«Δένδρο μέ χρυσά στολίδια, μέ κουφέτα καί παιγνίδια…»
Ἀνατομία διοικήσεως: Πλεῖστα Ἱερά καθιδρύματα ὑπέστησαν θυροκλείσια
ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΕΝ ΕΘΕΣΑΝ “ΛΙΘΟΝ ΕΠΙ ΛΙΘΟΥ”
Ὄλισθος καὶ ἀλλοτρίωσις· καθέδραι ὑψηλῆς εὐθύνης, τραπεζικοὶ μαμωνᾶδες ἀδικίας. Δοῦλοι ὄχι Κυρίου:
«οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ (πλοῦτον)» (Λουκ. ιστ’ 13).
Τοῦ κ. Παναγιώτου Κοσμίδη
ΜΑΜΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΕΟΣ
Ἐκτροχιασμός ἀσκητικοῦ φρονήματος
Ἡ διαχρονικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας ἐστηρίχθη ἐπὶ τοῦ ἀσκητικοῦ φρονήματος καὶ τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης τῶν ποιμένων αὐτῆς, οἵτινες, κατὰ τὸ πρότυπον τοῦ Ἀρχιποιμένος Χριστοῦ, ἔθετον τὴν ψυχὴν αὐτῶν ὑπὲρ τῶν προβάτων. Ἐν τούτοις, κατὰ τοὺς ἐσχάτους τούτους χρόνους, γινόμεθα μάρτυρες μιᾶς θλιβερᾶς καὶ ἀλλοπροσάλλου μεταβολῆς. Ἡ πνευματικὴ ἀποστολὴ παραγκωνίζεται ὑπὸ τοῦ ὑλικοῦ εὐδαιμονισμοῦ, καὶ ἡ διαχείρισις τῶν ἱερῶν πραγμάτων μετατρέπεται, φεῦ, εἰς οἰκονομικὴν ἐμπορίαν, προκαλοῦσα τὸ κοινὸν αἴσθημα καὶ σκανδαλίζουσα τὸν πιστόν λαόν.
Τά «τυχηρά» τῶν Ἐπισκόπων καί ἡ ἐξαλλαγή τῆς καρδίας των
Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ φλέγον καὶ προκλητικὸν ζήτημα τοῦ διπλασιασμοῦ τῶν μισθῶν τῶν μητροπολιτῶν, διατεινόμεθα ὅτι τὸ συγκεκριμένον θέμα ἀποτελεῖ “κώνωπα” εἰς “κέρας βοός” ἐν συγκρίσει πρὸς τὸν ἀμύθητον πλοῦτον τῶν ἐπισκόπων, τὰ μιαρὰ “τυχηρά” αὐτῶν καὶ τὴν σκοτεινὴν διαχείρισιν τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας ἐντὸς τῆς Ἐπισκοπῆς των.
Πάλαι μὲν οἱ ἐπίσκοποι διέθετον ξύλινα ἐπισκοπεῖα, ἀλλὰ μαρμαρίνην καὶ ἀκλόνητον καρδίαν· σήμερον δὲ διαθέτουσι μαρμάρινα μέγαρα, ἀλλὰ ξυλίνην, «ἐκτετραμμένην, νεκρωθεῖσαν καὶ ὑποτεταγμένην τῇ ἁμαρτίᾳ» καρδίαν.
«Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν τὰς τοῦ … (κλήρου πράξεις;)» (ἐκ τοῦ Μεγάλου Κανόνος)· ὁ ἀοίδιμος μὲν Προκαθήμενος Ἱερώνυμος ὁ Α΄, ἐντὸς μιᾶς ἑξαετίας μόνον (1967-1973), ἐκ μόνων τῶν οἰκείων “τυχηρῶν” ἀνήγειρεν ἐκ βάθρων ὁλόκληρον νοσοκομειακὸν εὐαγὲς ἵδρυμα πρὸς περίθαλψιν τῶν νοσούντων κληρικῶν. Τοῦτο ὅμως, μετὰ τὴν βιαίαν αὐτοῦ ἀπομάκρυνσιν, «διεσκορπίσθη εἰς ἄνεμον», ἐξεποιήθη τε καὶ ὑπεβαθμίσθη ὑπὸ τοῦ διαδόχου αὐτοῦ, Προκαθημένου Σεραφείμ (1974-1998). Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ μακαριστὸς Προκαθήμενος Χριστόδουλος (1998-2008) ἀπέσχεν ἰδιοτελῶς τῆς διεκδικήσεως τοῦ ἀναλόγου μισθώματος παρὰ τοῦ δημοσίου διὰ τὸ “ΤΑΚΕ”, τὸ ἀσφαλιστικὸν δηλονότι ταμεῖον τοῦ ἱεροῦ κλήρου, εἰς τὴν κυριότητα τοῦ ὁποίου περιήρχετο τὸ ῥηθὲν οἰκοδόμημα.
