Ὁ ἀποχριστιανισμὸς τῆς Εὐρώπης
Τοῦ Δρ. Φιλολάου Δημητρίου , Δρ. Νομικῆς,
Δικηγόρου παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ/Ι.Β.Α. – Α.Α.Α. – LCIARB
– Δ –
Ἡ Εὐρώπη εἰς Κρίσιν. Ὁ Κατήφορος τοῦ Ἀπο-Χριστιανισμοῦ!
# 1ον Η ΓΑΛΛΙΑ
α. -Εἴπαμε εἰς τὸ προηγούμενον ἄρθρον ὅτι ἀπὸ τὸ παρὸν θὰ ρίξουμε μιὰ κριτικὴ ματιὰ εἰς τὴν πολιτικὴν κατάστασιν, τὶς δράσεις καὶ συμπεριφορὲς τῶν πολιτικῶν στὶς κυριώτερες τουλάχιστον χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Θὰ ἀρχίσουμε ἀπὸ τὴν Γαλλίαν, διότι:
Ἔχει γίνει ἀντιληπτὸν ἀπὸ τὰ μέχρι τώρα γραφέντα, ὅτι τόσον διὰ τὰ ἀφορῶντα εἰς τὴν Ε.Ε., ὅσον καὶ διὰ τὶς σχέσεις τῆς Εὐρώπης καὶ τῶν ΗΠΑ (τῆς συμμάχου ποὺ ἀπὸ κοινοῦ ἀντιμετώπισαν οἱ Εὐρωπαϊκοὶ Λαοὶ τόσον τὸν Ναζισμόν, ὅσον καὶ τὸν Κομμουνισμόν), κεντρικὴν θέσιν καὶ σημαίνοντα ρόλον εἶχε ἡ Γαλλία. Ἦσαν μὲ τὸ Η.Β (δηλ.τὴν Ἀγγλίαν) οἱ δύο Σύμμαχες μεγαλύτερες Εὐρωπαϊκὲς Χῶρες. Διὰ δὲ τὶς σχέσεις Εὐρώπης μὲ τὶς ΗΠΑ ἦταν (ἡ Γαλλία) ἡ μόνη μεγάλη Εὐρωπαϊκὴ χώρα, δεδομένης τῆς μακρᾶς στενῆς σχέσεως Ἀγγλίας – Ἀμερικῆς. Καθὼς δέ, μετὰ τὴν ἧτταν τῆς Γερμανίας, ἡ Γαλλία εἶχε ὡς ἡγέτην ἄνδρα τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Ντεγκώλ, ἦτο φυσικὸν καὶ ἀναγκαῖον διὰ τοὺς Illuminati καὶ τὰ ὄργανά των, νὰ δείξουν προσοχὴν μεγαλυτέραν καὶ ἰδιαιτέραν, εἰς τὴν πολιτικὴν κατάστασιν τῆς Γαλλίας. Καὶ τοῦτο διότι τότε πολλοὶ “Εὐρωπαϊστές” διετύπωναν τὴν γνώμην, ὅτι μὲ τὸν Ντεγκώλ, εἰς τὴν κεντρικὴν πολιτικὴν σκηνὴν τῆς Γαλλίας, τὰ πράγματα σχετικὰ μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἑνοποίησιν… καθυστέρησαν ἐπὶ εἰκοσαετίαν!
1. – Οἱ Illuminati ὅμως εἶχαν ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς “ἀκμῆς” τοῦ Ντεγκὼλ ἐκπονήσει σχέδιον νὰ τὸν διαδεχθῆ ἄτομον τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης των. Ὁ στρατηγὸς ἐθεώρει ὅτι “πράγματι εἶναι ὁ ἄνθρωπός του, ὁ πιὸ στενὸς συνεργάτης καὶ ἀφοσιωμένος φίλος του”: Ὁ Τζὼρτζ Πομπιντού. Ὁ Πομπιντοὺ πρὸ τῆς συνεργασίας του μὲ τὸν στρατηγὸν εἶχε διατελέσει Δ/ντὴς εἰς τὴν Τράπεζαν τῶν… Ρότσιλδς εἰς τὸ Παρίσι! Ἦταν, λοιπόν, “Παιδὶ τῆς δυναστείας” των…(Ὅπως καὶ ὁ τωρινὸς Πρόεδρος- Μακρόν).
Ἀπὸ τὰ παρασκήνια (καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Τύπου ποὺ ἤλεγχαν), οἱ Illuminati ἐνίσχυσαν τὴν ψυχολογίαν τοῦ Ντεγκὼλ …νὰ χρίση διάδοχόν του τὸν Γεώργιον Πομπιντού, ὅταν ἀποχωροῦσε ἀπὸ τὴν Προεδρίαν. Αὐτὸ καὶ ἔγινε. Ὁ Πομπιντού, ὅσον ἐζοῦσε ὁ στρατηγὸς δὲν ἤθελε νὰ τὸν στενοχωρήση οὔτε νὰ ἀμαυρώση πρὸς τὰ ἔξω τὴν εἰκόνα του ὡς τοῦ “πιὸ ἀφοσιωμένου συνεργάτου” του καὶ δὲν προχώρησε ἀμέσως εἰς τὴν ἀποδοχὴν τῆς εἰσόδου τοῦ Η.Β.εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα! Ὅμως, μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ντεγκὼλ (1970) καὶ ἀφοῦ ἐρρυθμίσθηκαν οἱ σχετικὲς ἐκκρεμότητες, μαζὶ μὲ τὴν Δανίαν καὶ τὴν Ἰρλανδίαν εἰσῆλθε καὶ τὸ Η.Β., ὅπως ἐλέχθη, εἰς τὴν ΕΟΚ, τὸ ἔτος 1973. Διότι αὐτὸ ἐπίσης ἤθελαν καὶ οἱ Illuminati-Bilderbergers ἀλλὰ καὶ ἀνέπαυε τὸν ἴδιον, ἀπὸ τὸν φόβον καὶ τὴν δυσπιστίαν, πρὸς τοὺς Γερμανοὺς καὶ ἰδίως τὸν τότε Καγκελλάριον Βίλυ Μπράντ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐδυσπιστοῦσε.
Ὁ Πομπιντού, εἰς τὴν πραγματικότητα, δὲν συνεμερίζετο οὔτε τοῦ Ντεγκὼλ τὶς ἐθνικιστικὲς ἀπόψεις οὔτε τοῦ Σουμὰν τὶς Κοινωνικὲς- Χριστιανικὲς ἀντιλήψεις. Ὡς “Παιδὶ τῆς δυναστείας” τῶν Ρότσιλδς εἶχε “ποτισθῆ” μὲ τὶς ὑλιστικὲς ἀντιπνευματικὲς θεωρίες τῶν Illuminati. Ἐκτὸς τῆς ἐργασίας του ὡς στέλεχος εἰς τὴν τράπεζαν τῶν Ρότσιλδς καὶ ἐντεῦθεν τῆς συνεργασίας του μὲ τοὺς Illuminati, ἦταν καὶ ἐπίλεκτον στέλεχος τῆς Λέσχης Bilderberg. Δεδομένης τῆς ἀπολύτου ἐξαρτήσεως τῆς Λέσχης αὐτῆς ἀπὸ τὸ Counsil on Foreign Relations (ΗΠΑ), ἀπὸ τὰ πρῶτα ἔργα τοῦ Πομπιντού, ἰδίως μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ντεγκώλ, ἦταν… ἡ πλήρης ἀποδοχὴ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἡγεμονίας εἰς τὴν Παγκόσμιον σκηνὴν καὶ ἡ ἀποκατάστασις πλήρους καὶ ἀγαστῆς συνεργασίας μὲ τὶς ΗΠΑ. Εἶχε στενὴν συνεργασίαν μὲ τοὺς Νίξον καὶ Ρέϊγκαν καὶ ἰδίως μὲ τὸν γνωστὸν Henry Kissinger.
