Στοιχεῖον καταπτώσεως καὶ χαλαρότητός ἐστι τὸ γεγονὸς ὅτι πολλοὶ ἐπίσκοποι πανηγυρίζουσι θεατρικῶς, ἀντὶ τοῦ θεοπρεπῶς.
Εἰδικῶς δέ τινες ἐξ αὐτῶν, καίπερ μουσικολογιώτατοι, ἀσεβῶς μεταβάλλουσι τοὺς ἱεροὺς χώρους εἰς τόπους καλλιτεχνικῶν ἐκδηλώσεων, καθ’ ὃν τρόπον ἐποίησαν καὶ οἱ Ἰταλοὶ διὰ τὸ Πάνθεον.
Τὸ τραγικὸν ἐστὶν ὅτι καὶ ἐπίσκοποι κεκτημένοι λιπαρὰν παιδείαν ὑποπίπτουσιν εἰς τὴν αὐτὴν ἐκτροπήν. Ἀσφαλῶς γινώσκουσιν ὅτι, ὅταν τις εὑρίσκηται ἐν τῇ «εἱρκτῇ» τῆς ἀπολύτου ἐξουσίας αὐτοῦ, τότε πάντες οἱ πέριξ αὐτοῦ ποδηγετοῦσιν αὐτοὺς διὰ τρομερῶν ψευδῶν. Ὁ κόσμος ἐστὶ μικρὸς καὶ ὤφειλον νὰ εἴπωσι τοῦτο ὑμῖν καὶ νὰ ἐνημερώσωσιν ὑμᾶς ἐγκαίρως.
Παραδείγματος χάριν, ποία συναυλία φιλανθρωπίας ἐστὶν αὕτη μετὰ μιᾶς ἀοιδοῦ (Αἰκατερίνης Λιόλιου) τοῦ κοσμικοῦ ᾄσματος (Πειραιεύς, 28/9/ 2026); Ἆραγε κατέχομεν καὶ κατανοοῦμεν εἰς τί ἐκτρεπόμεθα, ἢ μήπως καὶ αὐτοὶ κατέχουσι καὶ κατανοοῦσιν; Ἆράγε ἡ Ἱερὰ Παράδοσις καὶ τὸ κοσμικὸν φρόνημα δύνανται νὰ συμβαδίζωσιν;
Πρότριτα διεξήχθη ἑτέρα “φιλανθρωπικὴ” συναυλία τῇ συμμετοχῇ τῆς ἀοιδοῦ Πέγκης Ζήνα (Πειραιεύς 29/9/2023).
Οὐδεμία εὐθύνη προγνώσεως βαρύνει τὸν Ἐπίσκοπον, καθότι μετ’ ὀλίγον ἡ ἐν λόγῳ περιφανὴς «ἀοιδὸς» ἐξεφράσθη δημοσίως καὶ προκλητικῶς ὑπὲρ τοῦ σοδομιτικοῦ νόμου τῶν ΛΟΑΤΚΙ+.
Νῦν ὅμως, ἐπιβάλλεται νὰ ἐξετασθῇ ἐπισταμένως ἡ ποιότης τῆς τέχνης τῆς συγκεκριμένης συναυλίας “Φιλανθρωπίας” τῆς 28ης Σεπτεμβρίου 2026.
Θηρία κόλακες ἐπιβάλλουσι ψεύδη. Δύο εἰδῶν θηρία ὑπάρχουσιν ἐν τῷ κόσμῳ· τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα. Καὶ τὰ μὲν ἄγριά εἰσιν οἱ συκοφάνται, τὰ δὲ ἥμερα οἱ κόλακες. Οὗτοι οἱ τελευταῖοι ἐξάπτουσι τὰς ἰδιοτροπίας τῶν ἐξουσιαστῶν καὶ ἐπιφορτίζουσιν αὐτοὺς διὰ ψευδῶν· οὕτω δὲ τρυγῶσι τὰ κέρδη καὶ ἀπομυζῶσι τὸ σύστημα τῆς συνυπευθυνότητος. Προφανῶς, κατὰ τὸ λόγιον, «ἡ τῶν κοράκων φυλὴ τρέφει τὸ γένος τῶν κολάκων». Ἐλάχιστοι δὲ διαφεύγουσι τὰς κολακείας, καθ’ ὃν τρόπον ὁ Βασιλεὺς Λεοννᾶτος, διάδοχος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου· ἐκεῖνος γὰρ ἐνεδύετο μεθ’ ἁπλότητος.
Ὅτε δὲ ἠρωτήθη διὰ ποῖον λόγον οὐ περιεβάλλετο βασιλικὴν μεγαλοπρέπειαν, ἀπεκρίθη: «Ἀποτελεῖ τοῦτο μίαν εἰρωνείαν τῆς ἐξουσίας».
Οἱ πατέρες καὶ ἀδελφοί, τί αἰσθάνονται; Ἆρά γε συμφωνοῦσιν εἰς τὰς κοσμικότητας καὶ φαιδρότητας ταύτας; Κληρικοί τινες εὐλαβεῖς ἐπιτίθενται κατὰ τῶν πρεσβυτέρων ἀδελφῶν, ἐπειδὴ οὗτοι σιωπῶσι, καὶ καλοῦνται ἵνα ἀναλάβωσι τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος. Ἕτεροι δὲ ἐκμυστηρεύονται: «Ἐντὸς τῆς Θείας Λειτουργίας μνημονεύω τὸν ἐπίσκοπόν μου, ἀλλ’ ἐκτὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ πληροῦμαι λύπης καὶ ὀδυνηρῶν συναισθημάτων».
Φανταζόμεθα ὅτι τὸ εὐλαβὲς ἱερατεῖον βοᾷ καὶ ὀδύρεται. Οἱ δὲ αὐλοκόλακες, νεωτερίζοντες, ἐπιστρατεύουσι δημοσιογράφους ἢ καὶ «προσκυνημένους κληρικούς», προωθοῦντες τὴν ἐσωτερικὴν διάβρωσιν τῆς πίστεως.
Ἡ “ἀλήθεια” τῆς ἐξουσίας καὶ ἡ πραγματικὴ Ἀλήθεια Ὑφίσταται ἡ λεγομένη “ἀλήθεια” τῆς ἐξουσίας καὶ ἔστιν ἡ πραγματικὴ Ἀλήθεια. Ἡ μὲν πρώτη μεταβάλλεται ἀναλόγως τῶν συμφερόντων, τῶν πολιτικῶν σκοπιμοτήτων καὶ τῆς προπαγάνδας· ἡ δὲ δευτέρα παραμένει ἀμετάβλητος, διότι οὐκ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τῆς ἀθλιότητος τῶν ἀνόμων, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ Βολταῖρος παρατηρεῖ εὐστόχως: «Ἐπικίνδυνόν ἐστι νὰ ἔχῃς δίκαιον, ὅταν ἡ ἐξουσία ἔχῃ ἄδικον».
Ὁ Ἰσοκράτης στηλιτεύει, καταχωρίζων ὅτι «τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν» (Ἰσοκράτης, Πρὸς Νικοκλέα, 31).
Δυστυχῶς ἐδῶ οἱ εὐσεβεῖς ὀρθοποδοῦν καί ἡ διοικοῦντες δέν ὀρθοτομοῦν.
Ἡ ἀληθὴς δύναμις οὐκ ἔχει ἀνάγκην θεατρικῶν παραστάσεων ἢ κοσμικῶν συναυλιῶν. Ὅσῳ περισσότερον ἐπιδιώκει ἡ ἐξουσία νὰ ἐντυπωσιάσῃ, τόσῳ συχνότερον προδίδει τὴν ἐσωτερικὴν αὐτῆς ἀνασφάλειαν.
Ἡ Ἐκκλησία οὐ ταυτίζεται μετὰ ἀναξίων λειτουργῶν. Φυσικὰ ὁ Χριστιανισμὸς οὐδόλως πρόκειται νὰ ἐκλείψῃ, ἐὰν μερικοὶ λειτουργοὶ αὐτοῦ ἀστοχήσωσιν· οὗτοι γὰρ οἱ ἴδιοι ἐξοκείλουσι καὶ ναυαγήσουσιν.
Τὸ πνεῦμα τοῦτο διακηρύττει καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅτε ἀντιπαραθέτει τὴν κοσμικὴν δύναμιν πρὸς τὴν δύναμιν τῆς πίστεως: «Ἐκεῖνοι μὲν δύνανται νὰ κατέχωσι ναούς, πλούτη, πλήθη καὶ μέσα ἐπιβολῆς· ἡ Ἐκκλησία ὅμως κέκτηται τὸν Θεόν, τὴν πίστιν, τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ὑπομονήν. Καὶ ἐκεῖ ἔνθα οἱ ἄνθρωποι βλέπουσι μικρὸν ποίμνιον», ὁ Ἅγιος προφητεύει «τὴν βεβαιότητα τῆς τελικῆς νίκης», ἐνῷ ἀποκαλύπτει ὅτι «καθορᾷ λύκους ἐν μέσῳ τῶν προβάτων, ἀλλὰ καὶ ποιμένας λύκους» (Λόγος ΛΓ΄, Πρὸς Ἀρειανούς).
