Ο Κοβαλένκο, ο οποίος δημοσίευσε αυτή τη «ακολουθία» στη σελίδα του στο Facebook, έγραψε: «Ελπίζουμε ότι οι Ορθόδοξοι σε όλη την Ουκρανία, ειδικά οι πιστοί της UOC, θα απορρίψουν την υποκρισία της Μόσχας και θα προσευχηθούν μαζί στον Θεό και θα υπηρετήσουν τον ουκρανικό λαό, μαζί με τους πιστούς της OCU». Ενώ ο π. Νικόλαος σχολίασε αυτή την παράσταση με τον εξής τρόπο: «Το έκανα για να μπορέσουν οι Ουκρανοί και στους δύο κλάδους της Ορθοδοξίας να ανοίξουν την αγκαλιά τους ο ένας στον άλλο, ειλικρινά, χωρίς παλιούς λογαριασμούς και προκαταλήψεις. Η στάση μου απέναντι στην ιεραρχία και τις αντιδράσεις της είναι στην πραγματικότητα πολύ επικριτική».
Ο καθένας μπορεί να έχει οτιδήποτε επικριτική στάση στην ιεραρχία της Εκκλησίας, αλλά μπορεί να υπάρχουν δύο προκαθήμενοι σε αυτήν, ένας από τους οποίους, σύμφωνα με την πλειοψηφία των Εκκλησιών, δεν είναι καν κληρικός; Και είναι «προκατάληψη» η άρνηση ν συλλειτουργήσουν με ανθρώπους χωρίς χειροτονία; Προφανώς, για τον διάκονο Νικόλαο Λύσενκο είναι, αφού σύντομα συλλειτούργησε με τον Κοβαλένκο στον Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Χρυσή Πύλη του Κιέβου.
Περί προδοσίας και μίσους
Φυσικά, ο καθένας επιλέγει τον δικό του δρόμο και θα φέρει την ευθύνη για αυτήν την επιλογή. Υπάρχουν όμως τουλάχιστον δύο πιο σημαντικοί λόγοι για τους οποίους είναι αδύνατο να ενωθεί κανείς με τους σχισματικούς. Ακόμη και στο κύμα του γενικού πατριωτισμού, ακόμη και απέναντι στην ξένη επιθετικότητα.
Ο πρώτος λόγος είναι ότι η πίστη στην Πατρίδα δεν πρέπει να οδηγεί σε προδοσία του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Ο πόλεμος δεν ακυρώνει τους κανόνες και δεν τους καθιστά λιγότερο σημαντικούς. Λόγω του πολέμου, η αμαρτία δεν παύει να είναι αμαρτία και το σχίσμα δεν παύει να είναι σχίσμα. Τα λόγια των αγίων για το σχίσμα λόγω του πολέμου δεν χάνουν τη σημασία τους. Και ακόμη περισσότερο λόγω του πολέμου, η χάρη της ιεροσύνης δεν εμφανίζεται σ’ αυτούς που δεν την είχαν. Όλα αυτά καθιστούν αδύνατη την ένωση με τους σχισματικούς, αφού οι λόγοι για τους οποίους αρνηθήκαμε να ενωθούμε μαζί τους πριν τον πόλεμο παρέμειναν οι ίδιοι.
Η πίστη στην Πατρίδα δεν πρέπει να οδηγεί σε προδοσία του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Ο πόλεμος δεν ακυρώνει τους κανόνες και δεν τους καθιστά λιγότερο σημαντικούς.
Ο δεύτερος λόγος είναι το μίσος, που είναι η βάση της κοσμοθεωρίας των μελών της OCU: μίσος για τους εχθρούς, για τους πιστούς της UOC, ακόμη και ο ένας για τον άλλον. Ο Επιφάνιος και ο Φιλάρετος το αποδεικνύουν ξεκάθαρα.
Και εδώ βλέπουμε ένα παράδοξο πράγμα: στα λόγια οι οπαδοί του Ντουμένκο μιλούν για αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα αποδεικνύεται εντελώς διαφορετικό. Μπορεί κανείς να ακούσει τις κολακευτικές ομιλίες τους και να ελπίζει ότι μόλις «αναθεωρήσουμε πολλά» και ενωθούμε με την OCU, θα ζήσουμε μαζί τους ως μια φιλική οικογένεια. Όμως πολλές φορές είχαμε την ατυχία να βεβαιωθούμε ότι οι σχισματικοί μισούν τους πιστούς της UOC, μισούν άγρια και με αυταπάρνηση. Και το μίσος τους απέναντί μας δεν έχει εξαφανιστεί, με την έναρξη του πολέμου, η έχθρα τους προς την αληθινή Εκκλησία μόνο εντάθηκε. Μπορείτε να κερδίσετε την εύνοια των μελών της OCU μόνο μοιράζοντας αυτό το μίσος μαζί τους. Επιπλέον, θα είστε υποχρεωμένοι να αποδεικνύετε συνεχώς αυτό το μίσος «στην πράξη». Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο ενεργοί «μισητές» της UOC τα τελευταία χρόνια είναι «αποστάτες» που επιδιώκουν να δείξουν την πίστη τους στο νέο περιβάλλον. Έχουν όμως σχέση όλα αυτά με τον Χριστιανισμό; Είναι δυνατόν να υποθέσουμε ότι στην Αιωνιότητα κάποιοι κάτοικοι της Ουράνιας Ιερουσαλήμ μισούν τους άλλους;
Περί κανονικής αυτοκεφαλίας
Ορισμένοι κληρικοί εκφράζουν την ιδέα ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας πρέπει να επιδιώξει την κανονική αυτοκεφαλία. Έχει η UOC το δικαίωμα να το κάνει αυτό; Αναμφίβολα. Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα – το σώμα του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας απλά δεν περιέχει διαδικασίες που θα ρυθμίζουν τη διαδικασία χορήγησης αυτοκεφαλίας.
Συγκεκριμένες συμφωνίες για το θέμα αυτό επετεύχθησαν κατά την προετοιμασία του Συμβουλίου της Κρήτης το 2016, αλλά ποτέ δεν ντύθηκαν με τη μορφή κανόνων. Το μόνο που δεν προκαλεί αντιρρήσεις είναι ότι η νέα αυτοκέφαλη Εκκλησία πρέπει να αναγνωριστεί από όλες τις ήδη υπάρχουσες Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Και εδώ υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Ο ίδιος ο Κύριος θα διαχειριστεί τα πάντα και θα τα κανονίσει όλα για το καλό. Εάν είναι η παντοκαλή Του θέληση, η UOC θα γίνει αυτοκέφαλη.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η ΡΟΕ θα συμφωνούσε με μια τέτοια αυτοκεφαλία, αλλά είναι ακόμη πιο δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Φανάρι θα την αναγνώριζε (με την υπάρχουσα OCU του Επιφάνιου). Όλα αυτά καθιστούν την πιθανή ανακήρυξη, και ακόμη περισσότερο την αναγνώριση του αυτοκεφάλου της UOC, μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Μένει να ελπίζουμε ότι η Πρόνοια του Θεού και η συνοδική διάνοια της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας θα βρουν τη σωστή διέξοδο από αυτήν την κατάσταση. Και για να είναι έτσι, όλη η πληρότητα της UOC πρέπει πρώτα απ’ όλα να φροντίζει οχι τίποτα άλλο εκτός από την ενότητα μέσα στην Εκκλησία μας. Αν είμαστε ενωμένοι, αν κρατιόμαστε τον Προκαθήμενό μας, Μακαριώτατο Ονούφριο, αν υποβάλουμε τις ατομικές μας απόψεις στη συνοδική απόφαση του συνόλου της UOC, τότε δεν θα φοβηθούμε καμία απειλή ή καμία δυσκολία. Αν ακολουθήσουμε τον δρόμο του αποσχισμού, του κομφορμισμού και του οπορτουνισμού, θα μας εξοντώσουν απλά έναν έναν.
Ο ίδιος ο Κύριος θα διαχειριστεί τα πάντα και θα τα κανονίσει όλα για το καλό. Εάν είναι η παντοκαλή Του θέληση, η UOC θα γίνει αυτοκέφαλη. Όλα τα πιστά τέκνα της Εκκλησίας πρέπει να ανταποκρίνονται σε όλες τις εκκλήσεις και όλες τις δελεαστικές προτάσεις με τα εξής:
- θα είμαστε πιστοί στους κανόνες της Εκκλησίας.
- θα είμαστε πιστοί στην ενότητα της UOC.
- θα επιλύσουμε το ζήτημα του κανονικού μας καθεστώτος συνοδευτικά, με την πληρότητα της UOC, αφού υπερασπιστούμε τη χώρα μας από την επίθεση.
spzh.news