Ἐν μιᾷ λέξει, ἀπὸ τοῦ 1974 ἕως σήμερον, ἐπὶ τῆς θητείας τριῶν προκαθημένων εἰς τὸν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν, «οὐκ ἐτέθη λίθος ἐπὶ λίθον» καί μᾶλλον ἀφηρέθη καί «λίθος ἀπὸ λίθον» εἰς τὸ πνευματικὸν ἔργον, διότι πάντες «ζητοῦσι τὰ ἑαυτῶν, οὐ τὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Φιλιπ. β΄ 21).
Καὶ οὐχὶ μόνον τοῦτο, ἀλλ᾿ ὅπου ὑπῆρχον θεμέλια πίστεως, ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικὰ ἔργα, ταῦτα κατελύθησαν ἐκ βάθρων, ἠφανίσθησαν, ὑπεβαθμίσθησαν ἢ ὁλοσχερῶς ἐξεχωρήθησαν εἰς μιαρὰς καὶ βεβήλους κοσμικὰς ἐκδηλώσεις.
Ἐν ἀντιθέσει καὶ ἀντιπαραβολῇ πρὸς τὴν ἐκ βάθρων ἐρήμωσιν τῶν οἴκων τοῦ Κυρίου, οὐδόλως παρορῶμεν, ἀλλὰ μάλιστα ὑπερεπαινοῦμεν τὸ μέγιστον πνευματικὸν καὶ φιλανθρωπικὸν ἔργον, τὸ ὁποῖον συντελεῖται ὑπὸ τῶν ἁγνῶν ἐργατῶν τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, δικαίων Ἐπισκόπων, εὐλαβῶν κληρικῶν καὶ φιλοχρίστων πιστῶν.
Ἐπέπεσαν ὡς καταστροφική λαῖλαψ
Συγκεκριμένως, κατασκηνώσεις ἐρημώθησαν «ὡς στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώματος» (Ψαλμ. ρα’ 8). Μετετράπησαν εἰς “Καβασκηνώσεις” σκληρῶν ποτῶν· πνευματικὰ κέντρα ἐνεκρώθησαν, εὐαγῆ ἱδρύματα ἐξηφανίσθησαν καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἐξεποιήθη ἀντὶ πινακίου φακῆς. Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὰ “ἐμβόλια τῆς φρίκης”, ἐπίσκοποι “ἀργυρώνητοι”, ὡς ἄλλοι Ἰοῦδαι, ἐξηγοράσθησαν ἵνα ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ ἄμβωνος ὀνομάσωσι ταῦτα “ἱερὰ ἐμβόλια”, «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. γ’ 13).
Ἐξευρέθησαν καὶ ἐδημοσιοποιήθησαν μυθώδεις τραπεζικοὶ λογαριασμοὶ ἐπισκόπων ἄνω τῶν 10 ἑκατομμυρίων €, καὶ τὸ σκάνδαλον «κατεποντίσθη εἰς τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης» διὰ τῆς ἐξαγορᾶς κρατικῶν ἐπιόρκων λειτουργῶν, καθότι «ῥίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία» (Α΄ Τιμ. στ’ 10).
Ἀποβιώσας ἐπίσκοπος διετείνετο προκλητικῶς ὅτι διαθέτει 4 δισεκατομμύρια δραχμὰς διὰ τὰ γηρατεῖά του, ἀλλ᾿ «ἄφρων, ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ ἀπῄτησαν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ» (Λουκ. ιβ’ 20)· ἀπεβίωσεν αἰφνιδίως καὶ φρικτῶς ἐντὸς τῆς πολυτελοῦς ἐπαύλεως καὶ τῆς πισίνας του.
Ἕτερος ἐπίσκοπος, ἐπίσης θανών, ἐξεμίσθωνε ἱερὰ καθιδρύματα-προσκυνήματα ἀντὶ δισεκατομμυρίων δραχμῶν· ἀπέθανεν αἰφνιδίως, ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος αὐτοῦ εὑρέθησαν πολλοὶ μώλωπες καὶ πλήγματα βιαίας χειρός. Ὅταν τις συναλλάσσηται μετὰ τῆς ἀνομίας καὶ «μετὰ τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀδικίαν» (Ψαλμ. κζ’ 3), τὰ ἀποτελέσματα εἶναι πάντοτε φρικτά, διότι «φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. ι’ 31).
Ὑπερπολυτελῆ μέγαρα, δίκην πενταστέρων ξενοδοχειακῶν μονάδων, ἀνεγείρονται ἢ ἐξαγοράζονται διὰ τῆς ἀπομυζήσεως τῶν ἐνοριῶν καὶ τοῦ ὑστερήματος τῶν πτωχῶν καὶ εὐσεβῶν χριστιανῶν. Οὐκ ὀλίγοι ἐπίσκοποι κατέστησαν οὐχὶ ποιμένες ἀλλὰ «λύκοι βαρεῖς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ. κ΄ 29), οὐχὶ πατέρες ἀλλὰ στυγεροὶ καταπιεσταί, οὐχὶ ἐκπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ ἀντιπρόσωποι κερδοσκοπικῶν ἐπιχειρήσεων, «ὧν ὁ θεὸς ἡ κοιλία καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν» (Φιλιπ. γ΄ 19).
Τὸ βάραθρον τοῦ χρηματιστηρίου
Ἐν Κύπρῳ, ὁ προηγούμενος Προκαθήμενος ἀπώλεσε τὸ μέγιστον μέρος τοῦ πλούτου τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἐπορεύθη μετὰ τῶν διωκόντων τὸ κέρδος καὶ ἐπάτησεν ἐπὶ τοῦ ὀλισθηροῦ ἐδάφους τοῦ Χρηματιστηρίου· καίτοι δὲ μετανιωμένος διεκήρυττεν ὅτι οὐδέποτε πλέον θὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰς τραπέζας, «ἐξέλιπον αἱ ἡμέραι αὐτοῦ» καὶ ἀπῆλθεν ἐκ τοῦ παρόντος βίου, ἐνθυμίζων τὸ προφητικόν: «θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίσι συνάξει αὐτά» (Ψαλμ. λ’ 7).
Νῦν δὲ Προκαθήμενος τῆς Μεγαλονήσου κατηγορεῖται ὅτι συνῆψε μιαρὰν συμφωνίαν μετὰ τοῦ ἀδίκου, ἀσκῶν κτηματομεσιτικὰς ἐπιχειρήσεις (real estate) μετὰ τοῦ Δημάρχου Πάφου, ὁ ὁποῖος τελεῖ ἐν παύσει ἕνεκα βαρέων ἀνομημάτων. Ὁσάκις οἱ ποιμένες συμπράττουν μὲ τοιούτους ἀνθρώπους, παραβαίνουν τὴν ἀποστολικὴν ἐντολήν: «μὴ κοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε» (Ἐφεσ. ε΄ 11), ἀποδεικνύοντες ὅτι, ἀντὶ νὰ ἐλέγχουν τὴν κακίαν, γίνονται κοινωνοὶ αὐτῆς.
Κατὰ τὸ μέγα σκάνδαλον τοῦ Χρηματιστηρίου τὸ 1999, ἐπὶ τοῦ Προκαθημένου Χριστοδούλου, ὁ τότε πρόεδρος τῆς Οἰκονομικῆς Ὑπηρεσίας, Κων. Πυλαρινός, ἐσχεδίαζε νὰ “παίξῃ εἰς τοὺς κύβους” ὁλόκληρον τὴν ἱερὰν περιουσίαν τῆς Ἐκκλησίας. Εὐτυχῶς ὅμως, ἀντέδρασαν σθεναρῶς δύο συνετοὶ καί δυναμικοί κληρικοί, οἵτινες “ἔστησαν ἀνάχωμα” καὶ τὸ ὄλεθρον σχέδιον ἐναυάγησεν· οὐχ ἧττον ὅμως, μικρὸν ποσοστὸν τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας δολίως κατετέθη εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀπάτης τοῦ Χρηματιστηρίου καὶ ἐξηφανίσθη παντελῶς, διότι κατὰ τὸν Σολομῶντα: «ὕπαρξις ἐπισπουδαζομένη μετὰ ἀνομίας ἐλάσσων γίνεται» (Παροιμ. ιγ’ 11).
