Ἡ λατρεία τοῦ Χρυσοῦ Ταξιδευτοῦ εἰς τὴν κορυφὴν τῆς πυραμίδος
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Κεντρικὴ φιγούρα στὴν τελετὴ λήξης τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ἦταν ἕνα μυστηριῶδες ὂν μὲ χρυσαφύ ἔνδυμα, μὲ πτερά, μὲ τεράστια νύχια καὶ μία χρυσαφένια μάσκα στὴ θέση τοῦ προσώπου ποὺ ἀπεικόνιζε κάποιο ἀπροσδιόριστο ἔντομο. Δικαιολογημένα δημιουργήθηκε ἀπορία στοὺς ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια θεατὲς τῆς τελετῆς γιὰ τὴν ταυτότητά του. Ἀπορία ποὺ ἔγινε ἀμηχανία καθὼς παρακολουθοῦσαν στὶς ὀθόνες τους τὸν δυστοπικὸ κόσμο ποὺ παρουσίασε ἡ σκηνοθεσία καὶ τὴν ἀπόκοσμη μουσικὴ ποὺ συνόδευε τὶς κινήσεις τῆς χρυσῆς φιγούρας. Οἱ διοργανωτὲς μὲ τὴ σειρὰ τους μεγάλωσαν τὸ μυστήριο, καθὼς ἀνήγγειλαν τὰ παρακάτω στὴν ἱστοσελίδα τῶν ἀγώνων: «Τελετὴ λήξης: Καλωσορίστε τὸ Χρυσὸ Ταξιδευτή. Τὸ Stade de France ἔχει πλέον μετατραπεῖ σὲ ἕνα τεράστιο θέατρο, σκοτεινὸ καὶ μυστηριῶδες. Εἶναι ἀνατριχιαστικό. Ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἐμφανίζεται ἕνας Χρυσὸς Ταξιδευτής. Αὐτὸς ὁ χαρακτήρας εἶναι ἐμπνευσμένος ἀπὸ ἀναφορὲς στὴ γαλλικὴ ἱστορία, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Πνεύματος τῆς Βαστίλης».
ΑΓΑΛΜΑ ΕΩΣΦΟΡΟΥ
Ποιὸ εἶναι τὸ Πνεῦμα τῆς Βαστίλης πού ἀνέφεραν οἱ διοργανωτές; Ἕνα ἐπιχρυσωμένο ἄγαλμα ποὺ φιλοτέχνησε ὁ Ὀγκουστὶν Ντιμὸν καὶ τοποθετήθηκε στὴν πλατεία τῆς Βαστίλης τὸ 1840. Ὀνομάστηκε «Πνεῦμα τῆς Ἐλευθερίας» καὶ παρουσιάζει ἕνα χρυσαφένιο φτερωτὸ ἄγγελο ποὺ κατεβαίνει στὴ γῆ κρατώντας στὸ ἕνα του χέρι ἕνα πυρσὸ μὲ φλόγα καὶ στὸ ἄλλο μία σπασμένη ἁλυσίδα. Κάποιοι θεωροῦν πὼς τὸ συγκεκριμένο ἄγαλμα παριστάνει τὸν Ἑωσφόρο ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. Τὸ χρυσό του χρῶμα συμβολίζει τὸ φῶς τοῦ Ἑωσφόρου, ὁ πυρσὸς συμβολίζει τὴν ἑωσφορικὴ γνώση καὶ ἡ σπασμένη ἁλυσίδα τὴν ἀνταρσία τοῦ Πεπτωκότος Ἀγγέλου κατὰ τοῦ Θεοῦ.
