Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
«῞Ολοι οἱ ἄνθρωποι κοπιάζουν στή ζωή τους γιά τήν ἀπόκτηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν προκειμένου νά καλυφθοῦν οἱ βιοτικές τους ἀνάγκες. ῞Ομως συχνά γίνονται θύματα ὑπερβολῆς καί μένουν ἀνικανοποίητοι, γεγονός πού αὐξάνει τίς προσπάθειές τους καί ὁ χρόνος πού μένει γιά τά πνευματικά ἀγαθά εἶναι ἐλάχιστος, ἄν ὄχι ἀνύπαρκτος. Δυστυχῶς, ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου ξεπερνᾶ τήν ἀγάπη τοῦ οὐρανοῦ! Πρόκειται γιά τό κοσμικό φρόνημα, πού ἀπομακρύνει τούς ἀνθρώπους ἀπό τό Θεό. Στήν ἐποχή μας ὅπου ἡ ἀφθονία καί ἡ ποικιλία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἐντυπωσιάζει καί οἱ ἠθικές ἀρχές ἔχουν σχεδόν ξεχαστεῖ, τό κοσμικό φρόνημα εἶναι κυρίαρχο στούς περισσότερους ἀνθρώπους, γι’ αὐτό εἶναι ἰδιαίτερα χρήσιμο νά θυμόμαστε τά ὅσα λέει γιά τόν ἁμαρτωλό κόσμο καί τίς ἐπιδράσεις του στούς ἀνθρώπους πού πιστεύουν στό Θεό ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν α΄ του ἐπιστολή: «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμο, μήτε ὅσα εἶναι τοῦ κόσμου. Ἄν κάποιος ἀγαπάει τόν κόσμο, δέν ἔχει μέσα του τήν ἀγάπη γιά τόν Πατέρα. Γιατί καθετί πού ὑπάρχει στόν κόσμο, ἡ σαρκική ἐπιθυμία καί ἡ ἐπιθυμία τῶν ματιῶν καί ἡ ὑπεροψία πώς κατέχουμε γήινα ἀγαθά, δέν προέρχονται ἀπό τόν Πατέρα, ἀλλά ἀπό τόν ἁμαρτωλό κόσμο. Ὁ κόσμος ὅμως παρέρχεται καί μαζί του ὅλα ὅσα ἐπιθυμοῦν οἱ ἄνθρωποι νά κατέχουν μέσα σ’ αὐτόν· ἐνῶ ὅποιος ἐκτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ θά ζήσει αἰώνια».
Εἶναι λοιπόν ἀναγκαία ἡ ἀρετή τῆς διάκρισης στήν ἀπόκτηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἀλλά καί στήν ἱκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν, πού συνήθως εἶναι ἁμαρτωλές. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δέν ἀρνοῦνται τά ἀναγκαῖα ὑλικά ἀγαθά. Κανένας δέν μπορεῖ νά τά ἀπαρνηθεῖ. Ὁ πνευματικός κίνδυνος δημιουργεῖται ἀπό τήν ἀφθονία, τόν κορεσμό, τήν ὑπερβολική καί φιλήδονη χρήση τους καί τήν τάση τοῦ ἀνθρώπου γιά πλουτισμό.
Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Οὔτε ὁ κόσμος εἶναι πονηρός, οὔτε τά ἁμαρτήματα ὀφείλονται στό ὅτι φέρουμε σάρκα, ἀλλά στή διεφθαρμένη μας προαίρεση. Γιατί, ἄν τά ἁμαρτήματα ὀφείλονται στήν παροῦσα ζωή, καί ἐφόσον εἶναι συνυφασμένα μέ αὐτή, κανείς δέν θά ἦταν ἐλεύθερος ἀπό αὐτά οὔτε καθαρός. Πρόσεξε δηλαδή, ὅτι κανείς δέν μπορεῖ νά ἀποφύγει τά ἀδιάβλητα πάθη τῆς σωματικῆς μας ὑποστάσεως. Ποιά δέ εἶναι αὐτά; Τό φαγητό, τό ποτό, ὁ ὕπνος, ἡ αὔξηση, ἡ πεῖνα, ἡ γέννηση, ὁ θάνατος, καί ὅλα τά ὅμοια μέ αὐτά. Καί αὐτά κανείς δέν μπορεῖ νά τά νικήσει, οὔτε ὁ ἁμαρτωλός οὔτε ὁ δίκαιος οὔτε ὁ βασιλιάς οὔτε ὁ ἰδιώτης, ἀλλά ὅλοι ὑποτασσόμαστε στήν ἀνάγκη τῆς φύσεως». Καί ἀντικρούει ὁ ἅγιος ἐκείνους πού ἰσχυρίζονται ὅτι τά ἁμαρτήματα καί ἡ φαυλότητα εἶναι φυσικά ἐπακόλουθα τῆς παρούσης ζωῆς καί ἄρα κανείς δέν μπορεῖ νά ἀκολουθήσει τό δρόμο τῆς ἀρετῆς: «Εἶναι πονηρή ἡ παροῦσα ζωή, στήν ὁποία γνωρίσαμε καλά τό Θεό, στήν ὁποία φιλοσοφοῦμε γιά τά οὐράνια ἀγαθά, στήν ὁποία ἀπό ἄνθρωποι γίναμε ἄγγελοι καί συγχορεύουμε μέ τίς ἐπουράνιες δυνάμεις;». Καί διευκρινίζει ὅτι ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὅταν μιλάει γιά τόν κόσμο, ἐννοεῖ τό διεφθαρμένο καί προσκολλημένο στά γήινα ἀγαθά πλῆθος, τόν χυδαῖο καί ταραχώδη καί ἀνόητο λαό».
Μακάριος εἶναι ὁ χριστιανός πού ἐπιλέγει τήν ὀλιγάρκεια στή ζωή του καί δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν ὑπερβολική διαφήμιση τῶν προϊόντων, ἡ ὁποία παραπλανᾶ τό πλῆθος τῶν καταναλωτῶν καί τελικά δυσκολεύει τή ζωή τους.