μεταπολίτευσης ποὺ ὁδήγησαν τὴν Ἑλλάδα σὲ ὑπερδανεισμὸ καὶ στὴν ἐπιβολὴ τριῶν μνημονίων».
Ὡστόσο, σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο, ἡ ἐλπίδα γιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὸν βόρβορο τοῦ διαφαινόμενου δυστοπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ βρίσκεται στὴν ἀπόφασή μας νὰ ἀπεξαρτηθοῦμε ἀπὸ τοὺς γίγαντες τῆς τεχνολογίας καὶ νὰ περάσουμε στὴν φάση ἑνὸς συμμετρικοῦ ἐλέγχου τῆς ἑκάστοτε κυβέρνησης, καλλιεργώντας παράλληλα τὴν ρηξικέλευθη φαντασία μας, τμῆμα τῆς ὁποίας μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει ἡ συζήτηση γιὰ τὴν μετάβαση σὲ ἐναλλακτικὲς μορφὲς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ὀργάνωσης. Κεντρικὸ ζητούμενο, βεβαίως, εἶναι καὶ ἡ ἠθικὴ χρήση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.
Ὁ Καρράσκο ἔκλεισε τὴν συνέντευξή του μὲ τὴν ἑξῆς θέση: «Ἦλθε ἡ ὥρα γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν χαμένη πνευματικότητα. Εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ θὰ μᾶς διαφοροποιήσει ἀπὸ τὶς ψηφιακὲς μηχανές. Εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ θὰ μᾶς φέρει κοντὰ σὲ κοινότητα καὶ εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ θὰ δώσει νόημα στὴν βιολογική μας ὕπαρξη».
H ΚΗΛΙΣ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ
Προηγουμένως, ὡστόσο, ὁ Καρράσκο εἶχε ἀναφέρει τοὺς πνευματικοὺς φάρους του, ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ὁ Ἑλβετὸς ψυχίατρος καὶ ψυχαναλυτὴς Κὰρλ Γιούνγκ (Carl Jung).
Δυστυχῶς, ὅμως, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ στὸ βιβλίο του «Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ θρησκεία τοῦ μέλλοντος» (μτφ.: Μαρία Δημητριάδου, Γ΄ ἔκδ. διορθωμένη καὶ ἐπαυξημένη, Μορφὴ ἐκδοθήτω, Ἀθήνα, Αὔγουστος 2011, σελ. 253), ὁ Γιούνγκ εἶχε ὑποστηρίξει ἀπαράδεκτες νεοεποχίτικες ἀπόψεις: «ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους τοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὁ Γιούνγκ, ποὺ συμμετεῖχε σὲ πνευματιστικὲς συγκεντρώσεις καὶ παραδέχθηκε ὅτι εἶχε “πνεύματα-ὁδηγούς”, δίδασκε ὅτι ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς “σκοτεινῆς πλευρᾶς” εἶναι ἕνα θανάσιμο ἐλάττωμα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὅτι γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ προστεθεῖ μία τέταρτη ὑπόσταση στὴν Ἁγία Τριάδα – ὁ Ἑωσφόρος»!