Ζοῦμε σὲ μία ἐποχή, καλοί μου φίλοι, ποὺ σαφῶς δὲν ἀγαπᾶ τὴ νέα γενιά. Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ μόνο νὰ τὴν ἐκμεταλλεύεται θέλει. Μπορεῖ νὰ τὴν μιμεῖται, ναί (!), ὄχι ὅμως καὶ ὅτι τὴν ἀγαπᾶ. Μοιάζει ὑπερβολικὴ ἢ καὶ περίεργη αὐτὴ ἡ σκέψη, ἔτσι δὲν εἶναι; Ἀλλ’ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…
* * *
Τὴν μεγάλη ἀγάπη καὶ στοργὴ στὰ παιδιά, πρῶτος τὴν ἐξέφρασε ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος ποὺ μάλωσε τοὺς μαθητές Του, γιατί τὰ ἐμπόδιζαν νὰ ἔλθουν πρὸς Αὐτόν. Καὶ τί τοὺς εἶπε; «Ἀφῆστε τὰ παιδιὰ καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε νὰ ἔλθουν κοντά μου, διότι γι’ αὐτοὺς ποὺ θὰ γίνουν σὰν κι αὐτὰ εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ.19,14). Καὶ δὲν ἀρκέσθηκε μόνο σ’ αὐτὸ καὶ τὸ ὅτι τὰ ἔθεσε ὡς πρότυπο. Ἐπιπλέον τὰ ἀγκάλιασε ὁ Ἴδιος καὶ τὰ εὐλόγησε μὲ ὅλη Του τὴ στοργὴ βάζοντας τὰ χέρια Του πάνω τους. «Καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὰ κατηυλόγει τιθεὶς τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτὰ» (Μᾶρκ.10,13-18).
Τὸ παράδειγμα αὐτὸ τοῦ Χριστοῦ τὸ ἐφήρμοσαν καὶ οἱ Ἅγιοι. Γιὰ παράδειγμα ὁ Ἅγιος Δημήτριος, ἂν καὶ ἦταν τότε ἀνώτατος ἀξιωματικὸς τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ καὶ ὁ διοικητὴς τῆς Θεσσαλονίκης, ἔγινε ὁ κατηχητής τους, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε προστάτης Ἅγιος τῶν νέων.
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες πόσα δὲν ἔκαναν καὶ δὲν ἔγραψαν γιὰ τὰ παιδιά! Ὁ Μέγας Βασίλειος ἔφθασε νὰ τοὺς λέει: «Συμβαίνει νὰ εἶμαι μετὰ τοὺς γονεῖς σας ὁ πιὸ κοντινός, ὥστε μήτε ἐγὼ νὰ σᾶς ἀγαπῶ λιγότερο ἀπ’ αὐτούς»![1]
* * *
Σήμερα τί γίνεται ἄραγε; Θὰ λέγαμε ὅτι ὅλα ἔχουν ξεκινήσει οὐσιαστικὰ ἀπ’ τὴ δεκαετία τοῦ ’50 – ’60 καὶ ἔκτοτε ὅλο καὶ χειροτερεύουν σὲ βάρος τῶν νέων. Κι ἂς δοῦμε μερικὰ παραδεί-γματα …
Τότε εἴχαμε τὴν ἔξαρση τοῦ ρόκ, ὅπως καὶ ὅλα του τὰ παρακλάδια βέβαια (γιὰ νὰ δημιουργοῦν τὴν αἴσθηση τοῦ πλουραλισμοῦ στὴ μουσική!) Ἡ προβολὴ τοῦ μουσικοῦ αὐτοῦ ἰδιώματος ἦταν τόσο ἔξυπνη καὶ μεθοδευμένη, ποὺ ἔφθασε παντοῦ καὶ ἐγκλώβισε γιὰ τὰ καλὰ τὴ νέα γενιά. Σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ ἢ ἤσουν μὲ τοὺς Μπίτλς ἢ ἤσουν μὲ τοὺς Στόουνς! Ὅμως ἤσουν ὁπωσδήποτε στὸ ρόκ. Εἶχες καταντήσει νὰ εἶσαι «ρὸκ ἄτομο»! Μὲ τὴ ρὸκ κουλτούρα, μὲ τὶς ρὸκ ἀρχές, μὲ τὴ ρὸκ ζωή. Ἔτσι διὰ τοῦ ρὸκ πέρασαν κάθε ἀπαξία στὴ νέα γενιά. Ἀπὸ τὰ ναρκωτικὰ μέχρι τὴν ὁμοφυλοφιλία!
Ὕστερα εἴχαμε τὴν παγκοσμιοποίηση τοῦ ἀθλητισμοῦ καὶ τὴν ὀπαδοποίηση τῶν φιλάθλων. Ἔγινε κι ἐδῶ ὅ,τι καὶ μὲ τὸ ρόκ!
Ἀκολούθησε ἡ λεγόμενη «σεξουαλικὴ ἐπανάσταση», γιὰ νὰ ἐπιβάλλει στὴ νέα γενιὰ τὴν περαιτέρω κατάπτωσή της στὴ διαφθορά. Οἱ ἀξίες τῆς ἁγνότητας, τῆς ἐγκράτειας καὶ τῆς συζυγικῆς πίστης περιθωριοποιήθηκαν πλήρως καὶ χλευάσθηκαν ἄνευ προηγουμένου. Δὲν εἶναι τυχαία ἡ ἀσθένεια τοῦ AIDS ποὺ προέκυψε, οἱ ἐκτρώσεις, ὅπως καὶ ἡ μεγάλη κρίση (ἂν ὄχι ἡ διάλυση) τῆς οἰκογένειας.
Στ’ ἀλήθεια τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὰ ὅσα ἐπιχειρήθηκαν προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτὴ ἡ διάλυση; Ὁ πολιτικὸς γάμος, τὸ αὐτόματο διαζύγιο, ἡ ἐλεύθερη συμβίωση, οἱ μονογονεϊκὲς οἰκογένειες κ.λπ. εἶναι μερικὰ ἀπ’ αὐτά. Καὶ τώρα προετοιμάζεται ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ ἡ υἱοθέτηση παιδιῶν ἀπ’ αὐτούς! Μία κατάσταση ποὺ πλήττει καίρια τοὺς νέους, εἴτε ὡς παιδιὰ τῆς οἰκογένειας αὐτῆς, εἴτε ὡς γονεῖς καὶ συζύγους.
Ἔπειτα ἔγινε ἄλλη ἐπίθεση σὲ βάρος τῆς νεολαίας μὲ τὴν λεγόμενη «βιομηχανία τῆς διασκέδασης», τότε στὸ ξεκίνημα τῆς δεκαετίας τοῦ ’80. Ἄλλη φοβερὴ κατάσταση κι αὐτή, ποὺ ὁδήγησε σὲ ὅλες τὶς ἐξαλλοσύνες!
Κατὰ τὴν ἴδια περίοδο ξεκίνησε καὶ τὸ παιχνίδι τῶν πολυεθνικῶν μὲ τὴν κατανάλωση, ποὺ εἶδαν ὅλες τους τὴ νέα γενιὰ ὡς τὴν καλύτερη εὐκαιρία, γιὰ νὰ θησαυρίσουν. Πόσο δὲν τὴν πλήττει αὐτὸ μὲ τὸ μπούχτισμά της μὲ τὴν ὕλη, ἀκόμη καὶ στὴν περίπτωση ποὺ αὐτὴ εἶναι ἂς ποῦμε καλή! Ὑπόψη ὅτι οἱ πολυεθνικὲς – ὅπως καὶ ἄλλοτε ἔχουμε πεῖ – δὲν ἔχουν εὐαισθησίες. Οὔτε οἰκολογικές, οὔτε περιβαλλοντικές, οὔτε καὶ νεανικὲς βέβαια. Δὲν ἔχουν νὰ λογοδοτήσουν σὲ κανένα, παρὰ μόνο στὰ ἀνελέητα χρηματιστήρια!
Ἀλλὰ στὸ θέμα τῶν πολυεθνικῶν εἴδαμε καὶ κάτι ἄλλο. Τὴ συγχώνευση μεταξύ τους, γιὰ νὰ καταλήξουν νὰ εἶναι λίγες καὶ … τεράστιες, μὲ ὅ,τι αὐτὸ σημαίνει. Μία κατάσταση ποὺ προώθησε ὅσο τίποτε ἄλλο τὴν ἐπανάσταση τῶν ὑπολογιστῶν καὶ τὴν αὐτοκρατορία τοῦ θεάματος. Σὲ βαθμὸ πού, εἰδικὰ ἡ νέα γενιά, νὰ βομβαρδίζεται πλέον μὲ τὰ συγκεκριμένα θέματα τοῦ θεάματος αὐτοῦ, ὅπως εἶναι ἡ βία, τὰ θρίλερ, ὁ ἐρωτισμός, ὁ ἀποκρυφισμὸς κ.λπ.
