Της Εργίνης Μπατιστάτου-Martnishn
Αντιπροέδρου του Ελληνικού Κέντρου στην Ουάσιγκτον
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», δεν είναι μια απλή ανάμνηση ενός ιστορικού γεγονότος για τον Ελληνισμό. Είναι η αποκάλυψη της πανανθρώπινης μητρότητας. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος των ημερών μας που έζησε, ένιωσε και αποτύπωσε αυτή τη μητρική αγκαλιά με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο, αυτός είναι ο Οσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής.
Για τον μεγάλο αυτόν ασκητή του Άθωνα, η Παναγία δεν ήταν απλώς ένα ιερό πρόσωπο προς προσκύνηση. Ήταν η βιολογική και πνευματική του πραγματικότητα. Ήταν η δική του «Μανούλα».
Η Παιδική Απλότητα ενός Μεγάλου Ασκητή
Ενώ ο Άγιος Ιωσήφ υπήρξε ένας γίγαντας της ασκήσεως, ένας άνδρας με σιδερένια θέληση που πάλεψε με τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής, μπροστά στην Παναγία μεταμορφωνόταν. Γινόταν ένα μικρό, ανήμπορο παιδί.
Στις επιστολές του και στις προσευχές του, η επίσημη θεολογική γλώσσα υποχωρούσε. Τη θέση της έπαιρνε ο αυθορμητισμός μιας καθαρής καρδιάς. «Μάννα μου γλυκιά», «Μανούλα μου», «Παντάνασσά μου», ψιθύριζε ανάμεσα σε αναλύματα δακρύων. Όταν οι συνασκητές (μαθητές) του τον ρωτούσαν γιατί κλαίει τόσο πολύ όταν αντικρίζει την εικόνα της, εκείνος απαντούσε με αφοπλιστική απλότητα: «Μπορεί το παιδί, όταν βλέπει τη μάνα του, να μην κλάψει από χαρά;»
Το Ουράνιο Χάδι: Μια Συγκλονιστική Εμπειρία
Η σχέση του αυτή δεν ήταν μια θεωρητική πίστη, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή πραγματικότητα. Στα πρώτα χρόνια της ασκητικής του ζωής, ο Άγιος Ιωσήφ πέρασε μια περίοδο ακραίου πνευματικού και σωματικού καμάτου, γεμάτη πειρασμούς και βαθιά θλίψη.
Καθώς προσευχόταν με δάκρυα στο μικρό εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου, στράφηκε προς την εικόνα της Θεοτόκου. Ξαφνικά, το εκκλησάκι πλημμύρισε από ένα ανεκφράσιμο, άκτιστο φως. Η Παναγία ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια του κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά Της. Ο Άγιος άκουσε τη γλυκιά Της φωνή να του λέει: «Μην απελπίζεσαι, βάλε την ελπίδα σου σε Μένα». Από εκείνη τη στιγμή, η καρδιά του γέμισε με μια ανείπωτη χαρά και η αδιάλειπτη νοερά προσευχή άρχισε να κυλά μέσα του σαν ζωντανό νερό. Σε κάθε μετέπειτα δυσκολία, συκοφαντία ή ασθένεια, έτρεχε στην εικόνα Της, ακουμπούσε το κεφάλι του και της μιλούσε όπως ένα πληγωμένο παιδί στη φυσική του μητέρα.
Από τον Άθωνα στην Αμερική: Μια Ζωντανή Πνευματική Κληρονομιά
Αυτή η πνευματική σχέση με τη Θεοτόκο δεν έμεινε περιορισμένη στις σπηλιές του Αγίου Όρους. Ταξίδεψε, ρίζωσε και καρποφόρησε στην καρδιά της Νέας Γης, εδώ στην Αμερική.
Ο άμεσος υποτακτικός και πνευματικό παιδί του Αγίου Ιωσήφ, ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, μεταλαμπάδευσε αυτή ακριβώς την ησυχαστική παράδοση και την αγάπη για την Παναγία στην ήπειρό μας. Με την καθοδήγηση του Γέροντα Εφραίμ, δημιουργήθηκαν 22 Ελληνορθόδοξα μοναστήρια σε όλη την Αμερική και τον Καναδά, τα οποία αποτελούν σήμερα πνευματικές οάσεις για την Ομογένειά μας. Κάθε ένα από αυτά τα μοναστήρια είναι ένας ζωντανός καρπός της προσευχής του Αγίου Ιωσήφ και μια μόνιμη ανοιχτή αγκαλιά της Παναγίας στην καρδιά της Αμερικής.
Το Μήνυμα του Δεκαπενταύγουστου για την Ομογένεια
Από τη θέση του Αντιπροέδρου του Ελληνικού Κέντρου στην Ουάσιγκτον, με αφορμή αυτή τη μεγάλη εορτή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, θα ήθελα να απευθύνω ένα μήνυμα ελπίδας και ενότητας προς όλη την Ομογένειά μας.
Μακριά από την πατρίδα, οι Έλληνες της Αμερικής κρατάμε άσβεστη τη φλόγα της πίστης και των παραδόσεών μας. Ο Δεκαπενταύγουστος μας θυμίζει ότι, όσο μακριά κι αν βρισκόμαστε γεωγραφικά, έχουμε μια κοινή Μητέρα που μας σκέπει.
Αυτό το καλοκαίρι, ας αφήσουμε για λίγο την πολυτάραχη καθημερινότητα. Ας τρέξουμε στην εκκλησίες μας, ας επισκεφθούμε τα μοναστήρια μας, ας ανάψουμε ένα κερί και ας αντικρίσουμε την εικόνα της Παναγίας με την οικειότητα που μας δίδαξε ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Ας της εμπιστευτούμε τους πόνους, τις αγωνίες, τη νοσταλγία αλλά και τις ελπίδες της ζωής μας, σιγοψιθυρίζοντας με την ίδια παιδική πίστη: «Μανούλα μου γλυκιά, βοήθησέ μας».
Χρόνια Πολλά σε όλη την Ομογένεια!
Η Παναγία να σκέπει τις οικογένειές μας και να προστατεύει τον απανταχού Ελληνισμό.