Του κ. Γεωργίου Κ. Τραμπούλη, Θεολόγου
Την παρελθούσα εβδομάδα διάφορες προσωπικότητες με παρεμβάσεις τους, οι οποίες έχουν κοινά συμφέροντα και επιδιώξεις, προσπάθησαν να επέμβουν, ώστε να αποτραπή η αναβολή της Μεγάλης Συνόδου, αναβολή η οποία δεν διαφαίνεται παρά τις αποφάσεις διαφόρων Πατριαρχείων και Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών να μη παραβρεθούν στην Πανορθόδοξο Σύνοδο. Μεταξύ αυτών ήταν και ο “Αλάθητος” Πάπας της Ρώμης, ο τοποτηρητής του Χριστού επί της γης, ο Vicarius Christi, ο οποίος σε ομιλία του σε «θεία λειτουργία» με έμμεσο τρόπο κάλεσε τους Ορθοδόξους προκαθημένους «να απελευθερωθούν από ένα άκαμπτο ιδεαλισμό, που αποτρέπει την συμφιλίωση με αυτούς που πράττουν το αντίθετο από αυτό που κηρύττουν». Επίσης, οι καθηγητές του τμήματος θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο τμήμα στο οποίο από του χρόνου θα λειτουργή ταυτόχρονα και τμήμα μουσουλμανικών σπουδών με τις ευλογίες των ιδίων των καθηγητών, έκανε έκκληση προς τους Οροδόξους προκαθημένους «να συνειδητοποιήσουν την ευθύνη τους» και μάλιστα τονίζουν ότι «υποκρύπτονται ατομικές αποσχιστικές σκοπιμότητες , από Ορθόδοξες Εκκλησίες».
Ο Σεβ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος σε συνέντευξη που παραχώρησε είπε ότι «πίσω από τις αποφάσεις των Εκκλησιών να μη παραβρεθούν στην Μεγάλη Σύνοδο, παίζονται πολιτικά παιχνίδια και εκκλησιαστικές διπλωματίες, με σκοπό κάποιοι να γίνουν συνδιαχειριστές στον συντονιστικό ρόλο με το Οικουμενικό Πατριαρχείο».
Ο Ο.Τ. όλη αυτή την περίοδο με την αρθρογραφία του τονίζει ότι η Σύνοδος αυτή πρέπει να αποτραπή, για να αποφευχθούν οι συγκρούσεις και τα σχίσματα μέσα στην Εκκλησία. Οι εξελίξεις τον δικαιώνουν, αφού μία εβδομάδα πριν την σύγκληση η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει διχασθή. Ο Σεβ. Μεσσηνίας σε άλλο σημείο της συνέντευξής του τονίζει ότι «εάν δεν παραβρεθούν όλες οι Εκκλησίες, τότε το γεγονός αυτό θα τραυματίσει την εικόνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας». Διχασμό για τον οποίο έχει την αποκλειστική ευθύνη ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως με τις ενέργειές του, με τις οποίες αποσκοπούσε να ελέγξη την Ορθόδοξη Εκκλησία πιέζοντας όλες τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες να τον αποδεχθούν ως αυθεντία όλης της Εκκλησίας, ως Πρώτον άνευ ίσων.
Δυστυχώς, το χρονίζον πρόβλημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε ελληνόφωνες και σλαβόφωνες με τους χειρισμούς του Πατριάρχου ήλθε στην επιφάνεια. Ο Πατριάρχης γνώριζε ότι το Πατριαρχείο Μόσχας προσπαθεί να βάλη υπό την σκέπη του τις Ορθόδοξες Εκκλησίες έχοντας εθνικές επιδιώξεις και θα έπρεπε να ήταν πολύ προσεκτικός στις ενέργειές του και να λειτουργή ως Επίσκοπος μεταξύ ίσων Επισκόπων, ώστε να μη τραυματιζόταν η ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έτσι η σύγκληση της Μεγάλης Συνόδου χωρίς δύο Πατριαρχεία και δύο η τρεις Τοπικές Εκκλησίες θα έχη σαν αποτέλεσμα να επιτείνη ακόμα περισσότερο το ήδη δημιουργηθέν πρόβλημα.
Σε περίπτωση που τελικά θα συγκληθή η Πανορθόδοξος Σύνοδος θα είναι καθοριστικός ο ρόλος και οι ευθύνες της Εκκλησίας της Ελλάδος, αφού είναι η μόνη Εκκλησία που έχει την δυνατότητα αλλά και το σθένος αφ’ ενός να μείνη εδραία στα δόγματα των Πατέρων και αφ’ ετέρου να φέρη σε συνεννόηση τα δύο Πατριαρχεία. Αυτό όμως σημαίνει την απόλυτη ενότητα μεταξύ των Μητροπολιτών της Ελλαδικής Εκκλησίας γύρω από το πρόσωπο του Μακαριωτάτου, αλλά και ο Μακαριώτατος θα πρέπη να μείνη απαρασάλευτος σε αυτά που παραδόθηκαν από τους Πατέρες των επτά Οικουμενικών Συνόδων.