Μια προσωπική μαρτυρία ενός νέου που ένιωσε την κλήση προς την ιεροσύνη μέσα από το έργο του Τυχικού
Είμαι νέος άνθρωπος.
Τελείωσα το σχολείο μου, τελείωσα και τον στρατό μου και, όπως κάθε νέος, προσπαθώ να βρω τον δρόμο της ζωής μου.
Εγώ όμως αισθάνθηκα μέσα μου κάτι περισσότερο.
Μια κλίση προς την ιεροσύνη. Μια βαθιά κλήση από τον Θεό.
Και πίστεψα ότι βρήκα τον δρόμο μου μέσα στην Εκκλησία.
Ήθελα να γίνω ιερέας στην Πάφο.
Και ξέρετε ποιος με ενέπνευσε;
Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός.
Έβλεπα το έργο του και έβλεπα κάτι που σπάνια συναντούσα: εκκλησίες γεμάτες κόσμο, νέους ανθρώπους που πλησίαζαν την Εκκλησία, οικογένειες που τον αγαπούσαν, ανθρώπους κάθε ηλικίας που τον περίμεναν και ήθελαν να τον ακούσουν.
Έτρεχε παντού.
Ήταν κοντά στον κόσμο.
Και κυρίως, ήταν κοντά στους νέους.
Άκουγα τα κηρύγματά του, τις ομιλίες του, τις συζητήσεις του. Δεν άκουγα απλώς λόγια.
Ένιωθα ότι άκουγα Χριστό, αγάπη και ελπίδα.
Και κάπου εκεί γεννήθηκε μέσα μου η σκέψη:
«Θέλω κι εγώ να γίνω ιερέας. Θέλω να υπηρετήσω την Εκκλησία. Θέλω να υπηρετήσω δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο.»
Και θέλω να το ξεκαθαρίσω, για να μην παρεξηγηθώ:
Δεν έχω καμία σχέση με την αποτείχιση.
Ούτε άκουσα ποτέ από τα χείλη του Μητροπολίτη Τυχικού να μου μιλά για κάτι τέτοιο.
Εγώ γνώρισα έναν άνθρωπο που μου μιλούσε για τον Χριστό.
Και αυτό ήταν που με συγκίνησε.
Και ξαφνικά όλα άλλαξαν.
Αυτό που συνέβη στον Τυχικό και η απομάκρυνσή του από τη Μητρόπολη Πάφου δεν μπορώ να το χωρέσω στο μυαλό μου
Ως νέος που είχα συνδέσει την κλήση μου προς την ιεροσύνη με εκείνον, αισθάνομαι ότι ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε έναν δρόμο που δεν αναγνωρίζω.
Βλέπω σήμερα μια διαφορετική κατάσταση.
Ακούω ανθρώπους να διαμαρτύρονται. Ακούω διαφορετικές απόψεις. Ακούω ιερείς και πιστούς να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους.
Δεν μπορώ να ξέρω τι από όλα όσα ακούγονται είναι αλήθεια και τι όχι.
Ξέρω όμως τι έζησα εγώ.
Πήγα πρόσφατα σε μια εκκλησία όπου λειτούργησε ο νέος Μητροπολίτης.
Και έφυγα με ένα ερώτημα που με βασανίζει:
«Αυτό είναι που ονειρεύομαι για την ιεροσύνη μου;»
Άκουσα ένα κήρυγμα που, στα δικά μου αυτιά, ήταν απόμακρο και τυπικό. Το κείμενο διαβαζόταν από χαρτί.
Και ασυναίσθητα θυμήθηκα τον Τυχικό.
Τον άνθρωπο που μπορούσε να μιλά πολλές φορές μέσα στην ίδια ημέρα χωρίς να χρειάζεται να διαβάζει.
Μιλούσε από καρδιάς.
Δεν ένιωθες ότι απαγγέλλει.
Ένιωθες ότι σου μιλά.
Και τα λόγια του είχαν ουσία. Δεν ήταν απλώς πολλά λόγια. Ήταν λόγια που έμεναν μέσα σου.
Και τότε ήρθε το μεγάλο ερώτημα:
«Τώρα τι πρέπει να κάνω εγώ;»
Να προχωρήσω στην ιεροσύνη και να ζητήσω να χειροτονηθώ από έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν αισθάνομαι αυτή τη σύνδεση;
Ή να περιμένω;
Να περιμένω μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση;
Να περιμένω μέχρι να δω τι θα γίνει με τον άνθρωπο που με έκανε να αγαπήσω την ιεροσύνη;
Η απάντησή μου, αυτή τη στιγμή, είναι απλή:
Θα περιμένω.
Δεν μπορώ να μπω σε μια πορεία ζωής που αφορά τον Χριστό και την ιεροσύνη χωρίς να το αισθάνομαι βαθιά μέσα μου.
Δεν θέλω να γίνω ιερέας απλώς για να φορέσω ένα ράσο.
Θέλω να γίνω ιερέας για να υπηρετήσω.
Να αγαπώ τον άνθρωπο.
Να μιλώ στους νέους.
Να γεμίζουν οι εκκλησίες όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη.
Να μπορώ να κοιτάζω τον άνθρωπο στα μάτια και να του δίνω ελπίδα.
Αυτό είδα στον Τυχικό.
Και αυτό με έκανε να θέλω να ακολουθήσω την κλήση προς την ιεροσύνη.
Δεν εγκαταλείπω την Εκκλησία. Περιμένω.
Ακριβώς επειδή αγαπώ την Εκκλησία και αισθάνομαι μέσα μου αυτή την κλίση προς την ιεροσύνη, δεν μπορώ να αποφασίσω βιαστικά.
Για μένα η ιεροσύνη δεν είναι επάγγελμα.
Δεν είναι ένα ράσο.
Δεν είναι ένας τίτλος.
Είναι κλήση από τον Θεό.
Και αυτή την κλήση θέλω να την ακολουθήσω με καθαρή καρδιά, με πίστη και με ειρήνη μέσα μου.
Γι’ αυτό θα περιμένω.
Θα προσευχηθώ.
Και θα αφήσω τον Θεό να δείξει τον δρόμο.
Και αν κάποτε αποκατασταθεί ο άνθρωπος που με ενέπνευσε, θα πάω και θα του πω:
«Μητροπολίτη μου, θυμάσαι εκείνον τον νέο που ήθελε να γίνει ιερέας; Είμαι ακόμη εδώ. Η κλήση που ένιωσα μέσα μου δεν έσβησε. Θέλω ακόμη να υπηρετήσω τον Χριστό και την Εκκλησία Του.»
Γιατί μπορεί να άλλαξαν οι συνθήκες.
Μπορεί να μου δημιούργησαν ερωτήματα.
Μπορεί να χρειαστεί να περιμένω.
Αλλά την κλήση που αισθάνομαι μέσα μου δεν μπορεί να μου την πάρει κανένας άνθρωπος.
Αν είναι πραγματικά από τον Θεό, Εκείνος θα ανοίξει τον δρόμο.
Κι εγώ θα περιμένω.