Τοῦ κ. Χρίστου Παναγιώτου
Πάλι ἀναγκαζόμαστε νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὴν ἐμμονικὴ στάση τοῦ Μητροπολίτου μας, τοῦ Λαρίσης καὶ Τυρνάβου, ὑπὲρ τοῦ ἐμβολιασμοῦ μὲ τὰ ἐνέσιμα γενετικὰ σκευάσματα. Θὰ ἔπρεπε νὰ διακηρύσσει, στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, γιὰ τὸ μοναδικὸ ἐμβολιασμὸ μὲ τὸ πανάγιο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ ζωοδότη Χριστοῦ! Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ λιγώτερο πού ὀφείλει νὰ πράξει γι’ Αὐτόν, στὸ ὄνομα τοῦ Ὁποίου μισθοδοτεῖται ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἀντίθετα, ἐδίωξε μὲ τὸ φοβικὸ του τρόπο τὸ λαὸ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες. Αὐτὴ τὴ φορά, ὁ Μητροπολίτης μας βρῆκε «παρηγοριὰ» σὲ κείμενο[1], στὸ ὁποῖο ὁ κειμενογράφος καταθέτει τὸν προβληματισμό του γιὰ τὸν ἐμβολιασμὸ καὶ μὲ κλιμακωτὴ σκέψη κλίνει ὑπὲρ αὐτοῦ· ἐξαιρεῖ αὐτοὺς πού ἔχουν τὴν πίστη «κάποιων ἐρημιτῶν ἀσκητῶν».
Τὸ πρόβλημα στὸ ἐν λόγῳ κείμενο, εἶναι ὅτι χρησιμοποιήθηκαν λογικοφανῆ ἐπιχειρήματα, πού ὅμως δὲν ἰσχύουν. Ἴσως προορίζονται γιὰ τοὺς πιστοὺς πού δὲν ἔχουν ἐκκλησιαστικὴ παιδεία, καὶ δυστυχῶς εἶναι οἱ περισσότεροι! Οἱ θεοφόροι Πατέρες τονίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει κάποιο γεγονὸς στὴ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ, πού νὰ μὴ ἅπτεται τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τῆς θεολογίας· καὶ πὼς ὅ,τι πράττουμε, «εἰς δόξαν Θεοῦ» τὸ πράττουμε. Ἑπομένως, ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἡ Θεολογία πρέπει νὰ διαχωρίζεται ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη, δὲν εὐσταθεῖ· ἡ Θεολογία χωρᾶ παντοῦ!
Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἑστίαση τοῦ κειμενογράφου, «πὼς κάτι δὲν πηγαίνει καλὰ μὲ τὴν ἐμμονικὴ ἄρνηση τῆς λήψης ἐμβολίων κατὰ τῆς πανδημίας», ἐνῶ ἡ λυσσώδης ἐμμονὴ τῶν κυβερνώντων, νὰ ἐμβολιάσουν παντὶ τρόπῳ καὶ πάσῃ θυσίᾳ, ὅλους τούς χριστιανούς, ἀπορίας ἄξιον, τοῦ διαφεύγει!;
Παρακάτω, ἐκφράζει τὴν ἀπορία του: «ποιὸς τελικὰ πλανᾶται: ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία ἢ οἱ ὑπόλοιποι ἀντιδρῶντες;». Γιὰ τὴν ἐπίλυσή της, στὸ ἕνα ζύγι τοποθέτησε, ὅλους τούς «ἀρνητὲς», τοὺς ὁποίους, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, κατέταξε στὶς τάξεις τῶν «ζηλωτῶν ἀδελφῶν – κυρίως παλαιοημερολογιτῶν – καθὼς καὶ ἄλλων ἀκραίων στοιχείων (κυρίως ἐθνικιστῶν)» (προφανῶς εἶναι καρδιο-παντο-γνώστης!). Στὸ ἄλλο ζύγι τοποθέτησε τὴν πλειοψηφία «Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων καὶ Πατριαρχῶν (ἁπανταχοῦ γῆς)», «ἐγχώρια Μοναστήρια ἐγνωσμένου κύρους καὶ πνευματικότητας», καθὼς καὶ «πολλοὺς σοβαροὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς χριστιανούς». Τὸ ζύγι προφανέστατα γιὰ τὸν κειμενογράφο ἔγειρε ἀπὸ τὴ μεριὰ αὐτῶν, πού κατὰ τὴ γνώμη του καὶ φυσικὰ καὶ τὴ γνώμη τοῦ Μητροπολίτου μας, εἶχαν τὸ μέγιστο βάρος· αὐτῶν ποὺ ἀποκαλεῖ «Ἐκκλησία», θὰ λέγαμε ἐμεῖς τῶν ἐμβολιασμένων ἢ τῶν «πιστοποιημένων καθαρῶν»! Ἡ πρώτη σκέψη τοῦ συγγράμψαντα τὸ κείμενο, μὲ αἴσθημα ταπείνωσης, ἦταν: «ποιὸς εἶμαι ἐγὼ πού θὰ θέσω ἐμαυτὸν ὑπεράνω τῶν προαναφερθέντων;».
