Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός
Αναμφίβολα, ο προφήτης Ιεζεκιήλ προβάλλεται από τις σελίδες της Γραφής ως μία από τις μεγαλύτερες προφητικές μορφές της Π. Διαθήκης. Στο κήρυγμα – διδασκαλία του προφήτη Ιερεμία, περί εξατομικεύσεως της θρησκευτικής ζωής, ο Ιεζεκιήλ δίνει πληρέστερη μορφή∙ διατυπώνει πνευματικώτερες θέσεις σχέσεων του αληθινού Θεού με το πρόσωπο–άτομο και τους συνανθρώπους του (= κοινότητα).
Υπογραμμίζει: «Απορρίψατε αφ’ εαυτών πάσας τας ασεβείας υμών, άς ησεβήσατε εις εμέ, και ποιήσατε εαυτοίς καρδίαν καινήν και πνεύμα καινόν» (κεφ. 18,31).
Ερμηνεία (Π. Τρεμπέλα)
«Πετάξατε από επάνω σας όλας τας ασεβείας, με τας οποίας ασεβήσατε προς εμέ και αποκτήσατε μέσα σας νέαν καρδίαν και νέον πνεύμα».
Το αδύναμο (στην αρχή) πνευματικό υπέδαφος του Ιεζεκιήλ, ενισχύθηκε από τον Θεό για ν’ αντιμετωπίση (ο προφήτης) την αντίξοη κατάσταση των καιρών και τη συμπεριφορά (εχθρική) της Ιουδαϊκής–ισραηλινής κοινότητας.
Για την εναρμόνιση της προσωπικής συμπεριφοράς του Ιεζεκιήλ με την συλλογικότητα των Ιουδαίων, ο Θεός τον ενισχύει μέσα από μία γιγαντιαία πνευματική–θεολογική σύνθεση (οντο-θεο-λογική), οδηγιών, έναντι τυχόν εξέγερσης, αρνητικότητας ή αδιαφορίας του πλήθους των Ιουδαίων. Προσφέρει δηλ. ο Άγιος Θεός γερό θεμέλιο στον Ιεζεκιήλ, ως εξής: «και σύ, υιέ ανθρώπου, μη φοβηθής αυτούς μηδέ εκστής από προσώπου αυτών· διότι παροιστρήσουσι και επισυστήσονται επί σε κύκλω, και εν μέσω σκορπιών σύ κατοικείς· τους λόγους αυτών μή φοβηθής και από προσώπου αυτών μή εκστής, διότι οίκος παραπικραίνων εστί· και λαλήσεις τους λόγους μου προς αυτούς, εάν άρα ακούσωσιν ή πτοηθώσιν, ότι οίκος παραπικραίνων εστί».
Ερμηνεία (Π. Τρεμπέλα): «Και συ δε, άνθρωπε, μη τους φοβηθής, ούτε να “τα χάσης” εμπρός των. Το λέγω τούτο διότι αυτοί θα στραφούν με μανίαν εναντίον σου και θα σε περικυκλώσουν με επιθετικάς διαθέσεις. Να έχης υπ’ όψιν σου ότι κατοικείς μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι ομοιάζουν με σκορπιούς. Μή φοβηθής τας απειλάς των, ούτε να “τα χάσης” εμπρός των. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πλέον λαός που μου προκαλεί πικρίαν και οργήν. Θα μεταδίδης δε προς αυτούς τα λόγια μου που θα σου αποκαλύπτω, χωρίς βεβαιότητα ότι θα σε ακούσουν ή θα φοβηθούν, διότι είναι λαός ατίθασος και μου προκαλεί πικρίαν και οργήν».
Είναι αναμφίβολα, οι Προφήτες (μαζί βέβαια με πολλούς άλλους) οι επίσημοι εκπρόσωποι του θελήματος του Θεού.
Οι εντολές του Θεού ήταν γι’ αυτούς η αναπνοή της σκέψης τους. Το σημερινό σφαιρικό δίκτυο της αποστασίας αναλαμβάνει ισχύ σκορπιού και από το μεσουράνημα της τεχνολογίας που η χρήση της, ως πολυεδρικό εργαλείο, θεμελιώνει και προωθεί πολλές φορές και την δυαδικότητα της αμαρτίας, δια μέσου δηλ. γλώσσας και πράξης.
Αυτή είναι και η χρηστική δυαδικότητα του οικουμενισμού, ο οποίος με γλώσσα και πράξη, δίκην σκορπιού, τσιμπά και κεντρίζει το υγιές ορθόδοξο φρόνημα με δηλητηριώδεις δογματισμούς και πράξεις. Να υπογραμμίσουμε, ότι οι θεμελιακές δυνάμεις γλώσσα και πράξη σε ωθούν στον κόσμο που καθορίζει η προαίρεση.
Συμπερασματικά–φιλοσοφικά «η γλώσσα είναι ένα πράττειν και κάθε πράξη είναι γλώσσα».
Δίκαια ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης τόνισε: «Διάβασα προχθές στον Ιεζεκιήλ, ότι τον έστειλε ο Θεός “εν μέσω σκορπιών” (Ιεζ. 2,6). Τώρα η κοινωνία μας έχει φοβερούς “σκορπιούς” που σε κεντούν, με συκοφαντίες και διαβολές. Πράγματα φοβερά και απαίσια προσπαθούν να θλίψουν την ψυχήν σου. «Εν μέσω σκορπιών» είμαστε… Σ’ όλη την Ελλάδα παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Έναν κακό Επίσκοπο, αδιάφορο τελείως, που ούτε κηρύττει ούτε διδάσκει ούτε νουθετεί δεν τον πειράζουν· είνε φίλος τους. Έχουν βάλει στο πρόγραμμά τους, σ’ όλη την Ελλάδα, να ρίξουν τους καλούς επισκόπους, τους δραστηρίους, αυτούς που κάπως κινούνται, κάπως εργάζονται, όχι βέβαια στα ύψη των Πατέρων της εκκλησίας, αλλά κάπως παρουσιάζουν μια εργασία, είτε κατηχητικά σχολεία είτε κήρυγμα είτε τίποτε άλλο το σύνθημά τους είνε, να γκρεμίσουν την Εκκλησία…» (Βλέπε βιβλίο του «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», σελ. 58).
1ο Σχόλιο: Σήμερα ξετυλίγεται και αποκαλύπτεται μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι η “παγκοσμιοποίηση – Νέα Εποχή”, ως σατανική ενέργεια – πλάνη.
Μέσα στην «παγκοσμιοποιητική – οικουμενική» εξίσωση συνθηκών και σκοπών ζωής, υπάρχει και η μέριμνα διάλυσης της Ορθοδοξίας από το παραδοσιακό – διαχρονικό θεμελιακό σχήμα της, όπως απ’ αρχής μας το παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι. Είναι φανερή η προσπάθεια της «νέας τάξης πραγμάτων» για μετάβαση του ανθρώπου στον Ηδονισμό, στωικισμό, σχετικισμό κ.λπ., ώστε να μην υπάρχει κριτήριο αλήθειας για την αλήθεια! Ο «νεοεποχίτικος» σκορπιός κέντρισε πολλούς επισκόπους – κληρικούς της Εκκλησίας, ώστε να υποχωρούν μπροστά σε ενδοκοσμικές απαιτήσεις – εκτροπές που αφορούν την Κτίση–Φύση, την αλήθεια του Θεού και τον άνθρωπο, όπως είναι η (π.χ.) η «βιομηχανία» της κλιματικής αλλαγής, ο οικουμενισμός, ο παρά φύση νόμος της σεξουαλικής παρέκκλισης («γάμος ομοφυλοφύλων») και η αντιπατερική θεολογία. Αυτή η σύγχρονη, αντιπατερική ορθοδοξία προβλήθηκε έντονα (να θυμηθούμε) στα όρια Διεθνούς Συνεδρίου της λεγομένης Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου (από 3 έως 6 Ιουνίου 2010), με θέμα «Πατερική σύνθεση ή μετα-πατερική θεολογία». Η αντίληψη του Συνεδρίου εκείνου συγκεφαλαιώνεται (απλά) ως εξής: Ναι στους Πατέρες αλλά με αναθεώρηση της θεολογίας τους σύμφωνα με τις αρχές της Νέας Εποχής και της παγκοσμιοποιήσεως! (Τέλος σχολίου)
«Εν μέσω σκορπιών» ευρίσκεται και η εκτεχνίκευση της οικονομίας και της ζωής, που επιτελείται σε σύνδεσμο με την φιλοσοφία του Υλισμού (Αστικού και Μαρξιστικού). Οι χυδαιο-υλιστικές και εκπνευματωμένες θέσεις του παγκόσμιου κοινωνικού συστήματος, είναι άκρως αντίθετες με την Ορθόδοξη Ασκητική και το κοσμοθεωρητικό περιεχόμενο του Ευαγγελίου.
Η πολιτική σκέψη – ψυχολογία του παγκόσμιου πληθυσμού καθορίζεται από την ισχύ των οικονομικών παραγόντων.
Οι πολιτικές πίστεις δεν έχουν την επιμονή της διδασκαλίας του Ευαγγελίου περί του ρόλου των εξουσιών, γι’ αυτό και ο κόσμος έχει «αποδεχθεί» την ισχύ των κοινωνικών ανισοτήτων, ως ακατάλυτες φυσικές αναγκαιότητες.
Οι παραβάσεις – παραβιάσεις του Ευαγγελικού Νόμου, ως γενικευμένη πραγματικότητα, μετατρέπονται (γρήγορα) σε δίκαιο.
Από πού προέρχεται η εξουσία; Σε κοινό τρόπο σκέψης οι πολιτικοί μας παραπέμπουν (ως σε πηγή) στο λαό. Αυτή η παθιασμένη “ομολογία” αποτελεί κοινωνικό ανάχωμα (δικαιολογία) για τις παραβάσεις των εξουσιαστών έναντι του Θεού. Οι σημερινές εξουσίες φαινομενικά κυβερνούν προς όφελος του κόσμου, διότι αντιπροσωπεύουν μια ολιγαρχία καθοδηγητών.
Ο κόσμος, ακόμη και ο λεγόμενος χριστιανικός, έχει πολύ ανακριβή αντίληψη για τον ρόλο των εξουσιών, όπως αυτός αναλύεται από τον Απόστολο Παύλο στο 13ο κεφ. της «προς Ρωμαίους» Επιστολής.
Η έμπρακτη πολιτική εφαρμογή της Αποστολικής διδασκαλίας, συνοψίζεται υπό του Αποστόλου Παύλου, ως εξής:
α) «Θεού γαρ διάκονος εστι σοι εις το αγαθόν» (η εξουσία)
β) «υποτάσσεσθαι (στην εξουσία) ου μόνον διά την οργήν, αλλά και διά την συνείδησιν».
Στο πρόσφατο – νεότερο παρελθόν, μόνο ο μακαριστός Νίκος Ψαρουδάκης είχε αναλύσει τέλεια τις αρχές του Κοινωνικού (Ορθόδοξου) Χριστιανισμού, ως αντίδοτο στο δηλητήριο του σκορπιού του Υλισμού…