Ἀρκεῖ νὰ ποῦμε τοῦτο. Ὅτι ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ βρίσκεται λίγο – ὥς πολὺ ἀνάμεσα στὸ παιχνίδι καὶ τὸ παραμύθι, ποὺ ἦταν στὰ χέρια τῶν γονιῶν καὶ τῶν ἐκπαιδευτικῶν. Τὸ μὲν πρῶτο τὸ βιομηχανοποίησαν καὶ τὸ ἔκαναν ἀκόμη καὶ ἠλεκτρονικό, τὸ δὲ δεύτερο τὸ ἔκαναν καὶ αὐτὸ ἠλεκτρονικὸ μὲ τὰ κινούμενα σχέδια, παίρνοντάς τα καὶ τὰ δύο στὰ χέρια τους. Καὶ ποιὰ εἶναι τὰ θέματά τους; Μὰ τὰ πιὸ πάνω! Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία ἀναφορὰ στὸν ἀληθινὸ Θεό, στὴν οἰκογένεια, στὴν ἀγάπη κ.λπ., καὶ σὲ καμμιὰ ἀπολύτως ἀξία. Τί φοβερὸ δὲν εἶναι κι αὐτὸ σὲ βάρος τῶν παιδιῶν καὶ τῶν νέων γενικότερα!
Ἐξέλιξη αὐτῶν εἶναι καὶ τὰ κοινωνικὰ δίκτυα, ποὺ τὶς τελευταῖες δεκαετίες μονοπωλοῦν τὸ ἐνδιαφέρον ὅλων, ἰδιαίτερα τῆς νέας γενιᾶς, μὲ τὸ … TikTok νὰ εἶναι στὴν κορυφή!
Ναί, στοὺς νέους ἀπευθύνονται οἱ πάντες σήμερα, ξέρετε. Πολυεθνικές, κάθε εἴδους ἐπιχειρήσεις, πολιτικὰ κόμματα, ἰδεολογίες, αἱρέσεις, παραθρησκεῖες, ποδοσφαιρικὲς ὁμάδες, ἔμποροι ναρκωτικῶν, ἔμποροι ψυχῶν καὶ σωμάτων, διαφημιστές, διασκεδαστὲς κ.λπ. Καὶ τί θέλουν ὅλοι αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς νέους; Τὸ σῶμα, τὸ χρῆμα καὶ τὴν ψυχή τους. Ὅπως καὶ τὴ νεανική τους ζωντάνια καὶ τὴ γοητεία, τὸν ἐνθουσιασμό, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀφέλεια ποὺ τοὺς διακρίνει, γιὰ δικό τους ὄφελος μόνο!
* * *
Θὰ πεῖ κάποιος ὅτι, ἐντάξει ὅλα αὐτά. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχει προχωρήσει ἡ μόρφωση, οἱ σχολές, τὰ πανεπιστήμια κ.λπ. Ἀδιαμφισβήτητα ναί! Δὲν θὰ τὸ ἀρνηθοῦμε αὐτό. Ὅμως θὰ θέσουμε τὸν ἑξῆς προβληματισμό. Μήπως εἶναι μία στείρα μόρφωση; Καὶ μάλιστα μία μόρφωση χωρὶς ἀρχὲς καὶ ἦθος καὶ γιὰ τοῦτο τέλεια ἐπικίνδυνη; Γιατί, κατὰ τὸν ἱ. Χρυσόστομο, «παιδεία εἶναι ἡ μετάληψη τῆς ἁγιότητας», μὴ τὸ ξεχνᾶμε.
Καὶ πῶς μπορεῖ νὰ γίνεται αὐτὴ ἡ μετάληψη τῆς ἁγιότητας σήμερα, ὅταν στὰ σχολεῖα περιθωριοποιήθηκαν ὅλα ἢ καὶ καταργήθηκαν, ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση ποὺ γινόταν κάποτε, ὥς τὸν ἐκκλησιασμό, τὴν προσευχή, τὸν ἑορτασμὸ μεγάλων ἑορτῶν, ὅπως τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τὶς εἰκόνες στὶς αἴθουσες, τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ἀλλὰ καὶ τῆς ἱστορίας κ.λπ. μὲ διάφορα προσχήματα καὶ δικαιολογίες;
Καὶ ἀντὶ αὐτῶν τί ἐπιχειρεῖται νὰ γίνει; Ἡ καθιέρωση τῆς λεγόμενης «σεξουαλικῆς ἀγωγῆς», οἱ ἔμφυλες ταυτότητες, ἡ προβολὴ τῆς ὁμοφυλοφιλίας (καὶ αὔριο τῆς παιδεραστίας καὶ τῆς κτηνοβασίας, ὅσο παράλογο καὶ νὰ ἀκούγεται), ὅπως καὶ κάθε ἀπαξίας!!!
* * *
Ἔχουν μάλιστα ἐξελιχθεῖ ἔτσι τὰ πράγματα σήμερα, ποὺ οἱ γονεῖς, ἀκόμη καὶ στὶς ὑγιεῖς περιπτώσεις, ὅλο καὶ λιγότερο ἀσχολοῦνται μὲ τὰ παιδιά τους καὶ ὅλο καὶ λιγότερο τὰ γαλουχοῦν στὰ νάματα τοῦ ὡραίου, τοῦ μεγάλου, τοῦ ἀνώτερου, τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ ἀληθινοῦ. Δηλαδὴ τοῦ ἑλληνορθόδοξου πνεύματος.
Πέραν τοῦ ὅτι τὰ παιδιὰ ὅλο καὶ λιγοστεύουν, ἕνα ἄλλο τεράστιο θέμα κι αὐτό. Τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα, εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν πρόβλημα τῆς χώρας μας, τὸ ὁποῖο – τί σύμπτωση! – κανένα κόμμα δὲν τὸ ἀγγίζει. Ἔμεινε νὰ μιλοῦν γι’ αὐτὸ κάποιοι «γραφικοί», ὅπως τοὺς ἀποκαλοῦν, σχολιαστὲς καὶ στοχαστές. Γιατί ἄραγε; Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ἀπάντηση τῶν πολιτικῶν μας; Ὅτι τὸ (καὶ ἐθνικὸ πλέον αὐτὸ) πρόβλημα θὰ λυθεῖ ἀπὸ τοὺς … λαθρομετανάστες!
Ἀκόμη καὶ τὸ ὅτι δὲν θέλουμε παιδιὰ στὴν οἰκογένειά μας, ἢ ἔστω ὅσο λιγότερα γίνεται, τί ἄλλο εἶναι, παρὰ ἡ ἀποκάλυψη τοῦ προβλήματος ποὺ συζητᾶμε;
* * *
Ὄχι, δὲν ἀγαπᾶ ἡ ἐποχή μας τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους. Αὐτὴ εἶναι ἡ καθαρὴ ἀλήθεια. Καὶ ξέρετε ἀπὸ ποῦ ἀπορρέει αὐτό; Ἀπ’ τὸ ὅτι δὲν ἀγαπᾶμε τὸν Θεό, δὲν ζοῦμε κατὰ Θεό, δὲν ἀγαπᾶμε τὴν οἰκογένεια, οὔτε καὶ τὴν πατρίδα μας. Ἔχουμε ἀφεθεῖ στὴ «διεθνῆ τῶν πονηρῶν» καὶ ἁπλῶς παρακολουθοῦμε τὰ κύματα, τὰ διάφορα κύματα, ποὺ κάθε φορὰ ὠθεῖ στὴν κοινωνία μας. Μόνο ἡ ἐπιστροφὴ στὸν Θεὸ καὶ τὶς ἀξίες τοῦ Εὐαγγελίου μποροῦν νὰ ἀντιστρέψουν τὰ πράγματα. Αὐτὲς θὰ μᾶς κάνουν νὰ ἀγαπήσουμε ὅσο τίποτε ἄλλο τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους καὶ μάλιστα ὅπως ὁ Χριστὸς τὰ ἀγάπησε καὶ οἱ ἅγιοί Του …
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
Σημειώσεις:
[1] Βλ. «ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ»