Προετοιμάζεται διὰ ἐπίθεσιν εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν περιουσίαν ἢ ὑπονομεύει ὁλόκληρον τὴν ἐθνικήν μας ὑπόστασιν; Ὡς κατέστη γνωστὸν ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα «dikastiko.gr» τῆς 6ης Φεβρουαρίου 2022:
«Σὲ ἕνα μπαρὰζ ἀγωγῶν ἔχει ἐπιδοθεῖ τὸ Δημόσιο διεκδικώντας ἐκτάσεις σὲ ἀκριτικὰ νησιὰ τῆς χώρας, ὅπως οἱ Ἀρκιοί, τὸ Ἀγαθονήσι, ἡ Στρογγύλη, τὸ Μαράθι καὶ ἡ Ψέριμος. Σὲ νησιά, ποὺ κατὰ κύριο λόγο ἀνήκουν στὰ Δωδεκάνησα, μὲ λιγοστοὺς ἐναπομείναντες κατοίκους, οἱ ὁποῖοι στὴν οὐσία φυλάνε «Θερμοπύλες»… Καὶ διεκδικεῖ τὶς ἐν λόγω ἐκτάσεις ἀμφισβητώντας τὰ βυζαντινὰ αὐτοκρατορικὰ χρυσόβουλα.
Ὡς γνωστὸν ὅμως, τὰ προνόμια καὶ οἱ ἰδιοκτησίες τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν ἀνὰ τὸν κόσμο στηρίζονται κυρίως σὲ χρυσόβουλα βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων. Ὄχι μόνο τὸ ἰδιοκτησιακὸ καθεστὼς ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ παρουσία πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων (Κωνσταντινουπόλεως, Ἱεροσολύμων, Ἀντιόχειας, Ἀλεξάνδρειας) στηρίζεται σὲ αὐτά. Τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο ὡστόσο ἔρχεται τώρα, μέσῳ τῶν ἀγωγῶν του, καὶ τὰ «ἀκυρώνει». Σὲ μία περίοδο μάλιστα ποὺ ἡ Τουρκία βάλλει κατὰ τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης τοῦ 1923, ἀποτυπώνοντας πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀκριτικὰ νησιὰ στὸν Χάρτη τῆς “Γαλάζιας Πατρίδας”, ὡς ἔκταση ποὺ ἡ Ἑλλάδα παρανόμως ἔχει καταλάβει καὶ ἡ ὁποία, κατὰ τὴν πολεμικὴ ρητορική της, ἀνῆκε πάντοτε στὴν ἴδια καὶ οὐδέποτε μᾶς τὴν παραχώρησε… στὴ Συνθήκη τῆς Λωζάννης δὲν ἀναφέρεται ὀνομαστικὰ τὸ σύνολο τῶν παραπάνω νησιῶν καὶ βραχονησίδων, πλὴν ὅμως εἶναι καταγεγραμμένα ὡς Ἑλληνικὰ ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς χρόνους. Καὶ τὰ χρυσόβουλα προφανῶς εἶναι τὸ πιὸ δυνατὸ ἐπιχείρημα τῆς Ἑλλάδας… ἂν κριθεῖ ἀπὸ τὰ Δικαστήρια (μέχρις στιγμῆς πάντως τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο ἔχει ἡττηθεῖ), ὅτι οἱ κάτοικοί τους, δὲν κατέχουν νόμιμα τὶς περιουσίες τους, θὰ ἐξαναγκαστοῦν νὰ τὰ ἐγκαταλείψουν».