Στὶς παραπάνω σκέψεις τοῦ καλοῦ ἀρθρογράφου, δὲ λήφθηκε ὑπ’ὄψιν, ὅτι στὴν ὑπέρλογη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐνίοτε οἱ ζυγαριὲς δὲ λειτουργοῦν μὲ τὸ συνηθισμένο τρόπο. Ἐνίοτε, τὸ ζύγι παρασέρνεται ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν (π.χ. ἑκούσια παραδοχὴ προϊόντων φόνου-ἐκτρώσεων), τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ κυρίως τῶν κακοδοξιῶν καὶ βουλιάζει στὰ κατώτατα σκοτεινὰ στρώματα ποὺ δὲ θὰ θέλαμε νὰ βρίσκεται κανείς! Ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὸ ζύγι ἀνυψώνεται πρὸς τὸν οὐρανό, μὲ τοὺς λίγους, ἁμαρτωλοὺς μέν, πού ἀκολουθοῦν δέ, τὸ λόγο καὶ τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τοὺς λίγους πού χλευάζονται καὶ διώκονται «ἕνεκεν δικαιοσύνης». Ποτὲ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ὑπολόγιζε τὶς μεγάλες μάζες· οὔτε τοὺς πολλοὺς καὶ ἐπισήμους κλητούς, ἂν καὶ θὰ τοὺς ἤθελε ὅλους.
«Ἡ Ἐκκλησία μας δὲν εἶναι ἕνας σύλλογος, στὸν ὁποῖο ἐπιβάλλεται καὶ διατάσσεται ἡ μονοφωνία καὶ πειθαρχία στρατιωτικοῦ χαρακτήρα», συνεχίζει ὁ κειμενογράφος. Αὐτὸ τὸ διαψεύδει ἡ σημερινὴ ἐπίσημη Ἐκκλησία, στὴν πίστη τῆς ὁποίας βασίζονται οἱ σκέψεις του. Συγκεκριμένα «δὲν ἐπιτρέπει πλέον σὲ κανένα ἀπολύτως, Ἀρχιερέα, Ἱερέα, Διάκονο, Μοναχὸ ἢ ἄλλον ἐργάτη τῆς Ἐκκλησίας, νὰ προβαίνει σὲ δημόσιες δηλώσεις»[2] καὶ «Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ διαφωνεῖ καὶ δὲν θέλει νὰ τηρήσει τὴ γραμμὴ τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἔρχεται καὶ λέει αὐτὰ ποὺ ἔχω εἶναι δικά μου πιστεύματα, ἀλλὰ ὅμως ὀφείλω ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία (σ.γ. ἐννοώντας τὸν ἑαυτό του), ἑπομένως σᾶς δίνω ἕνα χαρτὶ καὶ σᾶς λέω ἀποτειχίζομαι»[3]. Δηλαδὴ πρέπει ὅλοι νὰ ὑποτασσόμεθα σὲ ὅ,τι μάς ἐντέλλεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία, ἀλλιῶς, «τὸ καπελάκι μας καὶ φεύγουμε»! Δὲ συμφωνοῦμε, ὅταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀλλάζει τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα, κλείνει τὶς ἐκκλησίες καὶ ἀπαγορεύει ἀκόμη καὶ τὴ θεία Κοινωνία;[4] Ἀνατριχιάζουμε[5] καὶ ἀποτειχιζόμαστε(; ὅπως μᾶς τὸ ζήτησε;), γιὰ νὰ τὸν ἀφήσουμε ἥσυχο νὰ διοικεῖ τὴν «ὀργάνωσή» του, ὅπως θέλει αὐτός!
Στὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία λοιπόν, βασίζεται ὁ ἀρθρογράφος, γιὰ νὰ ἐξάγει τὰ συμπεράσματά του. Ἀποφάσισε δηλαδὴ νὰ ἀκολουθήσει ὅλους αὐτούς, πού ἔχουν ταυτίσει τὸν ἑαυτό τους μὲ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀποφασίζουν καὶ διατάζουν (ὅπως ὁ ἀντίχριστος Πάπας, τὸν ὁποῖο τίμησαν προσφάτως), ἀλλάζοντας Ἱεροὺς Κανόνες καὶ παραδόσεις αἰώνων! Κατὰ σύμπτωση, οἱ περισσότεροι εἶναι στρατευμένοι σὲ ἄλλο κύριο, ὄχι τὸν Χριστό, προωθοῦν τὸν παναιρετικὸ Οἰκουμενισμὸ καὶ βρίσκονται σὲ πλήρη σύγχυση: ἀπὸ τὴ μία διακηρύττουν ὅτι ὁ ἐμβολιασμὸς εἶναι ἰατρικὸ θέμα καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτιά τους, συμπεριφερόμενοι ἀκραῖα καὶ ἀπάνθρωπα ἐναντίον τῶν ἱερέων καὶ τῶν λαϊκῶν πού δὲν θέλουν νὰ ἐμβολιαστοῦν.
Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὶς «μαγκιές», πού «Στοιχίζουν», ἐπειδὴ εἴδαμε «πολλοὺς καλοὺς κληρικοὺς νὰ ἀποβιώνουν λόγω κορωνοϊοῦ», καὶ μὲ τὸ «κατεβατὸ» τῶν πολλῶν πληροφοριῶν· δὲν ἀπαξιώνουμε, ἁπλῶς ἔχουν χιλιο-ἀπαντηθεῖ καὶ θὰ μακρύνει πολὺ ὁ λόγος. Θὰ συμφωνήσουμε ὅμως στὸ ἑξῆς: «Ὁ καθένας ξέρει τὰ ὅριά του. Ἄλλος εἶναι ἀσθενέστερος στὴν πίστη», καὶ γι’αὐτὸ δὲν κατακρίνουμε καὶ δὲν καταδικάζουμε κανένα!
Θὰ ἀναφερθοῦμε ὅμως στὸν θάνατο μὲ ἕνα σύγχρονο γεγονός. Ὁ π. Νικόδημος Γρηγοριάτης μοναχὸς, γνωστὸς γιὰ τὴν ἀρετή του, ἔπασχε ἀπὸ βαρειὰ καρδιοπάθεια. Ἐπιθυμοῦσε νὰ ζήσει, γι’αὐτὸ δεχόταν νὰ βάλει τεχνητὴ καρδιά, δὲ συμφωνοῦσε ὅμως νὰ κάνει μεταμόσχευση, ἐξηγώντας στὸ γιατρὸ πώς δὲ θὰ μποροῦσε νὰ δεχτεῖ κάτι τέτοιο, ἐφόσον τὸ ὄργανο αὐτὸ θὰ προερχόταν ὄχι ἀπὸ κάποιον πού θὰ ἦταν ἤδη νεκρός, ἀλλὰ ἀπὸ ἕνα βαριὰ πάσχοντα ἀσθενῆ. Ὁ π. Νικόδημος εἶχε τὴν πεποίθηση πώς η τεχνητὴ καρδιὰ εἶναι ἕνας ἐπιστημονικὸς τρόπος παράτασης τῆς ζωῆς, ἐνῶ ἡ μεταμόσχευση δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐπιστήμη τῆς ἰατρικῆς, ἐφόσον ἡ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου, τὴν ὁποία δίνει μόνο ὁ Θεὸς καὶ μόνο ἐκεῖνος ἔχει δικαίωμα νὰ τὴν ἀφαιρέσει, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφαιρεθεῖ μὲ ἀνθρώπινη παρέμβαση προκειμένου νὰ ληφθεῖ ἀπὸ τὸν ἀσθενῆ ἡ καρδιά του. Ἀρνήθηκε λοιπόν, τὴν μεταμόσχευση πού τοῦ προτάθηκε συνεπὴς στὶς εὐαγγελικὲς ἀρχὲς καὶ πέθανε[6]. Καλὴ εἶναι ἡ ἐπίγεια ζωή, δῶρο Θεοῦ· καλλίτερος εἶναι ὁ προσωρινὸς θάνατος, ὅταν πεθαίνει κανεὶς, γιὰ νὰ μὴ θυσιάσει τὶς χριστιανικές του ἀρχές, τὴν πίστη του, τὸν Χριστό, διότι «“ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσῃ αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτὴν»[7]. Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστις μας! Καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρω, ἀπαντᾶμε στὸ ἐρώτημα: «Μπορεῖ αὐτὸς (ὁ διάβολος) νὰ ἔφερε τὸν ἰό. Γιατί ὄχι καὶ ὁ Θεὸς τὸ ἰαματικὸ ἀντίδοτο μέσῳ ἐμβολίων καὶ φαρμάκων;». Μπορεῖ ὁ Θεός, ἀγαπητὲ ἀρθρογράφε, νὰ ἀναιρέσει τὸν ἑαυτό Του; Μπορεῖ νὰ ἐντέλλεται ταυτόχρονα τὸ «Οὐ φονεύσεις» μὲ τὸ «Φόνευσε γιὰ τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης;»· ἐξ ὅσων γνωρίζουμε, ἡ ἔκτρωση εἶναι φόνος (ἡ ἀναφορὰ γίνεται γιὰ τὰ συγκεκριμένα ἐμβόλια)· ἔχετε ἀντίρρηση κ. ἀρθρογράφε καὶ Μητροπολίτα Λαρίσης;
Ὁ ἀρθρογράφος ρωτᾶ: «Μπορεῖ ὅμως ἡ γνώμη μερικῶν, ἔστω καὶ ἁγιασμένων μορφῶν, νὰ ἐκληφθεῖ ὡς ὁριζόντια λύση γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα;». Ἀπαντοῦμε: Μπορεῖ, ἐὰν εἶναι σύμφωνη μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ! