Προβάλλεται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ἡ αἰφνίδιος μετάβασις τοῦ Πάπα εἰς τὴν ρωσικὴν πρεσβείαν ὡς πρᾶξις θετική, ὅμως ἡ πολιτικὴ τοῦ Βατικανοῦ εἶναι πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν νομιζομένην φιλειρηνικὴν διάθεσιν. Κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν ὅσων ἀκολουθοῦν ἂς ἐνθυμηθῆ ὁ ἀναγνώστης καὶ τὴν στενὴν σχέσιν τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου μὲ τὴν ὀργάνωσιν τοῦ «Ἁγίου Αἰγιδίου». Συμφώνως πρός ἄρθρον τῆς ἱστοσελίδος «capital.gr» τῆς 27ης Φεβρουαρίου 2022:
«Στὴ Via della Conciliazione βρίσκεται ἡ πρεσβεία τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας στὴν Ἁγία Ἕδρα. Ἐκεῖ ὅπου τὴν Παρασκευή, παραμερίζοντας κάθε πρόβλεψη τοῦ πρωτοκόλλου, ὁ Πάπας Φραγκίσκος μετέβη ἐκτὸς προγράμματος, γιὰ νὰ “ἐκφράσει τὴν ἀνησυχία του” γιὰ τὴν ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ποὺ εἶχε ξεκινήσει τὴν προηγουμένη…
Ἡ συνομιλία τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Ρώσου πρεσβευτῆ διήρκεσε τουλάχιστον μισή ὥρα – καὶ προκάλεσε ὑποψίες ὅτι ἡ βατικάνεια διπλωματία προτίθεται νὰ παρεμβληθεῖ μὲ ρόλο μεσολαβητῆ στὴν οὐκρανικὴ κρίση. Εἶναι ἄλλωστε κατάλληλα ἐξοπλισμένη γιὰ αὐτό, ὄχι μόνο γιατί διαθέτει ἀδιαμφισβήτητο κῦρος, ἀλλὰ καὶ γιατί ὑποστηρίζεται ἀπὸ ἕνα διπλωματικὸ σῶμα, ποὺ εἶναι τὸ ἀρχαιότερο τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ἀνεπισήμως καὶ ἀπὸ ἕνα δίκτυο ἀκαδημαϊκῶν ὀργανισμῶν, ἀνθρωπιστικῶν ὀργανώσεων, μέσων ἐνημέρωσης καὶ διαύλων συλλογῆς πληροφοριῶν ἀνὰ τὴν ὑφήλιο. Σὲ αὐτὸ ἐντάσσεται λ.χ. ἡ προσφιλὴς στὸν τωρινὸ Πάπα καθολικὴ ὀργάνωση λαϊκῶν Sant’ Egidio, ἡ ὁποία ἤδη κινητοποιεῖται, γιὰ νὰ κηρυχθεῖ τὸ Κίεβο ἀνοχύρωτη πόλη.
Ἀρκεῖ νὰ θυμηθεῖ κανεὶς ὅτι ὁ ἐμπειρότατος καρδινάλιος Πιέτρο Παρολίν, ἄλλοτε νούντσιος στὴ Βενεζουέλα τοῦ Τσάβες καὶ τώρα Κρατικὸς Γραμματέας, δηλ. ὑπ’ ἀριθμὸν δύο τῆς Ἁγίας Ἕδρας καὶ προϊστάμενος τοῦ διπλωματικοῦ της μηχανισμοῦ, ἦταν αὐτὸς ὁ ὁποῖος συντόνισε τὶς συνομιλίες ΗΠΑ- Κούβας ἐπὶ Ὀμπάμα γιὰ τὴν ἐξομάλυνση τῶν σχέσεων τῶν δύο πλευρῶν, ἐνῷ πιστώνεται καὶ τὴν ἐμπιστευτικὴ συμφωνία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Κίνα τὸ 2019 γιὰ τὸν ἀπρόσκοπτο διορισμὸ ἐπισκόπων. Ὑπῆρξε δὲ ὁ πρῶτος Κρατικὸς Γραμματέας μετὰ ἀπὸ 19 χρόνια, ὁ ὁποῖος ἐπισκέφθηκε τὴ Μόσχα τὸ 2017.
Σὲ μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ὑψώνονται ὅλο καὶ μεγαλύτερα τείχη μεταξύ τῆς Δύσης καὶ τῶν εὐρασιατικῶν δυνάμεων, ἡ ἡγεσία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας προσπαθεῖ ἐντατικὰ νὰ δημιουργήσει γέφυρες πρὸς ἀνατολάς, ἀντιμετωπίζοντας τὴν μὲν Κίνα ὡς ἀναδυόμενη ἀσιατικὴ ὑπερδύναμη (καὶ πεδίο ἱεραποστολῆς), τὴν δὲ Ρωσία ὡς μία παραδοσιακὰ χριστιανικὴ εὐρωπαϊκὴ δύναμη, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει σύμμαχο στὴν ἐκκοσμίκευση τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμφάνιση τοῦ μαχητικοῦ Ἰσλάμ. Κάθε Πάπας τῶν τελευταίων δεκαετιῶν ζεῖ μὲ τὴ φιλοδοξία μίας ἐπίσκεψης σὲ αὐτὲς τὶς δύο χῶρες, ποὺ ὅμως ἀκόμη κρατοῦν τὶς πόρτες τους κλειστές.
Ἀλλὰ ἡ Ostpolitik ἀποτελεῖ παλαιὰ “τέχνη” τοῦ Βατικανοῦ, Μεσοῦντος τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῆς Βιέννης καρδινάλιος Κένιχ (ὁ ἄνθρωπος ποὺ πρότεινε τὸν Πολωνὸ Κάρολ Βοϊτίλα γιὰ Πάπα) συντόνιζε ὅλες τὶς ἐπαφὲς μὲ τὴν Καθολικὴ ἱεραρχία καὶ ὄχι μόνο πέραν τοῦ “Παραπετάσματος”. Ἡ ἴδια ἐκείνη ἐπιλογὴ τῆς διακριτικῆς διείσδυσης καὶ τῆς καλλιέργειας ἐπαφῶν ἐνδεχομένως νὰ καθοδηγεῖ τὴ Ρώμη καὶ στὸν τωρινό, Νέο Ψυχρὸ Πόλεμο.
Πρᾶγμα ποὺ ἐξηγεῖ τὸ ἀξιοσημείωτο γεγονὸς ὅτι ἐνῷ ὁ Πάπας Φραγκίσκος ἐκδηλώνει τώρα τὴ συμπαράστασή του στὴ Οὐκρανία (κηρύσσοντας λ.χ. τὴν ἐρχόμενη Τετάρτη ὡς ἡμέρα προσευχῆς γιὰ τὴν εἰρήνευσή της), ἀποφεύγει τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ κατονομάσει, πόσῳ μᾶλλον νὰ καταδικάσει ρητὰ τὴ Ρωσία. Καὶ αὐτὴ τὴ στάση διατηρεῖ ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς οὐκρανικῆς κρίσης τὸ 2014, ὅταν χαρακτήρισε τὴ σύγκρουση “ἀδελφοκτόνο”, πρὸς μεγάλη δυσφορία τῶν ἴδιων τῶν Καθολικῶν πιστῶν τῆς Οὐκρανίας, ποὺ διέπονται ἀπὸ πνεῦμα ἄκρως ἐθνικιστικό.
…Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Οὐκρανικὴ Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ τὸ δόγμα ποὺ ἐπικρατεῖ, δοκιμάζεται ἀπὸ τὴν διάσταση ἀνάμεσα στὴν ὑπὸ τὴ Μόσχα αὐτόνομη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία καὶ τὴν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ποὺ συγκρότησε τὸ 2018 τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δίνει στὸ Βατικανὸ ἀκόμη περισσότερα κίνητρα νὰ ἀσχοληθεῖ…
Ἂν πάντως κάτι ἐντυπωσιάζει, αὐτὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Βλαντίμιρ Πούτιν ἀποτελεῖ τὸν μόνο ἀρχηγὸ ξένου κράτους, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ συναντηθεῖ μὲ τὸν Πάπα τρεῖς φορές. Ἡ “μεγάλη στιγμὴ” τῆς σχέσης τους ἦταν τὸ 2013, ὅταν ὁ ἔνοικος τοῦ Κρεμλίνου συντονίσθηκε μὲ τὸν ποντίφηκα, ὁ ὁποῖος ἀπέστειλε σχετικὴ ἐπιστολὴ στοὺς ἡγέτες τῶν μεγάλων δυνάμεων, γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὴν ἀποτροπὴ Δυτικῆς ἐπέμβασης κατὰ τῆς Συρίας τοῦ Ἄσαντ. Αὐτὸ τὸ ἀπόθεμα καλῆς θέλησης ἐνδεχομένως νὰ φανεῖ χρήσιμο καὶ στὴν τωρινή, ἀκόμη μεγαλύτερη, διεθνῆ ἀναστάτωση».