ΟΙ ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΤΟΙ θιασῶτες τῆς «ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν», χωρὶς τὴν μετάνοια τῶν αἱρετικῶν, διαπιστώνουν ὅτι ὑπάρχουν ὀρθωμένα τεράστια ἐμπόδια γιὰ τὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ οὐτοπικοῦ ὁράματός τους. Κυρίως τοὺς προβληματίζει ἡ ἀντίδραση τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος. Γι’ αὐτὸ ἄρχισαν τελευταῖα νὰ ἀλλάζουν τακτική, δὲν μιλοῦν γιὰ «ἕνωση», ἀλλὰ γιὰ «ἑνότητα». Τὸ ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ.Μ. Πειραιῶς, ἐξέδωσε σχετικὴ ἀνακοίνωση τονίζοντας: «… σὲ μία πλειάδα ὑψηλὰ ἱσταμένων ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, κυριαρχεῖ ἡ ἄποψη, πὼς μὲ τοὺς ἑτεροδόξους “μᾶς ἑνώνουν πολλὰ καὶ μᾶς χωρίζουν λίγα”, “ἄρα μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε στὴν ἕνωση”. Βλέποντας ὅμως ὅτι ἡ “ἕνωση” εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἐπιτευχθεῖ, προβάλλουν τώρα τὴν “ἑνότητα”, ποὺ σημαίνει ὅτι μποροῦμε νὰ ἔχουμε “χαλαρὴ κοινωνία” μὲ τοὺς αἱρετικούς, χωρὶς νὰ ἀπαιτεῖται δογματικὴ ταύτιση! Κυριαρχεῖ δηλαδὴ ἡ λεγόμενη μαξιμαλιστικὴ ἀντίληψη καὶ συχνὰ ἡ μινιμαλιστική, δηλαδὴ ἡ ἀποδοχὴ μέρους τῆς δογματικῆς ἀλήθειας! Καὶ αὐτὸ εἶναι ἐμφανὲς στὶς θεολογικὲς συναντήσεις, ὅπου συμβαίνει τὸ ἑξῆς παράδοξο καὶ ὄχι ἀκατανόητο: νὰ συζητοῦνται αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν, νὰ βγάζουν κοινὰ ἀνακοινωθέντα γι’ αὐτὰ καὶ νὰ μὴ ἀγγίζουν τὶς διαφορές! Καὶ λέμε ὄχι ἀκατανόητο, διότι αὐτὴ εἶναι ἡ τακτική τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νὰ συμφωνήσουμε καὶ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ ὅσα μᾶς ἑνώνουν! Γι’ αὐτὸ καὶ δίνεται ἀποκλειστικὸ βάρος σὲ αὐτὰ καὶ παραβλέπονται οἱ διαφορές!»! Εἶναι καὶ αὐτὴ μία τραγελαφ
Προβάλλουν τὴν “ἑνότητα” ἀντὶ τῆς “ἑνώσεως”