Ἡ αὐτὴ ἀνόσιος ἀπόπειρα ἐπανελήφθη ὑπὸ τῶν ἰδίων ἀνθρώπων, ἵνα ἐκχωρηθῇ πολύτιμον κτῆμα (bon filet) ἕνδεκα χιλιάδων στρεμμάτων ἐν Πύργῳ εἰς τὸν μεγαλοεκδότην Χρῆστον Λαμπράκην, ἀλλὰ εὐτυχῶς ἐναυάγησε καὶ αὕτη διὰ τῆς μεθοδικῆς καὶ ἀγρύπνου προσπαθείας τῶν δύο ὡς ἄνω ἀγρύπων φυλάκων, οἵτινες διέσωσαν τὰ ὅσια τῆς Ἐκκλησίας ἐκ τῆς λαίλαπος τῶν φιλαργύρων.
Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ Προκαθημένου, ὅτε ἅπαντες οἱ ὑπάλληλοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εὑρίσκοντο ἐν τῇ Ἀρχιεπισκοπῇ, ὑπεγράφησαν κρυφίως τὰ συμβόλαια ἐκχωρήσεως κτήματος τῆς Βουλιαγμένης, μυθώδους ἀξίας, ἀντὶ τοῦ εὐτελοῦς ποσοῦ -γιά τό συγκεκριμένο- τῶν δεκαπέντε ἑκατομμυρίων, εἰς ὑπάλληλον τοῦ δήμου, ἵνα ἐκεῖνος παραχρῆμα μεταβιβάσῃ τοῦτο εἰς γνωστὸν μεγαλοεφοπλιστήν. Διὰ τοὺς τοιούτους σφετεριστὰς τῆς ἱερᾶς περιουσίας, ὁ Προφήτης Ἰερεμίας βροντοφωνεῖ: «ὡς παγὶς κεκρυμμένη πλήρης πετεινῶν, οὕτως οἱ οἶκοι αὐτῶν πλήρεις δόλου· διὰ τοῦτο ἐμεγαλύνθησαν καὶ ἐπλούτησαν» (Ἰερ. ε΄ 27).
ΠΛΑΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΔΙΚΙΑ
Πονηραί δικαστικαί διεργασίαι
Ἐπίσκοπός τις, μέλος τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τῆς οἰκονομικῆς ὑπηρεσίας, ἐκατηγορήθη ἐνώπιον τῆς ποινικῆς δικαιοσύνης ἐπὶ σκανδάλοις σχετικοῖς πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴν περιουσίαν, βαρυνόμενος μὲ πέντε κακουργήματα καὶ δύο πλημμελήματα. Ὅμως ὁ Προκαθήμενος Χριστόδουλος, προκειμένου νὰ ἐξαλείψῃ τὴν ἐσωτερικὴν ἀντιπολίτευσιν, ἐμεθόδευσε μετὰ τῶν ἐπιόρκων λειτουργῶν τῆς δικαιοσύνης τὴν ὑποβάθμισιν τῶν τεσσάρων κακουργημάτων εἰς πλημμελήματα, ἵνα ταῦτα παραγραφῶσιν ἐντὸς τῆς πενταετίας.
Διὰ τὴν τοιαύτην κατάπτυστον διαφθορὰν καὶ τὴν παραποίησιν τοῦ νόμου, ὁ Προφήτης Ἡσαΐας εἶχεν ἤδη προφητεύσει: «οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθοῦσι, κοινωνοὶ κλεπτῶν, ἀγαπῶντες δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα» (Ἡσ. α΄ 23) καὶ «οὐαὶ οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων καὶ τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου αἴροντες ἀπ᾿ αὐτοῦ» (Ἡσ. ε΄ 23).
Ἡ ματαιοδοξία κούφιαι ὑποσχέσεις
Ταῦτα τὰ οἰκτρά συντρέχουν ἐν Κύπρῳ καὶ ἐν Ἑλλάδι -ἀλλά καί στόν ἀπόδημο καί ἀλύτρωτο Ἑλληνισμό- ὅπου πλεῖστοι ὅσοι ἐπίσκοποι, ἰδίως δὲ οἱ τῶν παραθαλασσίων περιοχῶν, ἀσχολοῦνται μανιωδῶς μὲ τὰς κτηματομεσιτικὰς ἐπιχειρήσεις (real estate), ἐκμισθοῦντες ἱερὰ κτήματα ἀντὶ φανερῶν, ἀλλὰ καὶ κρυφίων μισθωμάτων. Μόνος ὁ Κύριος γινώσκει ποῦ κατευθύνονται τὰ χρήματα ταῦτα, πάντως ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μετ᾿ ὀδύνης διαπιστοῦμεν εἶναι ὅτι οὐδὲν ἀπολύτως πνευματικὸν ἢ κοινωνικὸν ἔργον συντελεῖται, παρὰ τὴν ἀκατάσχετον εἰσροὴν τοῦ πλούτου, κατὰ τὸ προφητικόν: «οἱ ποιμένες αὐτῆς μετὰ δώρων ἀπεκρίνοντο, καὶ οἱ προφῆται αὐτῆς μετὰ ἀργυρίου ἐμαντεύοντο» (Μιχ. γ’ 11).
Εἰδικά εἰς μίαν περίπτωσιν, ὅτε εὐσεβὴς ἐφοπλιστὴς προετίθετο νὰ χρηματοδοτήσῃ καὶ νὰ ἐκτελέσῃ ἐξ ἰδίων ἕνα κοινωφελὲς ἐκκλησιαστικὸν ἔργον, ὁ ἐπιχώριος μητροπολίτης ἠρνήθη κατηγορηματικῶς λέγων: «Οὐχί, δὲν θὰ τὸ οἰκοδομήσῃς σύ, ἀλλὰ δὸς εἰς ἐμὲ τὰ χρήματα». Ἐκεῖνος ὅμως, διαβλέπων τὴν δολιότητα, ἀπήντησεν εὐθαρσῶς: «Χρήματα εἰς τὰς χεῖράς σου ἐγὼ δὲν παραδίδω!». Ὡς ἐκ τούτου, τὸ ἔργον ἐγκατελείφθη ὁλοσχερῶς καὶ οὐδὲ εἷς λίθος ἐτέθη, διότι οἱ κρατοῦντες ἀγαπῶσι τὰ δῶρα, συμφώνως πρὸς τὸ γεγραμμένον: «πάντες ἀγαπῶσι δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα, ὀρφανοῖς οὐ κρίνοντες» (Ἡσ. α’ 23).
Ὑπεξαίρεσις πόρων ἐλέους καὶ ἐπακόλουθον βαρυτάτη ἀποπληξία
Φιλάνθρωπος Ἑλληνοαμερικανὸς παρέδωσε ποσὸν τεσσάρων ἑκατομμυρίων εἰς μεγαλόσχημον προκαθήμενον τῆς ἀλυτρώτου Ρωμιοσύνης, διὰ τὴν ἀνέγερσιν ἱδρύματος ἀγάπης. Δυστυχῶς, μετὰ παρέλευσιν χρόνου, οὐδὲν συνετελέσθη. Ὁ εὐλαβὴς δωρητὴς κατέφυγεν εἰς τὴν δικαιοσύνην καὶ ὁ ὁρισθεὶς πρόεδρος καὶ διαχειριστής, ὑπεχρεώθη νὰ ἐπιστρέψῃ ἐκ τῆς ἰδίας περιουσίας τὰ κατασπαταληθέντα χρήματα. Οὗτος δὲ μὴ ἀντέξας, ὑπέστη βαρυτάτην ἀποπληξίαν καὶ κατέπεσεν εἰς κατάστασιν φυτοῦ ἐπὶ ἔτη ἱκανά.
Θὰ ἀπετέλει δὲ μεγίστην παράλειψιν, ἐὰν μὴ ἀνεφερόμεθα εἰς τὴν πολυτελῆ καὶ προκλητικὴν ἀμφίεσιν ὡρισμένων ἐπισκόπων. Καταγράφεται μάλιστα ὅτι ἀποβιώσας ἀρχιερεύς εἶχεν εἰς τὴν ἱματιοθήκην αὐτοῦ τόσας ἀμφιέσεις, ὅσας δὲν διαθέτουσιν οὔτε αἱ πλέον φιλόκοσμοι καὶ πλούσιαι κυρίαι· κατεῖχε, συγκεκριμένως, 350 πλήρεις ἀρχιερατικὰς στολάς! Ὅτε δὲ ἀπέθανεν αἰφνιδίως, ἡ ταφὴ αὐτοῦ καθυστερήθη ἐπὶ μακρόν, καθότι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐξέπεμπε ραδιενέργειαν ἕνεκα τῶν ἰατρικῶν θεραπειῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐναποτεθῇ ἐντὸς σιδηροῦ φερέτρου, ἵνα μὴ προσβληθῶσιν οἱ παριστάμενοι ἐκ τῆς ἐκπεμπομένης ἀκτινοβολίας. Ὁποία τραγικὴ εἰρωνεία διὰ τὴν ἀνθρωπίνην ματαιοδοξίαν, καθὼς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διακηρύσσει: «οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δῆλον ὅτι οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι δυνάμεθα» (Α΄ Τιμ. στ’ 7).
«Ὁ Ἀρχιερέας Ἀφθόνιος καὶ οἱ διαμαντοστόλιστες μίτρες»
«Σκέφτομ’ ἐκεῖνον τὸν Ἀββᾶ Ἀφθόνιο!
Ἄσαρχος Ἄγγελος στὸ ἐρημητήριό του!
Ντυμένος μ’ ἕνα χιτώνα ἀπὸ γιδότριχες,
Πέδιλα ἀπὸ σχοινιὰ πλεγμένα ἀπ’ τὸν ἴδιο.
Γιὰ τροφὴ του χόρτα καὶ σπόροι τῆς γῆς.
Γονατιστὸς ὅλη τὴ νύχτα
ἕως πού λαλοῦσε ὁ πετεινός,
γιὰ νὰ τοῦ θυμίζει τὴν ἀγωνία τοῦ Κυρίου
ἐπί Ποντίου Πιλάτου!
Κι’ ὅταν κάποτε ἡ Ἁγιότητά του
τὸν ἀξίωσε νὰ γίνει Ἀρχιερέας
ἴδια ζωή, ἴδια τροφή, ἴδιο ντύσιμο!
Πηγαίνοντας στὰ μοναστήρια τῆς Νιτρίας
μπάλωνε τὰ σχισμένα ράσα τῶν μοναχῶν,
καθάριζε τὰ ὄσπρια στὸ μαγειρεῖο,
σχούπιζε ἀπό τούς στάβλους τὶς κοπριὲς τῶν ζώων!
Σκέφτομαι τὸν Ἅγιο Ἀφθόνιο,
Καί βλέποντας τὶς διαμαντοστόλιστες μίτρες
τῶν ἀρχιερέων μας μελαγχολῶ»
(Νικολάου Καμβύση, «Ἰσάγγελοι». Ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ» (Περιοδικὸ Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία, φύλ. 76, Ἰούλιος Σεπτέμβριος 2017).
Ἀδαμαντοκόλλητοι μίτραι καί πολυτελεῖς ἀρχιερατικαί στολαί, ὑπέρογκοι δέ λογαριασμοί τοῦ μακαριστοῦ Προκαθημένου Χριστοδούλου. Τίς ἆραγε κατέστη κληρονόμος τούτων; Ὡσαύτως, τὰς πολυτελεῖς κατοικίας καὶ τὰ λοιπὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα τῶν Προκαθημένων καὶ Ἐπισκόπων, τῶν τε ἐν τῇ ἡμεδαπῇ καὶ ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ διαποιμαινόντων, τίς ἐκμεταλλεύεται καὶ καρποῦται;
Ὑπόσχεσις τηλοψίας καί Καθεδρικοῦ Ναοῦ
Αἱ δὲ μεγαλόστομοι διακηρύξεις τῶν ἀρχιερέων, καὶ δὴ τῶν προκαθημένων, ὑπερβαίνουσιν ἑκάστην φαντασίαν. Ὑπισχνοῦντο μετὰ πάθους: «Θὰ ἱδρύσωμεν πανεπιστήμιον, ὥστε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ κέκτηται πάσας τὰς δυνατότητας τῆς ἀνωτάτης παιδείας! Θὰ δημιουργήσωμεν τηλεοπτικὸν σταθμόν, ἵνα ἀκούηται ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας! Θὰ ἀνεγείρωμεν καθεδρικὸν ναὸν ἐν Ἀθήναις, ἰσάξιον τοῦ μεγαλείου τοῦ Ἑλληνισμοῦ!». Καὶ ὅμως, ἐνῷ πτωχαὶ βαλκανικαὶ χῶραι, ὡς ἡ Σερβία καὶ ἡ Ρουμανία, ἀνήγειραν ὑπερμεγέθεις καὶ μεγαλοπρεπεῖς καθεδρικοὺς ναούς, αἱ Ἀθῆναι παραμένουσιν ἕρμαιον τῶν ψευδῶν ὑποσχέσεων τῶν προκαθημένων καὶ τῆς ἐξαπατήσεως τῶν πολιτικῶν. Πρόκειται περὶ λόγων κούφιων, προπαγανδιστικῶν, οἵτινες πλανοῦν τὸν ἁπλοϊκὸν λαόν, τὸν προσφέροντα ἀκόμη καὶ τὸ ὑστέρημα αὐτοῦ διὰ τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, ἐνῷ οἱ ποιμένες οὗτοι εἰσὶ «πηγαὶ ἄνυδροι, νεφέλαι ὑπὸ λαίλαπος ἐλαυνόμεναι, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνα τετήρηται» (Β΄ Πέτρ. γ’ 17).