2.-Τὸν Πομπιντοὺ διεδέχθη εἰς τὴν Προεδρίαν τῆς Δημοκρατίας ὁ Giscard d’Estaing. Εἶναι ὁ μοιραῖος ἄνθρωπος καὶ πολιτικός, ὁ ὁποῖος, ὡς Πρόεδρος τῆς συσταθείσης τὸ 2004 “Εὐρωπαϊκῆς Συνελεύσεως” διὰ τὴν προπαρασκευὴν καὶ τελικῶς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ “Συντάγματος τῆς Ε.Ε.”, ἐπέβαλε τελικῶς τὴν μὴ ἀναγραφὴν εἰς αὐτὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸ 2004, ὡς “Βασικοῦ Πυλῶνος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ”! Εἶχε δείξει “δείγματα γραφῆς”, ὡς πρὸς τὶς μὴ Χριστιανικὲς θέσεις του ἤδη ἀπὸ τὴν δρᾶσιν του ὡς Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας (1974- 1981), ὅταν μὲ ὑπουργὸν τὴν Σιμὸν Βέϊλ, ἐνομοθέτησαν μέτρα διαλυτικὰ τῶν θεσμῶν τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας (π.χ. τὴν διευκόλυνσιν τῶν διαζυγίων μὲ τὴν μέθοδον τῆς “ἀμοιβαίας συναίνεσης”, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων κ.ἄ.). Ἠμπορεῖ νὰ εἰπῆ κανεὶς ὅτι μὲ τὸν Ντεσταὶν ἀρχίζει νά…κλονίζεται ἠθικὸ-κοινωνικῶς ἡ πολιτικὴ Elit τῆς Γαλλίας καὶ νὰ ἀρχίζη ὁ ἀποχριστιανισμός της στὸν εἰκοστὸν αἰῶνα.!
Εἴδαμε, προηγουμένως, ὅτι oὔτε ὁ Ντεγκὼλ οὔτε ὁ Πομπιντού, ἐμφοροῦντο ἀπὸ τὶς Χριστιανικὲς Ἀρχές, ὅπως ὁ Σουμάν. Ὅμως δὲν ἔλαβε κανείς τους μέτρα ἐναντίον τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας οὔτε συνεργάσθηκε μὲ ἄλλους, διὰ νὰ τὴν “κτυπήση”! ΤΙ συνέβη μὲ τὸν Ντεσταίν, ὁ ὁποῖος μάλιστα προήρχετο ἀπὸ συντηρητικὴν παράταξιν; Ἀνεδείχθη μάλιστα ἀπὸ ἡγέτες τέτοιων κομμάτων καὶ μάλιστα εἰς τὸ ὕπατον ἀξίωμα; Πῶς παρὰ ταῦτα ὡς Πρόεδρος τῆς “Εὐρωπαϊκῆς Συνελεύσεως”, μετὰ τὴν ἀποχώρησίν του ἀπὸ τὴν Προεδρίαν καὶ τὴν πολιτικὴν σκηνήν, ὑπέκυψε εἰς τὶς πιέσεις τῶν κομμουνιστῶν-σοσιαλιστῶν τῆς πατρίδος του (καὶ τῶν “συντρόφων” τῶν ἄλλων βορείων καὶ ἀνατολικῶν χωρῶν) καὶ ἔδειξε τὰ ἀντιχριστιανικά του αἰσθήματα μὲ τόσην ἐπιμονήν, διὰ τὴν μὴ ἀναγραφὴν εἰς τὸ Σύνταγμα τῆς Ε.Ε. τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Πυλῶνος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ; Μίαν ἐξήγησιν δίνει ὁ διαπρεπὴς καθηγητὴς Ἱστορίας τοῦ Αὐτονόμου Παν/μίου τῆς Μαδρίτης καὶ Ἀκαδημαϊκὸς Luis Soarez – Fernandez (Λουϊζ Σοαρὲζ – Φερναντέζ). Εἰς σχετικὴν δήλωσίν του, θεωρεῖ ὡς κυρίως ὑπαίτιον τῆς παραλείψεως ἀναγραφῆς εἰς τὸ Σύνταγμα τῆς Εὐρώπης τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸν Ντεσταίν. Καὶ δὲν διστάζει νὰ δίνη τὴν ἐξήγησιν: “Δὲν εἶμαι πολιτικὸς ἀλλὰ ὡς ἁπλὸς πολίτης ἔχω νὰ πῶ ὅτι τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ὁ κ. Ζισκὰρ Ντεσταὶν εἶναι τοῦ 33ου βαθμοῦ μασόνος. Χωρὶς πίστη… Ἂς μὴ αὐταπατώμεθα: Οὔτε Πολιτισμὸς οὔτε Ἑνότητα ὑπάρχει!”.
Εἰς τὸ ἑπόμενον: Οἱ Πολιτικοὶ διάδοχοι τοῦ Ντεσταὶν καὶ Μιττεράν.