Σάββας Ιακωβίδης
Κανένας από τους πολιτικούς, πολιτειακούς και κρατικούς αξιωματούχους, που ευεργετήθηκαν πλουσιοπάροχα από το κράτος, όπως και η κ. Βασιλείου, δεν τολμούν να παραδειγματιστούν από τον Τζον Φ. Κένεντι: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου». Είναι και προσωπικό ζήτημα αξιοπρέπειας, σεβασμού του λαού, λεβεντιάς, ευθύνης, και θυσιαστικής προσφοράς στον τόπο. Απουσιάζουν δραματικά και κραυγαλέα!
Δεν θα μας τρελάνουν! Γι’ αυτό, ας θυμηθούμε τον γνωστό Κύπριο ψυχίατρο, Γιάγκο Μικελλίδη, που με ασυγκράτητη αθυροστομία και ωμή ακριβολογία ακτινογράφησε τους Έλληνες της Κύπρου ως άτομα και ως ανθρώπους. Με τηλεοπτικές εκπομπές, άρθρα και βιβλία, προπάντων με ηχηρές «ατάκες», αποτύπωσε την ξιπασιά, τον αρχοντοχωριατισμό, τη βλακεία και την εγγενή ανωριμότητα και επιπολαιότητα μιας κοινωνίας, που επιμένει να θύει στο επιδεικτικό, χλιδάτο και kitsch φαίνεσθαι.
Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο, ο Μικελλίδης εργάστηκε για ένα χρονικό διάστημα στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσας. Υποστήριζε ότι δεν χρειάζεται άνθρωποι να εγκλείονται σε αυτό αφού υπάρχουν ιατρικές μέθοδοι αποτελεσματικής ιάσεως. Έλεγε χαρακτηριστικά με αιχμηρό και αστείρευτο χιούμορ:
«Λίγο πολύ, όλοι πελλοί (από την αρχ. μετοχή απολωλώς, του απόλλυμι, χάνομαι, καταστρέφομαι. Από το απολωλώς>πολωλώς>μεσν. πελελός και με συγκοπή του ε, πελλός) είμαστε σε τούτον τον τόπο, οπότε έναν χαππούδιν (χάπι) αναλογεί στον καθένα μας. Κάποιοι το παίρνουν και γίνονται καλά, κάποιοι μεινίσκουν (μένουν) πελλοί μια ζωή».
Σε μια τηλεοπτική εκπομπή του επισήμανε μια θλιβερή κατάσταση πραγμάτων που δεν άλλαξε, και διαζωγραφίζει πικρά τι είναι ο Κύπριος, μετά την ανεξαρτησία και περισσότερο μετά την τουρκική εισβολή. Η καταστροφή του 1974 συνέτριψε τον κοινωνικό ιστό της κυπριακής κοινωνίας, διέλυσε εκατοντάδες χωριά και μετέτρεψε σε «ξένους» μέσα στο ίδιο το σπίτι τους, την πατρίδα τους, πάνω από 200 χιλιάδες Έλληνες εκτοπισμένους.
Μέχρι το 1960, η κυπριακή κοινωνία ήταν κατά πλειοψηφία γεωργική-αγροτική. Με την ανεξαρτησία άρχισε ραγδαία και άναρχη ανάπτυξη. Μετά την τουρκική εισβολή, έγινε νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης αλλά περισσότερο με στόχο τα υλικά αγαθά και το χρήμα. Αρχές και αξίες, ήθος και εντιμότητα, φιλότιμο και λεβεντιά, ατίμητες ελληνικές και ορθόδοξες παρακαταθήκες που στήριξαν και θωράκισαν τον κυπριακό Ελληνισμό για αιώνες, παραμερίστηκαν, εξευτελίστηκαν, ποδοπατήθηκαν.
Επιβλήθηκε η θεοποίηση του χρήματος, της ευμάρειας, της αρπαχτής, της λαμογιάς, της κλεψιάς με τη βοήθεια της ασύδοτης κομματοκρατίας, της πολιτικής αλητείας και του «μέσου». Και, φυσικά, κυριάρχησε μια αναιδέστατη και προκλητική επίδειξη γρήγορου και ανεξήγητου πλούτου, που αποκάλυψε μια τραγική ένδεια τής κατά κεφαλήν Παιδείας. Ο Έλληνας Κύπριος της δεκαετίας του ’80, ’90 και μετέπειτα δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον αγωνιστή του 1955-59.
Ευθύνη, αξιοπρέπεια, πατριωτισμός, αυτοθυσία, ενσυναίσθηση, αγάπη για την πατρίδα, όλα σαρώθηκαν. Πόσο δίκαιο είχε ο Γιάγκος Μικελλίδης όταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή περιέγραψε ακριβώς αυτά τα ολέθρια άλματα της κυπριακής κοινωνίας σε σύντομο χρονικό διάστημα, όταν σε ξένες κοινωνίες απαιτούνταν δεκαετίες προσαρμογής και σκληρής δουλειάς. Είπε: «Πώς μπορεί να είναι ισορροπημένη μια κοινωνία, όταν από τη μια στιγμή στην άλλη πέρασε από το γαϊδούρι στην Porsche Cayenne;».
Γιατί επισημαίνουμε όλα αυτά; Εξαιτίας νέας πρόκλησης από την κυρία Ανδρούλα Βασιλείου, σύζυγο του πρώην Προέδρου της Κύπρου, Γ. Βασιλείου. Με αφορμή μια σωστή, επιτέλους, απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης να μειώσει και να καταργήσει προσωπικές φρουρές πολιτικών και χηρών πρώην Προέδρων, η κ. Βασιλείου εξεμάνη. Μετά από ανάρτησή της στο φατσοβιβλίο, προσκλήθηκε σε ενημερωτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΣΙΓΜΑ.
Και τι δεν είπε… «Για ορισμένα πράγματα ξοδεύουμε αλύπητα λεφτά και σκεφτόμαστε τώρα για τον έναν αστυνομικό, μιας Πρώτης Κυρίας 83 χρονών. Το να πηγαίνω μόνη μου σε εκδηλώσεις πρεσβειών, διάφορα συνέδρια και λοιπά, δεν είναι και τόσο σωστό». Και ξιφούλκησε: «Δεν είναι τιμητικό για το κράτος, μια Πρώτη Κυρία και πρώην Επίτροπος να δίνει γύρους γύρω από μια πρεσβεία για να βρει πάρκινγκ για να πάει σε εκδήλωση».
Η κ. Βασιλείου ερωτήθηκε τι κάνει πραγματικά ένας αστυνομικός. Ιδού τι απάντησε: «Βασικά δεν ήταν θέμα ασφάλειας στην περίπτωσή μου. Ήταν θέμα να με πάρει σε ορισμένες επίσημες εκδηλώσεις και σε πρεσβείες που έχουν ακόμη την καλοσύνη να με προσκαλούν και θεωρώ ότι με ορισμένες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλω να πηγαίνω. Συνέδρια στα οποία είμαι ομιλήτρια, στο Προεδρικό. Θα πηγαίνω, δηλαδή, να κάνω βόλτες γύρω από τη γειτονιά για να βρω πάρκινγκ να πάω;» Και κατέληξε: «Νομίζω ότι δεν είναι θέμα μόνο ασφάλειας, είναι και θέμα πρεστίζ».
Όσα η κ. Βασιλείου είπε στη συνέντευξή της προκάλεσαν, όπως αναμενόταν, θύελλα σκληρών αντιδράσεων και σφοδρών επικριτικών σχολίων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και σε ιστοσελίδες. Η αντίδραση της πρώην Ευρωπαίας Επιτρόπου επέσυρε την μήνιν των πολιτών επειδή επιβεβαίωσε και αυτή πόσο μακριά και εκτός κοινωνικής πραγματικότητας βρίσκεται. Την ώρα που χιλιάδες συνταξιούχοι δεν καταφέρνουν να κλείσουν τον μήνα. Όταν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Κύπρου βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας. Όταν πολλές τάξεις συνανθρώπων μας δεν έχουν στοιχειώδη κρατική υποστήριξη.
Κυρίως, όταν, κατ’ επίσημη ομολογία, η αστυνομική δύναμη είναι επικίνδυνα υποστελεχωμένη, δεκάδες αστυνομικοί αχρηστεύονται για να… προσέχουν πρώην Προέδρους της Δημοκρατίας και της Βουλής ή χήρες Προέδρων. Να το πούμε ωμά: Ο πρώην Πρόεδρος, Ν. Αναστασιάδης και η κ. Βασιλείου είναι εκατομμυριούχοι. Εισπράττουν και πολύ παχυλές συντάξεις. Γιατί δεν πληρώνουν από τον γεμάτο κορβανά τους, ανθρώπους για την ασφάλειά τους, αν πιστεύουν ότι απειλούνται;
Να επισημανθεί και το άλλο: Η κ. Φωτεινή Παπαδοπούλου, σύζυγος του Τάσσου Παπαδόπουλου, εδώ και χρόνια έχει αποποιηθεί αστυνομική φρουρά και δεν κινδύνευσε από κανέναν. Ιδού η κραυγαλέα διαφορά: Η κ. Παπαδοπούλου έχει αξιοπρέπεια και είναι πράγματι μια κυρία. Η κ. Βασιλείου, αντί να ακολουθήσει το παράδειγμά της, ολοφύρεται επειδή της αφαίρεσαν τον αστυνομικό που της έδωσε, κακώς, το κράτος όχι για την ασφάλειά της αλλά για να κάνει τον σοφέρ της! Και αυτό, η κ. Βασιλείου, θεωρεί ότι είναι… πρεστίζ.
Εδώ πρέπει να αναφωνήσουμε με οργή: Δεν υπάρχει έστω ένας Κύπριος Πλαστήρας; Δυστυχώς, δεν υπήρξε και δεν φαίνεται να υπάρξει. Ο δάσκαλος Δ. Νατσιός, από το Κιλκίς, έγραψε, προς γνώσιν της κ. Βασιλείου: «Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: ‘‘Όλα για την Ελλάδα!’’». Πόσοι Έλληνες Κύπριοι πολιτικοί τολμούν να αναμέλψουν: «Όλα για την Κύπρο;». Κανείς!
Επίσης, «καμμιά 20ριά ορφανά της Μικρασίας ο Πλαστήρας τα βοήθησε να ορθοποδήσουν, τα μεγάλωσε και τα προίκισε. Όταν πέθανε, στις 26/7/1953, τον έντυσαν με νεκρικό κοστούμι που αγόρασε ο φίλος του, Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά. Ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα».
Η κ. Βασιλείου, όπως και πολιτικοί, πολιτειακοί και κρατικοί αξιωματούχοι, ευεργετήθηκαν πλουσιοπάροχα από το κράτος, όταν δεν το λεηλάτησαν ή δεν εκμεταλλεύτηκαν τις θέσεις και τα αξιώματά τους για να πλουτίσουν σε βάρος του τόπου. Κανένας από αυτούς, όπως και η κ. Βασιλείου, δεν τολμούν να παραδειγματιστούν από τον Τζον Φ. Κένεντι: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου». Είναι και προσωπικό ζήτημα αξιοπρέπειας, σεβασμού του λαού, λεβεντιάς, ευθύνης, και θυσιαστικής προσφοράς στον τόπο. Απουσιάζουν δραματικά και κραυγαλέα!