Καὶ ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα θὰ ἠδυνάμεθα νὰ καταχωρήσωμεν, ἀλλὰ περιοριζόμεθα νὰ παραπέμψωμεν εἰς τοὺς λόγους τοῦ ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου, ὅστις ἐσημείωσεν ὅτι μετὰ τὴν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821, «οἱ ἀρχιερεῖς περιεφέροντο ὡς “φαντάσματα”, στερούμενοι τοῦ πάλαι ποτὲ πνευματικοῦ καὶ ἐθνικοῦ αὐτῶν μεγαλείου», καθότι ὡς ἀναφέρει ὁ Κύριος: «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται» (Λουκ. ιδ΄ 11).
Θλιβερά ἀνατομία κοσμικῆς ματαιότητος
Ἡ θλιβερά αὕτη ἀνατομία τῆς ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητος καταδεικνύει ὅτι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐμπεπλέχθη εἰς τὰ δίκτυα τῆς κοσμικῆς ματαιότητος. Ὅταν οἱ πνευματικοὶ ἡγέται μετατρέπωνται εἰς οἰκονομικοὺς διαχειριστάς, ὁ λαὸς ἀπορφανίζεται καὶ ἡ πίστις κλονίζεται. Ὅμως, ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ παραμένει ἁγία, καὶ ἡ κάθαρσις ἀποτελεῖ νομοτέλειαν. Οἱ ἀδικοῦντες καὶ πλεονεκτοῦντες ἂς μὴ λησμονῶσιν ὅτι ὁ πλοῦτος ἐπιρρέει καὶ ἀπόλλυται, ἀλλὰ ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Ὑψίστου εἶναι αἰωνία. Ἡ Μέλλουσα Κρίσις ἀναμένει πάντας, καὶ ἐκεῖ οὐκ ἔστι «προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ», ἀλλὰ ἀπόδοσις «ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ». Ἡ ἀλήθεια ἔρχεται… Ἐπίκειται.
Μιτροφόροι μὲ μανδύας κατέστησαν, ἀφρόνως, τὸ κάλυμμα τῆς ἰδεολογικῆς προστασίας ἀφρόνων τυράννων· ἰδοὺ συγκλονιστικὴ ὁμολογία: «Οὐκ ἐπιθυμῶ νὰ συστρατευθῶ μετὰ τοῦ Μητσοτάκη, ὅταν θὰ συλλήσῃ τὴν Ἀκρόπολιν, διότι θὰ καταναγκάσῃ ἡμᾶς νὰ μεταφέρωμεν αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ»· τάδε ἔφη Κωστῆς Στεφανόπουλος, ὅτε ἀπεσκιρτήσατο ἐκ τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἱδρύσας τὸν οἰκεῖον αὐτοῦ πολιτικὸν σχηματισμόν, τὴν ΔΗ.ΑΝΑ. (1985).
[Πειράζουν Ἅγ. Πνεῦμα, εἰς θάνατον]: «… εἰ τοσούτου τὸ χωρίον ἀπέδοσθε (πωλήσατε); // …Τί ὅτι συνεφωνήθη ὑμῖν // πει-ράσαι τὸ Πνεῦμα Κυρίου; // ἰδοὺ οἱ πόδες τῶν θαψάντων τὸν ἄνδρα σου // ἐπὶ τῇ θύρᾳ καὶ ἐξοίσουσίν σε.» (Πράξ. ε΄ 8-9).