Γράφει ὁ κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης, Καθηγητὴς ΑΠΘ, Πρόεδρος τῆς Πανελλήνιας Ἑνώσεως Θεολόγων
2ον- Τελευταῖον
Ἡ μεταμέλεια τοῦ ἀνθρώπου, μαζὶ μὲ τὴν πνευματικὴ καὶ μυστηριακὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως, προσφέρουν τὴν εὐλογία καὶ τὴ χάρη, ποὺ ἐνδυναμώνει καὶ ἀνακαινίζει τὸν πληγωμένο ἀπὸ τὰ βέλη τοῦ Πονηροῦ πιστό.
Ὑπάρχει μία μοναδικὴ δυνατότητα, γιὰ νὰ ἀλλάξει ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ κόσμος καὶ αὐτὴ εἶναι, ἀφενός, ἡ κάθαρση «ἀπὸ πάσης κηλῖδος», ποὺ προσφέρει ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Παναγίου Πνεύματος στὴ ζωή μας καί, ἀφετέρου, ὁ ἐξοπλισμὸς καὶ ἡ μυστηριακὴ ἐνδυνάμωσή μας μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα τῶν ἀρετῶν, ποὺ χορηγεῖ, ὅπως σημειώνει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια… εἰ ζῶμεν Πνεύματι, Πνεύματι καὶ στοιχῶμεν». (Ὁ καρπὸς ποὺ παράγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα στὶς καλοπροαίρετες καρδιὲς εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ μακροθυμία πρὸς τοὺς ἐχθρούς μας, ἡ καλωσύνη, ἡ ἀγαθότητα τῆς καρδιᾶς, ἡ πίστη, ἡ πραότητα ἀπέναντι σ’ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἐξοργίζουν, ἡ ἐγκράτεια καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς πονηρῆς ἐπιθυμίας… Ἐὰν πράγματι ζοῦμε τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρέπει νὰ πορευόμασθε καὶ νὰ συμπεριφερόμασθε σύμφωνα μὲ ὅσα μᾶς διδάσκει τὸ Πνεῦμα) (Γαλ. 5, 22-25).
Ὡστόσο ὑπάρχει τὸ ἐρώτημα: Ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι Χριστιανοί, μὲ ὅσα βιώνουμε καὶ πράττουμε, «στοιχῶμεν τῷ Πνεύματι»;
Διότι, ἐνῶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, σύμφωνα μὲ ὅσα μᾶς ὑποσχέθηκε ὁ Χριστός, εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Θεανθρώπου στοὺς Οὐρανοὺς καὶ ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι Ἐκεῖνο, ποὺ βρίσκεται διαρκῶς μαζί μας, στὴν Ἐκκλησία, ἐμεῖς, ὡς βαπτισμένοι Χριστιανοί, δὲν εἴμασθε μαζί Του, δὲν ζοῦμε, δηλαδή, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, καθὼς τὸ ἀποβάλλουμε μὲ τὴν ἀκάθαρτη ζωή μας.
Ἐκεῖνο δὲν σβήνει, καθώς, ὅπως μαρτυροῦν καὶ οἱ ὕμνοι, ποὺ ψάλλουμε κατὰ τὴν ἑορτὴ Τῆς Πεντηκοστῆς, (ἦν μὲν ἀεὶ καί ἐστι καὶ ἔσται, οὔτε ἀρξάμενον οὔτε παυσόμενον)».
Ἐμεῖς, ὅμως, εἴμασθε ἐκεῖνοι, ποὺ ζημιωνόμασθε, ποὺ μένουμε ὀρφανοὶ καὶ ἀνάπηροι πνευματικά, διότι ἐπιλέγουμε νὰ ζοῦμε ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ ἀκαθάρτου καὶ πονηροῦ πνεύματος.
Διότι ὅσο μένουμε μακρὰν τῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τόσο ἐρημώνει ἡ ζωή μας ἀπὸ τὸν Θεό, καθὼς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι «Ζωὴ καὶ ζωοποιοῦν, Φῶς καὶ φωτὸς χορηγόν, αὐτάγαθον καὶ πηγὴ ἀγαθότητος, δι’ οὗ Πατὴρ γνωρίζεται καὶ Υἱὸς δοξάζεται καὶ παρὰ πάντων γινώσκεται».
Τὸ κενόν, ποὺ δημιουργεῖται ὀντολογικὰ στὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, εἶναι τεράστιο, ὅταν τὸ Πνεῦμα, μὲ δική μας εὐθύνη «σβέννυται».
Τὴν ἔρημη καὶ χωρὶς Πνεῦμα ζωὴ βλέπει καὶ βιώνει μέσα του καὶ ἐνώπιόν του ὁ σημερινὸς πλανεμένος ἄνθρωπος, καθώς, ἔτσι ὅπως ἔχει ὀργανωθεῖ ἡ σύγχρονη ζωή, ἀπωθεῖται τὸ Φῶς καὶ ὁ Φωτισμὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί, κατὰ συνέπεια, δημιουργοῦνται συνθῆκες, ποὺ δὲν προσφέρουν χῶρο, ἐντὸς τῆς δικῆς μας ζωῆς, στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ὁδηγώντας τον σὲ μία νέα κόλαση καὶ μία νέα πτώση, μακρὰν τοῦ Θεοῦ.
Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀνάγκη νὰ συνειδητοποιήσει ὁ κάθε ἄνθρωπος, ζώντας αὐτὴν τὴν πλανεμένη καὶ παράλογη κατάσταση τῆς σύγχρονης ζωῆς, εἶναι ὅτι ὑπάρχει σωτηρία, ὅταν ὁ ἴδιος τὸ θελήσει, ἐν ἐλευθερίᾳ, καθὼς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο «χορηγεῖ» μὲν τὰ πάντα, ἀλλά, μόνον, ὅταν τὸ δεχόμασθε ἐλευθερωμένοι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς πλάνες τῆς ζωῆς μας. Δὲν χορηγεῖ, ὅμως, ὅταν τὸ διώχνουμε καὶ τὸ ἀποβάλλουμε ἀπὸ τὴ ζωή μας, ἀρνούμενοι νὰ τὴν ἐμπλουτίσουμε, πνευματικὰ καὶ ἐγκαταλείποντας, ἔτσι, χωρὶς πνευματικὸ περιεχόμενο καὶ ἀλήθεια, τὶς διαπροσωπικὲς καὶ κοινωνικές μας σχέσεις.
Ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς, μᾶς κάνει πιὸ ὁρατὴ καὶ ἔντονη τὴν ἀνάγκη νὰ διατηροῦμε, ἄσβεστο καὶ ἐνεργό, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὴ ζωή μας.