«Τὸ Αἰγαῖο εἶναι ὁ ζωτικὸς χῶρος γιὰ τὴν ἄμυνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ!»
ΑΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ;
«Οἱ καλομαθημένοι Νεοέλληνες θὰ παραμείνουν στὶς θέσεις τους ὡς ἀπαθεῖς θεατές, ἀποδεχόμενοι, χάριν τῆς εὐκολίας καὶ τῆς ἀσφάλειάς τους, νὰ χάσει ἡ Ἑλλάδα τμῆμα τῆς ἐδαφικῆς της ἀκεραιότητας ἀντὶ νὰ χάσουν οἱ ἴδιοι τὴν βολή τους;»
Γράφει ὁ κ. Κωνσταντῖνος Βαθιώτης,
τέως Ἀναπληρωτής Καθηγητής Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
Ἀπὸ τὰ Ἴμια τοῦ 1996 μέχρι τὸ καλώδιο τοῦ 2026 γιὰ τὴν ἠλεκτρικὴ διασύνδεση Ἑλλάδος-Κύπρου ἔχουν περάσει 30 χρόνια. Ἄραγε, ἦλθε ἡ ὥρα ἑνὸς ἀκόμη ἑλληνοτουρκικοῦ ἐπεισοδίου ἢ μίας σύρραξης στὸ Αἰγαῖο; Θὰ γίνει τὸ καλώδιο ἡ διελκυστίνδα τῶν δύο «αἰωνίων ἀντιπάλων»; Κι ἂν ναί, θὰ καθίσουν οἱ Νεοέλληνες ἀναπαυτικὰ στὸν καναπέ τους, γιὰ νὰ καταναλώσουν πὸπ-κόρν, παρακολουθώντας ὄχι τουρκικό, ἀλλὰ ἑλληνοτουρκικὸ σίριαλ, τὸ ὁποῖο θὰ προβάλλεται ὁλημερὶς καὶ ὁλονυκτὶς ἀπὸ τὰ ἀργυρώνητα βοθροκάναλα, προκαλώντας μία ἀκόμη «θόλωση τοῦ νοῦ»;
Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια προβάλλονται τουρκικὰ σίριαλ στὴν ἑλληνικὴ τηλεόραση, τὰ ὁποῖα, μάλιστα, ἔχουν μεγάλη ἀπήχηση στὸ τηλεοπτικὸ κοινό, τὸ ὁποῖο θαυμάζει τὶς αὐστηρὲς ἀρχὲς τῶν τουρκικῶν οἰκογενειῶν, αὐτὲς ποὺ τείνουν νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς οἰκογένειες. Μήπως, λοιπόν, ἐκεῖνοι πού, μέσῳ τῆς τηλεοπτικῆς προπαγάνδας, εἴθισται νὰ προθερμαίνουν τὸ ἀσυνείδητο τῶν τηλεδιασωληνωμένων πολιτῶν ἐφήρμοσαν τὴν ἴδια τεχνικὴ μέσῳ τῶν τουρκικῶν σίριαλ, ὥστε Τουρκία καὶ Ἑλλάδα νὰ βρεθοῦν ἀκόμη πιὸ κοντά, καὶ ἡ πρώτη νὰ μπορέσει εὔκολα νὰ ἐκπληρώσει τὸν διακαῆ της πόθο, κατακτώντας κάποιο ἢ κάποια ἀπὸ τὰ νησιά μας, φυσικὰ μὲ τὴν συγκεκαλυμμένη βοήθεια ὁρισμένων προδοτικῶν ἐγκεφάλων τῆς δικῆς μας πλευρᾶς;
Σὲ περίπτωση ποὺ παιχτεῖ ἐν τέλει τὸ ἑλληνοτουρκικὸ σίριαλ μὲ ἀφορμὴ τὸ καλώδιο, ἄραγε οἱ καλομαθημένοι Νεοέλληνες θὰ παραμείνουν στὶς θέσεις τους ὡς ἀπαθεῖς θεατές, ἀποδεχόμενοι, χάριν τῆς εὐκολίας καὶ τῆς ἀσφάλειάς τους, νὰ χάσει ἡ Ἑλλάδα τμῆμα τῆς ἐδαφικῆς της ἀκεραιότητας ἀντὶ νὰ χάσουν οἱ ἴδιοι τὴν βολή τους;
Δεδομένου ὅτι, κατὰ κανόνα, τέτοια γεγονότα δὲν ξεσποῦν ποτὲ τυχαῖα, ἀλλὰ εἶναι πάντοτε προγραμματισμένα ἀπὸ τὸν ἀόρατο μαριονεττίστα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὸ μενοὺ ποὺ σερβίρει στοὺς λαοὺς βγάζοντάς το τὴν κατάλληλη στιγμὴ ἀπὸ τὸν καταψύκτη τῆς σατανικῆς κουζίνας του, ἐρωτᾶται σὲ τί ἀκριβῶς θὰ ἀποσκοπεῖ ἡ τυχὸν νέα σκηνοθεσία. Εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι τὸ αὐταρχικὸ καθεστὼς Μητσοτάκη ἀρέσει πολὺ στὴν ὑπερεθνικὴ ἐλίτ, ἀφοῦ τέτοια ὀσφυοκαμπτικὴ προθυμία δὲν ἔχει ἐπιδείξει καμία ἄλλη κυβέρνηση μέχρι σήμερα. Παράλληλα, κατάφερε ὁ συγκεκριμένος φρικτὰ ἀτάλαντος πολιτικός, ἐξαργυρώνοντας ἄριστα τὸ ὄνομα τοῦ τζακιοῦ ποὺ ἐκπροσωπεῖ, νὰ βάλει τὰ δύο πόδια τοῦ πάλαι ποτὲ ἀτίθασου ἑλληνικοῦ λαοῦ σὲ ἕνα παπούτσι, ὀρθότερα: σὲ μία νεοσταλινικὴ μπότα, στὴν σόλα τῆς ὁποίας εἶναι γραμμένες οἱ ἀγαπημένες λέξεις τοῦ ὀργουελικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ: Ὑποχρεωτικότητες – Ἐπιτήρηση – Μηδενικὴ ἀνοχή.
Τὸ αὐταρχικὸ καθεστὼς Μητσοτάκη βιώνεται, πάντως, ὡς μία ἀφόρητη τυραννία ἀπὸ ἕνα πολὺ μεγάλο μέρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸ ὁποῖο ἀδημονεῖ γιὰ τὴν ὥρα τῆς «κάλπικης κάλπης», γιὰ νὰ τὸν «μαυρίσει», ἂν καὶ τὸ μεγάλο πρόβλημα εἶναι ὅτι ὅλα σχεδὸν τὰ κόμματα ποὺ βρίσκονται στὴν Βουλὴ ἐπιδίδονται σὲ μία προσχηματικὴ καί, σὲ κάθε περίπτωση, ἰσχνὴ ἀντιπολίτευση, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ πείσουν ὅτι εἶναι πραγματικοὶ ἀντίπαλοι του de facto μονοκομματικοῦ καθεστῶτος, στοὺς πολυσυλλεκτικοὺς κόλπους τοῦ ὁποίου ἔχουν βρεῖ στέγη πρώην ὀνομαστὰ στελέχη τοῦ ΠΑ.ΣΟ.Κ., τοῦ ΛΑ.Ο.Σ., τῆς Ἀριστερᾶς κ.ο.κ.
Αὐτὴ ἡ κομματικὴ πολυσυλλεκτικότητα τῆς παρούσας κυβέρνησης πιστοποιεῖ ὅτι ζοῦμε σὲ μία πολὺ πονηρὴ ἐποχή, ὅπου τὰ ἰδεολογικὰ στεγανὰ ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ καὶ ἡ πολιτικὴ ἔχει ποδοσφαιροποιηθεῖ στὸν ὑπέρτατο βαθμό. Καί, ἀντὶ νὰ ἔχουν ὡς πυξίδα τους τὸ συμφέρον τῆς πατρίδος, οἱ πολιτικοὶ ἀναζητοῦν κομματικὴ φωλιὰ μὲ γνώμονα τὴν βέλτιστη προοπτικὴ ἀπόκτησης ἢ διατήρησης τοῦ βουλευτικοῦ ἀξιώματος. Παράλληλα, στὴν θέση τῶν ἰδεολογιῶν βρίσκονται ἀτζέντες, οἱ ὁποῖες ἔχουν σχεδιασθεῖ ἀπὸ ὑπερκρατικὰ κέντρα ἐξουσίας ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν στόχο τῆς ἀποδόμησης τῶν κρατῶν-ἐθνῶν καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῆς ἀνθρωπότητας σὲ μία Παγκόσμια Κυβέρνηση. Αὐτὲς τὶς ἀτζέντες, μὲ ἐπουσιώδεις ἀποκλίσεις, υἱοθετοῦν ἀνεξαιρέτως ὅλα τὰ μεγάλα ἀλλὰ καὶ τὰ περισσότερα μικρὰ κόμματα. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, ὁ πολυκομματισμός, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι εἶναι μία ἀπὸ τὶς θεμελιωδέστερες βάσεις τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, ἔχει συρρικνωθεῖ στὸ ἑξῆς δίπολο: συστημικὰ καὶ ἀντισυστημικὰ κόμματα.
Παρὰ ταῦτα, ἡ παροῦσα κυβέρνηση ἐξακολουθεῖ νὰ ὑποκρίνεται ὅτι βρίσκεται σὲ σκληρὸ ἀνταγωνισμὸ μὲ τὰ μεγάλα κόμματα (τώρα ξαφνικὰ θυμήθηκε τὸν νέο Ποινικὸ Κώδικα ποὺ ψηφίσθηκε ἀπὸ τὴν ἀπερχόμενη κυβέρνηση Τσίπρα, παρότι, πρῶτον, στὴν νομοπαρασκευαστικὴ ἐπιτροπὴ συμμετεῖχαν πρόσωπα φίλα προσκείμενα στὴν Νέα Δημοκρατία καὶ δεύτερον, ἂν τὸ ἤθελε, ἡ νεοεκλεγεῖσα κυβέρνηση θὰ μποροῦσε νὰ ἀλλάξει πάραυτα ὅ,τι θεωροῦσε προβληματικό), ὀργανώνοντας ἔτσι μία κακοστημένη θεατρικὴ παράσταση, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ὁποίας προσπαθεῖ νὰ πείσει τὸν δῆθεν κυρίαρχο λαὸ ὅτι ἀποτελεῖ τὴν «μόνη λύση», γιὰ νὰ συνεχίσει ἡ Ἑλλάδα νὰ πραγματοποιεῖ βήματα «προόδου».
Ἀληθές, ὅμως, εἶναι ὅτι, εἰδικὰ μὲ αὐτὴν τὴν κυβέρνηση, πού, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἐτόλμησε νὰ θεσπίσει τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ κέντρο ὀρθοδοξίας ἔχει μεταβληθεῖ σὲ φαῦλο ἄντρο κακοδοξίας ποὺ φλέγεται ἀπὸ ὑψηλὸ πυρετὸ πρωτοφανοῦς ἠθικῆς καὶ διανοητικῆς μόλυνσης, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ ὁ λαὸς ἀναστενάζει ἀπὸ τὸ δυσβάσταχτο βάρος τῶν ἀλλεπάλληλων κυμάτων ἀκριβείας ποὺ τὸν κατακλύζουν σὲ καθημερινὴ βάση, ἀλλὰ ἡ κυβέρνηση ἐπιμένει νὰ περιγράφει τὴν ἀκρίβεια μὲ προπαγανδιστικοὺς ὅρους, ὅπως ἔκανε ἀκριβῶς καὶ ἐπὶ κορωνοϊοῦ:
Τὸ 2020 μᾶς ἔλεγαν ὅτι τὰ νοσοκομεῖα δέχονταν πίεση καὶ γι’ αὐτὸ ἔπρεπε ὅλοι νὰ φορᾶμε τὴν μασκούλα μας καὶ νὰ κάνουμε τὸ ἐμβολιάκι-διαβολάκι μας. Ἐν ἔτει 2026, πάλι τὴν καραμέλα τῆς «πίεσης» πιπιλοῦν, λέγοντας ὅτι «ἡ ἀκρίβεια ἐξακολουθεῖ νὰ πιέζει τὰ νοικοκυριὰ καὶ στὴν χώρα μας παρὰ τὴν βελτίωση ἀρκετῶν οἰκονομικῶν δεικτῶν» (βλ. τὴν ἀνάρτηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης, ὅπως ἐπικρίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «δημοκρατία», 9.11.2026, σελ. 12).
Μὲ δεδομένη, λοιπόν, τὴν τιμωρητικὴ διάθεση ποὺ πιθανολογεῖται βασίμως ὅτι θὰ ἔχει τὸ ἐκλογικὸ σῶμα ἔναντι αὐτῆς τῆς προδήλως ἀλαζονικῆς καὶ προπαγανιδιστικῆς κυβέρνησης, ὅταν θὰ ἔλθει ἡ στιγμὴ νὰ ρίξει τὸ ἱερό του ψηφοδέλτιο, τίθεται τὸ ἀκόλουθο κρίσιμο ἐρώτημα: Μήπως ἕνα ἐπεισόδιο-σύρραξη στὸ Αἰγαῖο θὰ ἦταν ἕνα ἄκρως ὠφέλιμο δῶρο ἐνόψει τῶν ἐπερχόμενων ἐκλογῶν, ὥστε ἡ κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας νὰ δείξει ὅτι εἶναι ἡ «μόνη λύση» γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴ ἀντιμετώπιση (καὶ) τῶν πολεμικῶν κρίσεων μὲ τὴν γείτονα χώρα, δικαιώνοντας τὴν «σοφία» τοῦ ἐκβιαστικοῦ διλήμματος «Μητσοτάκης ἢ χάος»;
Ἄραγε, σὲ ἕνα κόσμο, ὅπου ὅλα μοιάζουν μὲ μάπετ σόου, γιατί ἀποκλείεται νὰ προβληθοῦν λίγα πολεμικὰ ἐπεισόδια στὴν σπιτικὴ ὀθόνη (πού μετατρέπει τὸν καθένα μας σὲ φρικαλέο κωθώνι), ἐντεταγμένα σὲ ἕνα κατασκευασμένο ἑλληνοτουρκικὸ θρίλερ, τὸ ὁποῖο, μεταξὺ ἄλλων, θὰ ἐργαλειοποιηθεῖ ὡς σωστικὴ λέμβος τῆς βυθιζόμενης Νέας Δημοκρατίας, πού τόσο πολὺ ἀγαπιέται ἀπὸ τὰ ἀλλοδαπὰ ἀφεντικὰ τῆς Ἑλλάδος; Φυσικά, τέτοιες σκέψεις ἀπαξιώνονται προκαταβολικὰ ὡς προϊόντα νοσηρῶν συνωμοσιολογικῶν ἐγκεφάλων! Ἀλλά, ὅπως ἔχει περίτρανα ἀποδειχθεῖ, οἱ περισσότερες «θεωρίες συνωμοσίας» ἔχουν βγεῖ ἀληθινές, ἀποκαλύπτοντας τὴν χρησιμότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ἠλιθιότητα τῆς συνωμοσιολογικῆς ρετσινιᾶς ποὺ χρησιμεύει ὡς ἀμυντικὸ ὅπλο τῶν συνωμοτῶν, οἱ ὁποῖοι μέσῳ αὐτῆς αὐτοθωρακίζονται συγκαλύπτοντας τὴν λερωμένη φωλιά τους.
Ὡστόσο, εὔλογα θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιλέξει κάποιος ὅτι ἴσως νὰ μὴ χρειάζεται κἄν νὰ ὑλοποιηθεῖ ποτὲ τὸ σενάριο τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ ἐπεισοδίου. Ὅπως συμβαίνει μὲ τὸν μόνιμο πλέον μπαμπούλα τῶν ἐπιδημιῶν, ὁ ὁποῖος καθιστᾶ περιττὴ τὴν ἀνάγκη νὰ ξεσπάσει πρά-γματι μία νέα πανδημία, γιὰ νὰ τρομοκρατηθοῦν οἱ βρεφοποιημένοι λαοὶ, ἀλλ’ ἀρκεῖ νὰ ἐπικρέμαται ἡ ἀπειλή της ὡς διαρκής δαμόκλειος σπάθη, ἔτσι ἐνδέχεται νὰ ἀρκεῖ καὶ γιὰ τὸν ἐκφοβισμὸ τῶν Νεοελλήνων ψηφοφόρων ὁ μόνιμος μπαμπούλας τῆς ἐπιθετικῆς Τουρκίας ποὺ ἐποφθαλμιᾶ κάποια νησιά μας.
Ἀπὸ παλιὰ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ τουρκικὴ πλευρὰ ἔχει κατασκευάσει μία λίστα μὲ τὴν κωδικὴ ὀνομασία EFAYDAAK, στὴν ὁποία ἀναγράφονται 152 νησιὰ καὶ βραχονησίδες πού, σύμφωνα μὲ τὴν Ἄγκυρα, δὲν ἔχουν δοθεῖ στὴν Ἑλλάδα μέσα ἀπὸ τὶς Συνθῆκες καὶ κατὰ κύριο λόγο τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης. Τὸ ὡς ἄνω ἀρκτικόλεξο σημαίνει στὴν τούρκικη γλώσσα: «Νησιά, νησίδες καὶ βραχονησίδες, τῶν ὁποίων ἡ κυριότητα δὲν παραχωρήθηκε στὴν Ἑλλάδα μὲ διεθνεῖς συμφωνίες καὶ συνθῆκες», ἐμφανίζεται δὲ στὴν ἐπίσημη τουρκικὴ βιβλιογραφία καὶ περιλαμβάνεται σὲ ἐγχειρίδιο ποὺ μοιράζει ἡ γειτονικὴ χώρα στὶς Ἀκαδημίες πολέμου μετὰ τὸ ἐπεισόδιο τῶν Ἰμίων.
Ἐνόψει τῆς πολυετοῦς τουρκικῆς προπαγάνδας ποὺ καλλιεργεῖ τὸ γκριζάρισμα τῶν νησιῶν καὶ τῶν βραχονησίδων μας καὶ δεδομένου ὅτι μὲ βάση τὰ διδάγματα τῆς ἱστορίας, λαοὶ ποὺ βρέθηκαν σὲ μεγάλη ἠθικὴ σήψη πλήρωσαν βαρὺ τίμημα, δὲν ἀποκλείεται νὰ ἔχει ἔλθει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου γιὰ μία ἀκόμη ἐθνικὴ καταστροφή. Ἄλλωστε, ἡ Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τί ἄλλο ἦταν ἀπὸ νομοτελειακὴ κύρωση γιὰ τὸ κατρακύλισμα τοῦ Βυζαντίου πού, λίγους μῆνες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ἐπισημοποίησε τὴν Ἕνωση μὲ τοὺς Παπικούς, μὲ τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο νὰ πραγματοποιεῖ οὐνιτικὸ συλλείτουργο στὶς 12 Δεκεμβρίου 1452 στὴν Ἁγία Σοφία (γιὰ τὸ ὁποῖο, μάλιστα, τὸν ἔχει ἐπαινέσει ὁ Στέβαν Τσβάιχ στὸ βιβλίο του «Οἱ μεγάλες ὧρες τῆς ἀνθρωπότητας»!).
Σήμερα, ἀντιστοίχως, μπορεῖ νὰ ἐπίκειται ἡ Ἅλωση τοῦ Αἰγαίου, καθὼς τὰ συλλείτουργα μὲ τοὺς παπικοὺς πυκνώνουν ἐπικίνδυνα, ὁ δὲ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος στὶς 28 Νοεμβρίου 2025, στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, συμπροσευχήθηκε μὲ τὸν Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν 1.700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 325 μ.Χ., δήλωσε προσφάτως τὰ ἑξῆς (βλ. τὸ ντοκυμαντὲρ τῆς ΕΡΤ ποὺ προβλήθηκε στὶς 22.10.2026 στό youtube.com): «πιστεύουμε ὅτι μία μέρα θὰ εὐδοκήσει ὁ Κύριος νὰ φθάσουμε στὴν πολυπόθητη ἑνότητα, τὴν ὁποία εἴχαμε κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία καὶ νὰ ἔχουμε καὶ πάλι κοινωνία ἐν τῇ πίστει καὶ ἐν τοῖς μυστηρίοις. […] Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι “ἵνα πάντες ἓν ὦσιν”, νὰ γίνουν ὅλοι “μία ποίμνη, εἷς ποιμήν”. Αὐτὸς ὁ ποιμὴν θὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός».
Δυστυχῶς, ὅμως, γνωρίζουμε πλέον ἄριστα ὅτι ἡ ὑπερεθνικὴ ἐλὶτ ἐργάζεται πυρετωδῶς, ἰδίως μετὰ τὴν ἔλευση τοῦ κορωνοϊοῦ, γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης, προαπαιτούμενο τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἐπίτευξη τῆς πανθρησκείας. Καί, ἀσφαλῶς, στὴν κεφαλὴ μίας τέτοιας κυβέρνησης δὲν μπορεῖ νὰ βρίσκεται ὁ Χριστὸς ἀλλά, μὲ τὴν κυρίαρχη λογική τοῦ ἀνάποδου κόσμου, ὁ Ἀντίχριστος, ὁ ὁποῖος θὰ χρησιμοποιήσει τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ἐπιστήμη, γιὰ νὰ καθυποτάξει ὅλους τούς λαούς.
Ἡ μεγάλη διαφορὰ τῆς ἐποχῆς τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς ἐποχῆς τῆς ἐνδεχόμενης Ἁλώσεως τοῦ Αἰγαίου εἶναι ὅτι τὸν 15ο αἰώνα τὸ Βυζάντιο διέθετε στὶς τάξεις του λαϊκοὺς καὶ κληρικοὺς ποὺ γνώριζαν πολὺ καλὰ πόσο ἐπιβλαβὴς γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἦταν ἡ ἕνωση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, ἐξ αὐτοῦ δὲ τοῦ λόγου εἶχαν ἐπιδοκιμάσει σφόδρα τὴν ἑνωτικὴ διακήρυξη, διὰ τῆς ὁποίας τροποποιήθηκε ἡ φράση «τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον», ποὺ ὑπάρχει στὸ «σύμβολο τῆς Πίστεως» στὴν αἱρετικὴ «ἐκ τοῦ Πατρὸς καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορευόμενον». Ἀντιθέτως, τὸν 21ο αἰώνα ἡ συμπαγὴς πλειοψηφία τῶν Νεοελλήνων εἶναι ἀκατήχητη, εὑρισκόμενη σὲ βαθιὰ μεσάνυκτα σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τέτοιας φύσεως θεολογικὰ ζητήματα. Παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸ προπαγανδιστικὸ πνεῦμα τῆς ἀγαπολογίας, οἱ περισσότεροι εὐφραίνονται, ὅταν βλέπουν τὸν Πάπα καὶ τὸν Πατριάρχη νὰ ἀνταλλάσσουν ἀσπασμοὺς καὶ ἐναγκαλισμούς, πόσῳ μᾶλλον νὰ συμπροσεύχονται!
Βρισκόμαστε ἴσως ἐν ἀναμονῇ συνταρακτικῶν ἐξελίξεων πού, ἂν ἑρμηνευθοῦν πνευματικά, δὲν ἀποκλείεται νὰ ὀφείλονται σὲ Ἄνωθεν παιδαγωγία. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἀξίζει νὰ ἔχουμε στὸ μυαλὸ μας μία ζοφερὴ διαπίστωση: Ἕνα καθεστὼς ποὺ δὲν ἔχει οὔτε ἱερὰ οὔτε ὅσια, ποὺ ἐπὶ μία ὑβριδικὴ χουντικὴ ἑπταετία ἔχει ἀνασκολοπίσει κατ’ ἐπανάληψιν τὸ Σύνταγμα, ἔχει κοροϊδέψει ἀνερυθρίαστα τὸν ἑλληνικὸ λαό, ἔχει ἀναγάγει τὴν προπαγάνδα καί, εἰδικότερα τὸν λαϊκισμὸ σὲ ὕψιστη πολιτικὴ τέχνη ἐξαπάτησης τῶν μαζανθρώπων, ἔχει συμπεριφερθεῖ μὲ ἀπύθμενη ἀλαζονεία ἀπέναντι στὴν μεσαία καὶ κατώτερη τάξη, ἕνα τέτοιο καθεστὼς εἶναι μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια βέβαιον ὅτι δὲν θὰ ἔχει τὸν παραμικρὸ ἀνασχετικὸ φραγμὸ νὰ πράξει ὁ,τιδήποτε ἀπαιτεῖται, προκειμένου νὰ παραμείνει γαντζωμένο στὸν θῶκο τῆς ἐξουσίας.
Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ τὰ (πολὺ)κομματικὰ γιουσουφάκια του εἶναι ἱκανοὶ γιὰ ὅλα. Ἄλλωστε, ἐπὶ 7 χρόνια τὰ ἔχουν ρημάξει ὅλα, τὸ μόνο ποὺ δὲν ἔχουν κάνει, ὥστε νὰ εἶναι πλήρης ἡ εἰκόνα τῆς ἀνείπωτης καταστροφῆς, εἶναι νὰ παραδώσουν στὴν Τουρκία ἑλληνικὸ ἔδαφος. Φυσικά, τὸν τελευταῖο λόγο τὸν ἔχει ὁ Ὕψιστος, ὁ ὁποῖος παρακολουθεῖ σίγουρα μὲ ξεχωριστὸ ἐνδιαφέρον τὴν μετάλλαξη τοῦ πρωθυπουργοῦ (ποὺ οὔτε τὸν Σταυρὸ του κάνει σωστὰ οὔτε τὸ Πάτερ-Ἡμῶν ἀπαγγέλλει ὑποφερτὰ) σὲ «ὀρθόδοξο χριστιανὸ» περιφερόμενο σὲ ἱεροὺς ναοὺς καὶ μονές, ὅπως προσφάτως στὸν ναὸ τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν καὶ στὴν Μονὴ Τιμίου Προδρόμου Σερρῶν, ὅπου πραγματοποιήθηκε ἡ ὑποδοχὴ τῶν ἱερῶν κειμηλίων ποὺ εἶχαν ἀφαιρεθεῖ τὸ 1917 ἀπὸ βουλγαρικὰ στρατεύματα κατοχῆς.
Στὴν ἀντιφώνησή του πρὸς τὸν Μητροπολίτη Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγο, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ «θρησκευτικοῦ λαϊκιστῆ», ἀλλ’ ἐνδεχομένως καὶ τοῦ «συνειδησιακοῦ προγραμματιστῆ», εὐχήθηκε: «Οἱ Ἀρχάγγελοι νὰ εἶναι πάντα ἄγρυπνοι φρουροὶ τῶν ἑλληνικῶν οὐρανῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων ποὺ μὲ αὐταπάρνηση τοὺς ὑπερασπίζονται καθημερινά». Πρὶν δὲ ἀπὸ 6 περίπου μῆνες, στὸ συνέδριο τῆς Νέας Δημοκρατίας, εἶχε ἐκστομίσει τὴν ἀλήστου μνήμης αἰνιγματικὴ φράση: «ἂν τὸ τριψήφιο τηλέφωνο κτυπήσει στὶς 3 τὸ πρωί, ποιὸς θὰ τὸ σηκώσει καὶ τί θὰ πεῖ σὲ ἕνα κόσμο ἀστάθειας καὶ ἀβεβαιότητας;».
Ἄραγε, ἡ φράση αὐτὴ ἦταν μία προπαγανδιστικὴ ἀντιγραφὴ τῆς παρόμοιας ἀτάκας πού εἶχε χρησιμοποιήσει τὸ 2008 ἡ Χίλαρι Κλίντον, ὅταν διεκδικοῦσε τὸ χρίσμα τῶν Δημοκρατικῶν γιὰ τὶς προεδρικὲς ἐκλογὲς ἤ, ἀντιθέτως, ἦταν προγνωστικὸς προγραμματισμὸς τοῦ ἀσυνειδήτου τῶν Νεοελλήνων γιὰ μία ἐπικίνδυνη τροπὴ, πού μπορεῖ νὰ πάρουν τὰ πράγματα στὸ πεδίο τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων;
Καθὼς γράφονταν οἱ παραπάνω γραμμές, κυκλοφόρησε ἕνα σημαντικὸ ἄρθρο τοῦ δημοσιογράφου Μανόλη Κοττάκη στὴν ἐφημερίδα «Δημοκρατία» τῆς 9ης Νοεμβρίου 2026 (σελ. 07) μὲ τὸν χαρακτηριστικὸ τίτλο «Πληρώνουμε τοὺς φίλους, γιὰ νὰ στηρίζουν τοὺς ἐχθρούς μας». Στὸ ἄκρως αἰχμηρὸ κείμενό του, ὁ ἔμπειρος δημοσιογράφος στηλιτεύει τὴν ρηματικὴ διακοίνωση τῶν Γάλλων πρὸς τοὺς Τούρκους, ὅπου χαρακτηρίζουν τὴν περιοχὴ τῆς Κάσου καὶ τῆς Καρπάθου ὡς «τουρκικῆς δικαιοδοσίας» καὶ διερωτᾶται: «Πόσο θλιβερὴ εἶναι ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση; Πόσο θλιβεροὶ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ οἱ τύποι ποὺ περιφέρονται κάθε πρωὶ στὰ κανάλια, γιὰ νὰ μᾶς ποῦν ὅτι θὰ ὑπερασπιστοῦν τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μὲ φρεγάτες καὶ πολεμικὰ πλοῖα; Πόσο κατώτεροι ὅλοι τῶν κρίσιμων ἐθνικῶν περιστάσεων;».
Ὁ Κοττάκης καταλήγει: «τὸ Αἰγαῖο δὲν εἶναι τὸ οἰκόπεδο τοῦ μπαμπᾶ σας, γιὰ νὰ τὸ κάνετε ὅ,τι θέλετε. Γιὰ νὰ τὸ παίζετε στὰ ζάρια. Εἶναι ὁ ζωτικὸς χῶρος γιὰ τὴν ἄμυνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δὲν ἐπιτρέπονται γιὰ τοὺς χειρισμοὺς στὸ Αἰγαῖο οὔτε ὁ δόλος (ἂν ὑπάρχει) οὔτε ἡ ἀμέλεια καὶ ἡ βλακεία».