Οἱ ὑποψίες ὅτι τὸ συγκεκριμένο ἄγαλμα παριστάνει τὸν Ἑωσφόρο ἐπιβεβαιώνονται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Βίκτορα Οὑγκώ. Ὁ Οὑγκώ στὸ ἔργο του, «Τὸ τέλος τοῦ Σατανᾶ» (1886), ἀναφέρει πὼς ἕνα ἀπὸ τὰ πτερὰ τοῦ ἀρχαγγέλου Ἑωσφόρου πέφτει ἀπὸ τὸν Παράδεισο στὸν κόσμο μας καὶ γίνεται ἡ Ἐλευθερία. Μία Ἐλευθερία ποὺ ὡς ἀγγελικὴ κόρη τοῦ Ἑωσφόρου κατεβαίνει στὴ Γῆ, τὴν ἐποχὴ τῆς πτώσης τῆς Βαστίλης τὸ 1789, ἡ ὁποία ξεκίνησε τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Γιὰ τὸν Οὑγκώ, ὁ Ἄγγελος τῆς Ἐλευθερίας ὄχι μόνο ὑποκινεῖ ἐπίγειες ἐξεγέρσεις, ἀλλὰ θεσπίζει τὴν κοσμικὴ συμφιλίωση μεταξὺ Θεοῦ καὶ Σατανᾶ.
Συνεπῶς, ὁ Χρυσὸς Ταξιδευτὴς τῆς τελετῆς λήξης εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἑωσφόρος, ἐφόσον οἱ διοργανωτὲς μᾶς εἶπαν πὼς ἔχει σὰν πηγὴ ἔμπνευσης τὸ ἄγαλμα τῆς Βαστίλης ποὺ ξεκάθαρα ἀναπαριστᾶ τὸν Ἑωσφόρο. Πολλοὶ θεατὲς τὸ ἀντιλήφθηκαν αὐτό, χωρὶς νὰ γνωρίζουν γιὰ τὸ συγκεκριμένο ἄγαλμα καὶ τὶς ἰδεοληψίες κάποιων ρομαντικῶν καλλιτεχνῶν ποὺ ἀναπαριστοῦσαν τὴν Ἐλευθερία σὰν τὸν Ἑωσφόρο. Ἦταν ἀρκετὸ νὰ δοῦν τὸν Χρυσὸ Ταξιδευτὴ νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ διαθέτοντας πτερά, κάτι ποὺ τοὺς δημιούργησε τὸν συνειρμὸ τῆς πτώσης ἑνὸς ἀγγέλου ποὺ τὸ χρυσαφύ του χρῶμα παρέπεμπε σὲ ἕνα ἰδιαίτερα λαμπερὸ ὄν. 20.000 ἀπαστράπτουσες χάντρες χρειάστηκαν νὰ τοποθετηθοῦν στὸ ἔνδυμά του, γιὰ νὰ δημιουργήσουν τὴ χρυσαφένια ἀνταύγεια!
Τὸ δρώμενο τοῦ Χρυσοῦ Ταξιδευτῆ προανήγγειλε καὶ ἀπεικόνισε ἡ ἀφίσσα ποὺ κυκλοφόρησε γιὰ τὴν τελετὴ λήξης. Σὲ αὐτὴν σὲ κεντρικὸ πλάνο βλέπουμε τὴν καθοδικὴ πορεία ἑνὸς λευκοχρυσαφένιου ὄντος πρὸς τὴ γῆ. Ὁ μαῦρος οὐρανὸς γύρω του καὶ ἡ γκρίζα γῆ κάτω δημιουργοῦν τὶς κατάλληλες ἀντιθέσεις, γιὰ νὰ τονιστεῖ περισσότερο ἡ λάμψη τοῦ χρώματός του. Ἂν ἦταν ἐξωγήινος, δὲν θὰ βρισκόταν σὲ ἐλεύθερη πτώση ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ, θὰ κατέβαινε μὲ τὸ διαστημόπλοιό του. Ἄρα, στὴν ἀφίσσα μᾶς δείχνουν ἕνα ἄγγελο ποὺ περιβάλλεται ἀπὸ φῶς.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗΝ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΟΣ
Ἂς ἐπιστρέψουμε ὅμως στὴν τελετὴ λήξης. Ἡ γῆ στὴν ὁποία κατέρχεται ὁ Χρυσὸς Ταξιδευτὴς εἶναι γκρίζα, ἐρημωμένη καὶ σκεπασμένη μὲ καπνούς, σὰν νὰ προηγήθηκε μία μεγάλη καταστροφή, ἴσως ἀπὸ παγκόσμιο πόλεμο. Δεκάδες γκρίζες φιγοῦρες ἐμφανίζονται φορώντας ὁλόσωμες φόρμες καὶ μάσκες. Ὑπὸ τὴ διεύθυνση τῆς χρυσῆς φιγούρας, ποὺ συντονίζει τὶς κινήσεις τους, συγκεντρώνουν τοὺς τροχοὺς ποὺ συμβολίζουν τοὺς 5 κύκλους τοῦ σήματος τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων.
Ὁ Χρυσὸς Ταξιδευτὴς ξεκάθαρα λατρεύεται καὶ ὑπερέχει τῶν γκρίζων ἀνθρώπων ποὺ τὸν ὑπηρετοῦν. Ἡ λατρεία φαίνεται, ὅταν στὸ τέλος σχηματίζουν μία πυραμίδα μὲ τὰ σώματά τους καὶ τὸν ἀνεβάζουν στὴν κορυφή, στὴν ὁποία ξεχωρίζει σὰν μία χρυσὴ φιγούρα σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς γκρίζες μορφὲς ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ἡ συγκεκριμένη σκηνὴ λοιπὸν μᾶς ὑποβάλλει τὴν εἰκόνα ἑνὸς θεοῦ καὶ ὄχι ἑνὸς ἀνθρώπου ἢ ἑνὸς ἐξωγήινου. Εἶναι περιττὸ νὰ σχολιάσουμε ὅτι ὁ συμβολισμὸς αὐτὸς τῆς Πυραμίδας μὲ τὴ χρυσὴ θεότητα στὴν κορυφὴ καὶ τοὺς γκρίζους ἀνθρώπους στὰ κατώτερα στρώματά της ἀπέχει χιλιόμετρα φωτὸς ἀπὸ τὸ σύνθημα τῆς Ἰσότητας ποὺ πρόβαλε ἡ γαλλικὴ ἐπανάσταση.
Δυστυχῶς ἡ τελετὴ λήξης ἐπιβεβαίωσε τὶς ἀνησυχίες ποὺ ὑπῆρχαν ἀπὸ τὴν τελετὴ ἔναρξης. Οἱ Παγκοσμιοποιητὲς μᾶς προετοιμάζουν γιὰ μία νέα ἐλιτίζουσα θρησκεία τελείως ἀντίστροφη σὲ ἀξίες ἀπὸ τὴ χριστιανική.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ
H ἀναβίωση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ἀπὸ τὸν Χρυσὸ Ταξιδευτὴ σὲ ἕνα κατεστραμμένο πλανήτη περιέχει ὅμως καὶ πολιτικὸ μήνυμα. Νομίζω ὅτι μᾶς παραπέμπει σὲ μία συνολικότερη ἐπανεκκίνηση τῶν θεσμῶν μετὰ ἀπὸ μία καταστροφικὴ δοκιμασία ποὺ θὰ περάσουν οἱ λαοὶ καὶ τὰ κράτη τῆς γῆς. Μία Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση ποὺ ἤδη προωθοῦν οἱ Ἐλὶτ τοῦ Νταβὸς μέσῳ τῆς 4ης Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης καὶ ἡ ὁποία ὡς κύριο στόχο ἔχει τὴν παγκόσμια διακυβέρνηση τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τοὺς ἴδιους.
Μία παγκόσμια κυβέρνηση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ παρουσιαστεῖ σὰν ὁ ἀπὸ μηχανῆς θεός, ὅταν θὰ ἔχουν καταρρεύσει οἰκονομίες, κοινωνίες καὶ κράτη μετὰ ἀπὸ ἕνα γενικευμένο πόλεμο ἢ ἕνα παγκόσμιο κράχ. Ὅταν δηλαδὴ θὰ ἐπικρατεῖ ἀκριβῶς στὸν πλανήτη μία κατάσταση ἐρήμωσης καὶ χάους σὰν κι αὐτὴν ποὺ μᾶς παρουσίασε τὸ δυστοπικὸ σενάριο τῆς τελετῆς. Ἡ ἐπίτευξη τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῆς χρυσῆς φιγούρας ὑποδηλώνεται ἀπὸ τὴν ἕνωση ὅλων τῶν ἠπείρων ποὺ συμβολίζονται ἀπὸ τοὺς ὀλυμπιακοὺς τροχοὺς ποὺ ἐνεργοποιοῦνται πάλι. Περιττὸ νὰ ποῦμε πὼς ὁ Χρυσὸς Ταξιδευτὴς ἐφόσον συμβολίζει τὸν Ἑωσφόρο καὶ προορίζεται νὰ γίνει ὁ θεοποιημένος ἡγέτης τῆς ἀνθρωπότητας σὲ μία νέα ἐποχὴ δὲν θὰ εἶναι παρὰ ὁ Ἀντίχριστος.
Τὸ ὅτι οἱ διοργανωτὲς χρησιμοποίησαν ἑλληνικὰ σύμβολα στὴν παράσταση μὲ τὸν Χρυσὸ Ταξιδευτὴ ἴσως ἦταν ἀποτέλεσμα ἀλλαγῶν ποὺ ἔγιναν τελευταία στιγμὴ ἐξαιτίας τοῦ μεγάλου κύματος διαμαρτυριῶν γιὰ τὴν ἀντιχριστιανικὴ βεβήλωση τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου στὴν τελετὴ ἔναρξης. Ἡ χρήση τῶν ἑλληνικῶν συμβόλων πίστεψαν ὅτι θὰ ἔδινε μία πινελιὰ ὀμορφιᾶς καὶ καλαισθησίας στὸ δυστοπικὸ σκηνικό τῆς τελετῆς καὶ θὰ μετρίαζε τοὺς ἀποκρυφιστικοὺς καὶ πολιτικοὺς συμβολισμούς της. Ἡ ἀναβίωση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ποὺ ἐπιτεύ-χθηκε τάχα ἐπειδὴ ὁ Χρυσὸς Ταξιδευτὴς ἀνακάλυψε τὴν ἀρχαία Νίκη τῆς Σαμοθράκης καὶ μία ἑλληνικὴ σημαία ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ στὰ παγκόσμια μίντια νὰ μιλήσουν γιὰ Ὀλυμπισμὸ καὶ ἀρχαία Ἑλλάδα στὴν τελετὴ λήξης, ὅταν αὐτὴ εἶχε ἐντελῶς διαφορετικὴ στόχευση.
Ἕνα ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ στοιχεῖα ποὺ παρουσιάστηκαν ἦταν καὶ ὁ ὕμνος στὸν Ἀπόλλωνα. Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες ὅμως διεξάγονταν πρὸς τιμὴν τοῦ Δία καὶ ὄχι τοῦ Ἀπόλλωνα. Οἱ διοργανωτὲς τῆς τελετῆς ἐφόσον ἤθελαν νὰ ἀκουστεῖ ἕνα ἀρχαιοελληνικὸς ὕμνος θὰ ἔπρεπε νὰ προτιμήσουν ἕνα ὕμνο στὸ Δία. Ἐπέλεξαν ὅμως ὕμνο στὸν Ἀπόλλωνα, ἴσως γιατί θεώρησαν ὅτι σὰν θεὸς τοῦ φωτὸς παραπέμπει συνειρμικὰ στὸ φῶς τοῦ Ἑωσφόρου.
Ἡ τελετὴ λήξης ὅμως ἐπεφύλασσε κι ἄλλη κάθοδο ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου τῆς Le Monde ἔλεγε, «Tόμ Κρούζ, ἕνας ἀγγελιαφόρος ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς στὴν τελετὴ λήξης τῶν Ὀλυμπιακῶν τοῦ 2024». Ὁ Τὸμ Κρούζ, τὸ ἀγαπημένο ἀστέρι τῶν Σαϊεντολόγων, ἔπεσε πράγματι ἀπὸ τὴν ὀροφὴ στὴν σκηνὴ τοῦ Stade de France, γιὰ νὰ πάρει τὴν ὀλυμπιακὴ σημαία. Ἄγγελοι καὶ ἀγγελιαφόροι λοιπὸν ἔπεσαν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὶς 11 Αὐγούστου, καὶ ἡ ὀλυμπιακὴ σημαία ἔφυγε γιὰ τὸ Λὸς Ἄντζελες, τὴν πόλη δηλαδή…τῶν Ἀγγέλων!