Στ’ ἀλήθεια, καλοί μου φίλοι, πῶς μπόρεσε μία δράκα ἀνθρώπων, τῶν Ἑλλήνων, νὰ ἐπιζήσει στὴ μακραίωνη ὅσο κανενὸς ἄλλου λαοῦ ἱστορία του, νὰ διασωθεῖ ἀπὸ μύριους ἐχθροὺς λόγῳ καὶ αὐτῆς τῆς γεωγραφικῆς θέσης τῆς Χώρας του, νὰ τοὺς κατατροπώσει ὅλους ἀνεξαιρέτως καὶ ἐπιπλέον νὰ τοὺς φωτίσει, νὰ τοὺς μορφώσει, νὰ τοὺς διδάξει καὶ νὰ ἐπικρατήσει ἀκόμη σ’ αὐτούς;
Καὶ ποιοὶ δὲν πέρασαν ὡς κατακτητὲς ἀπ’ τὸν τόπο του ἢ δὲν ἔκαναν ὁ,τιδήποτε, γιὰ νὰ τὸν ὑποτάξουν καὶ νὰ τὸν ἁλώσουν καίρια καὶ ἀποτελεσματικά! Πέρσες, Σαρακηνοί, Παπικοί, Εἰκονομάχοι, Φράγκοι, Σταυροφόροι, Βενετοί, Ὀθωμανοί… Στὴν οὐσία βάρβαροι ὅλοι τους!
Νά, λοιπόν, ἕνα καίριο ἐρώτημα ὄχι μόνο γιὰ τοὺς ἱστορικούς, τοὺς διάφορους ἐπιστήμονες καὶ τοὺς μελετητές, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν καθένα, τὸν καθένα ἀπό μᾶς.
Ὅσο ὅμως καὶ νὰ ἐρευνηθοῦν τὰ γεγονότα, ὅσο κι ἂν δεῖ κανεὶς τὴν ἱστορία, ὁπωσδήποτε σὲ τοῦτο θὰ καταλήξει: Πὼς τὸ μυστικό τῆς διατήρησης τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὀφείλεται στὸ μεγαλεῖο τῆς γλώσσας του, στὸ ἄφθαστο ἐπίπεδο τοῦ πολιτισμοῦ του, στὴν ἀνυπέρβλητη Ὀρθοδοξία, ἀπ’ τὴν ὁποία διαποτίζεται στὸ ἔπακρο ἡ ζωή του, στὶς ἀνεκτίμητες παραδόσεις του, στὴ μεγάλη του φιλοπατρία.
Ὅλα τοῦτα ὑφαίνουν τὴν ὕπαρξή μας. Καὶ χάριν τῆς μοναδικότητάς τους στὴν οἰκουμένη, ναί, μᾶς δίνουν ἀξία ἄφθαστη, μᾶς ἰσχυροποιοῦν τὶς ἀντιστάσεις, κατατροπώνουν ὅλους τούς ἐχθρούς μας, μᾶς ἀναδεικνύουν σὲ ἥρωες, μᾶς ὠθοῦν στὸ θαῦμα καὶ τὸ μεγαλεῖο.
Τί κι ἂν εἴμαστε λίγοι, κάποια ἑκατομμύρια, ἀκόμη καὶ σήμερα ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει ξεπεράσει τὰ 8 δισεκ. ψυχές;
Δὲν εἶναι τυχαῖα τοῦτα τὰ λόγια ποὺ εἶπε τὸ 1994 σὲ δημόσια, μάλιστα, ὁμιλία του στὴν Οὐάσιγκτον, ὁ πολὺς πρώην Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Χένρι Κίσσιγκερ:
«Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι ἀτίθασος καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸν πλήξουμε βαθιὰ στὶς πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ἴσως συνετιστεῖ. Ἐννοῶ, δηλαδή, νὰ πλήξουμε τὴν γλώσσα, τὴν θρησκεία, τὰ πνευματικὰ καὶ ἱστορικά του ἀποθέματα, ὥστε νὰ ἐξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του ν’ ἀναπτυχθεῖ, νὰ διακριθεῖ, νὰ ἐπικρατήσει…»!!!
Χαρακτηριστική, ὡστόσο, εἶναι καὶ ἡ ἄποψη τοῦ μεγάλου μας ἱστορικοῦ Σπυρ. Ζαμπέλιου στὸ περίφημο ἔργο του «Βυζαντιναὶ μελέται» (ἐκδόθηκε τὸ 1857). Ὡς βάσεις γιὰ τὸ θαῦμα αὐτὸ τῆς διατήρησης τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέσα ἀπὸ τόσες μεγάλες δυσκολίες, ὁ Ζαμπέλιος θεωρεῖ τρεῖς παραδόσεις:
Ἡ πρώτη εἶναι ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία (τὸ Βυζάντιο, ὅπως τὸ ἀποκαλοῦν μειωτικὰ οἱ Δυτικοί), ἡ ὁποία καθιέρωσε τὴν ἑνότητα τοῦ Γένους ὑπὸ τὸν νόμο.
Ἡ δεύτερη εἶναι ἡ ἐμμονὴ τοῦ Κλήρου στὴν Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας, στὶς παραδόσεις καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ λαοῦ.
Καὶ ἡ τρίτη βάση εἶναι ἡ Ἀττικὴ παιδεία, ἡ ὁποία ἐπεκράτησε ὅλους αὐτοὺς τοὺς αἰῶνες καὶ ἐπέτυχε νὰ κάνει τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα ὄργανο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.
Λοιπὸν σήμερα, στὶς ἡμέρες τῆς παγκοσμιοποίησης ποὺ ζοῦμε καὶ στὴν μὲ ὅλα τὰ μέσα προσπάθεια ποὺ γίνεται γιὰ τὴν ὁμογενοποίηση καὶ τὸ ἰσοπέδωμα τῶν λαῶν, πάλι θὰ ἐπιζήσουμε! Πάλι θὰ λάμψουμε! Καὶ πάλι θὰ ἐπικρατήσουμε! Γιατί ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα, τὴν Ὀρθοδοξία, τὴ γλώσσα καὶ ὅλες μας τὶς παραδόσεις!
Ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ καλοί μου φίλοι …
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος