Γράφει ὁ κ. Κωνσταντῖνος Γάτος
Ἡ ἐκλογὴ τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου ὑπῆρξε ἀφορμὴ γιὰ τὴν κατάθεση προβληματισμῶν (φ. 14/7) ὅσον ἀφορᾶ τὶς προτεραιότητες τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ταξίδι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου στὴν Τουρκία. Διότι ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Πάφου, εἶχε ταχθῆ ὑπὲρ τοῦ ἀμυντικοῦ δόγματος Ἑλλάδας- Κύπρου καὶ εἶχε ἕνα ἀντικατοχικὸ λόγο. Βέβαια θὰ μποροῦσε νὰ συναντήσει ὅποιους ἤθελε ἐκτὸς Τουρκίας, ὅπως στὴν Ἀθήνα. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου παγιώνεται ἡ κατάσταση, ἡ ὁποία προέκυψε ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ καὶ αὐτὸ ἐπιτρέπει περισσότερους προβληματισμοὺς καὶ προτάσεις.
Τὸ Γένος δὲν περιμένει ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μία ἀνακοίνωση ὅτι ὑποστηρίζει μία λύση καὶ ἀπορρίπτει μία ἄλλη. Περιμένει μία συνολικὴ πρόταση τί νὰ κάνει ὁ Ἕλληνας τῆς Κύπρου, ἀπὸ τί ἐξαρτᾶται ἡ ἐπιτυχία τῶν ἐθνικῶν αἰτημάτων καὶ γιατί τὰ προηγούμενα χρόνια ἡ μία ἀποτυχία διαδεχόταν τὴν προηγούμενη. Διότι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων εἶναι τὸ ἀνώτατο ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο ἀποφασίζει καὶ ὄχι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Ὅπως συμβαίνει, πρέπει νὰ συμβαίνει, σὲ κάθε Πατριαρχεῖο καὶ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μέ τούς Πατριάρχες καὶ τοὺς Ἀρχιεπισκόπους νὰ ἐκτελοῦν τὶς ἀποφάσεις τῆς τοπικῆς Ἱερᾶς Συνόδου.
Θεωρητικὰ γιὰ νὰ ἀνακτήσουν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες (Ρωμηοὶ) τὶς πατρογονικές τους ἑστίες μία ἐπιλογὴ θὰ ἦταν νὰ συγκεντρώσουν στρατεύματα καὶ νὰ ἀντεπιτεθοῦν, γιὰ νὰ ἐκδιώξουν τὸν κατακτητή. Αὐτὸ ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ συμβῆ, διότι στὴν ἐποχή μας δὲν ὑπάρχουν ἀντρειωμένοι ἢ εἶναι ἐλάχιστοι, ἐξαιτίας τῶν ἀλλαγῶν στὴν καθημερινὴ ζωή, καὶ ἡ πολεμικὴ βιομηχανία, ἡ ὁποία εὑρίσκεται στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος, ἐξουδετερώνει τὴν ὅποια γενναιότητα τῶν ἀγωνιζομένων.
Μία δεύτερη ἐπιλογὴ θὰ ἦταν νὰ ἀναλάβει ἕνας Διεθνὴς Ὀργανισμὸς νὰ ἀπομακρύνει τὸν εἰσβολέα ἀπὸ τὴν Κύπρο. Καὶ αὐτὸ δὲν ὑπάρχει. Διότι ἂν ὑπῆρχε θὰ εἶχε δηθῆ αὐτοδιάθεση στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Κύπρου πρὶν τὸ 1955, καὶ δὲν θὰ ἐχρειάζετο ὁ ἀγώνας τῆς ΕΟΚΑ καὶ τὰ μετέπειτα γεγονότα.
Μὲ ἀποτέλεσμα ἡ μοναδικὴ ἐπιλογὴ τὴν ὁποία ἔχουν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες εἶναι νὰ χρησιμοποιήσουν τὰ μέσα (τὰ ὅπλα) τῆς Ὀρθοδοξίας, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα μὲ τὶς προηγούμενες ἐπιλογές, ἂν ὑπῆρχαν. Καὶ ὅταν λέμε μέσα τῆς Ὀρθοδοξίας ἐννοοῦμε τὶς πατριωτικὲς προσευχές, ὅπως συμβαίνει σήμερα στὰ κατεχόμενα καὶ τὸν Πενταδάκτυλο, μὲ στόχο τὴν ἀφύπνιση τῆς Ἑλληνικῆς καταγωγῆς Μωαμεθανῶν καὶ τὴν ἀποχώρηση τῶν ἐποίκων καὶ τοῦ Τουρκικοῦ Στρατοῦ. Καὶ γιὰ ὅσους δὲν ὑποχωροῦν νὰ ἐπέμβη ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς καὶ νὰ ἐπιβάλλη τὰ δίκαια αἰτήματά μας. Καὶ ὅταν λέμε πατριωτικὲς προσευχές, συνδυαζόμενες μὲ τὶς βασικὲς προσευχές, ἐννοοῦμε, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὸ «νίκας τοῖς εὐσεβέσι», τὸ «Τῇ Ὑπερμάχῳ», τὸ «Χαῖρε ἐκβαλοῦσα ἀπάνθρωπον τύραννον τῆς ἀρχῆς…» (χρήσιμο καὶ γιὰ τὸ Μαξίμου), τὸ τροπάριο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου «Ὡς ἐλευθερωτὴς τῶν αἰχμαλώτων…». Αὐτὰ βέβαια ἀφοροῦν ὅσους προσεύχονται γιὰ ὅλα τὰ θέματα, τηροῦν τὶς ἐντολὲς καὶ πιστεύουν ὅτι τὰ ἱστορικὰ γεγονότα εἶναι θέλημα Θεοῦ. Μάλιστα ὅσοι τὶς χρησιμοποιοῦν, τὶς συγκρίνουν μὲ τὰ F-16 καὶ τοὺς πυραύλους καὶ προσπαθοῦν νὰ ἔχουν τὴν μεγαλύτερη συγκέντρωση καὶ ἀκρίβεια.
Ἕνα παράδειγμα εἶναι ὅτι πρὶν μερικὰ χρόνια γυναῖκες ἐπιχείρησαν νὰ εἰσέλθουν στὰ κατεχόμενα, γιὰ νὰ ἀνακοποῦν ἀπὸ τὶς κατοχικὲς δυνάμεις. Μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ ὑπάρχουν σήμερα ἀντικατοχικὲς πορεῖες γυναικῶν, διότι οἱ Τοῦρκοι θὰ ἀνακόπτουν τὶς πορεῖες, ὅπως καὶ ἔπραξαν. Ὅμως ἐνῷ μποροῦν νὰ ἐμποδίσουν ἀντικατοχικὲς πορεῖες, δὲν μποροῦν νὰ ἀνακόψουν τὶς προσευχὲς τῶν ἀγωνιζομένων Ἑλλήνων.
Ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖο περιμένει νὰ ἀκούσει ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο εἶναι τὰ αἴτια τῆς ἀποτυχίας. Καὶ ἐπειδὴ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα εἶναι θέλημα Θεοῦ, λογικὰ θὰ εἶναι οἱ πράξεις, οἱ ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες μᾶς στέρησαν τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῶν χειριζομένων καὶ ἐμπλεκομένων στὸ ἐθνικὸ θέμα καὶ ὄχι οἱ γνωστὲς τῆς καθημερινῆς ζωῆς- καὶ ὄχι τῶν ἁπλῶν κατοίκων τῶν χωρίων καὶ πόλεων τῆς ἀκριτικῆς νήσου. Καὶ ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία, τὸ μεγαλύτερο λάθος ἦταν ἡ προσφυγὴ σὲ ἀλλοθρήσκους, ἀντιχριστιανοὺς καὶ αἱρετικούς, γιὰ νὰ μᾶς λύσουν τὰ ἐθνικὰ αἰτήματα ἀντὶ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅπως θὰ ἔπρεπε. Διότι ὅταν προσφεύγουμε σ’ αὐτούς, τοὺς ἐπιτρέπουμε νὰ ἐπεμβαίνουν στὰ ἐσωτερικὰ θέματα, νὰ διχάζουν καὶ νὰ ἀποπροσανατολίζουν τοὺς Ρωμηούς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρχει πλήρης ἐκτροπὴ μεταξὺ τοῦ 1950 καὶ τοῦ 2022.
Εὐχὴ ὅλων εἶναι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας νὰ εὕρη τὴν δύναμη νὰ ὁδηγήση τὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό. Χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι, ἐὰν δὲν τὸ πράξει, θὰ ἐμποδίσει τὸν διεξαγόμενο ἀγῶνα. Ἀλλὰ ἀπὸ κάποια δεδομένα δὲν φαίνεται νὰ ἔχει τὶς ἀπαιτούμενες δυνάμεις. Ὅπως ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς μὴ διεξαγωγῆς παγκυπρίου συλλαλητηρίου γιὰ τὴν Μακεδονία, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ 1992. Ἀπὸ τὴν στάση στὰ τέσσερα ἀντιχριστιανικὰ ἑνοποιητικὰ κινήματα, τῆς ἑνώσεως τῶν κρατῶν, τῆς ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν, τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύλων σ’ ἕνα, τῆς ἑνώσεως τῶν ἐθνῶν μὲ τὴν μαζικὴ νόμιμη καὶ ὅταν ὑπάρχουν ἀντιδράσεις παράνομη μετανάστευση.
Στὴν ἀκριτικὴ Κύπρο γνωρίζουν ὅτι ἡ πολιτικὴ τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τὸ 1955 μέχρι σήμερα εἶναι ἀπαράδεκτη καὶ ἐγκληματική. Ὅμως τοὺς ὑπευθύνους τοὺς καλύπτουν ἀντὶ νὰ τοὺς ξεσκεπάζουν ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι παράλληλα μὲ αὐτοὺς ὑπάρχουν καὶ οἱ Ἕλληνες τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι στὴν ζωή τους προσπάθησαν καὶ προσπαθοῦν γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Κύρπου, ὑπηρέτησαν τὴν στρατιωτική τους θητεία στὴν Κύπρο, συμμετεῖχαν μὲ ἀσήμαντες εἰσφορὲς στὶς ἐκστρατεῖες γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς, καὶ διέθεσαν τὸν χρόνο τους σὲ συλλαλητήρια ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας τῆς Κύπρου. Αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτρέψουν ὑποχωρήσεις καὶ ἐκπτώσεις στὰ ἐθνικὰ θέματα.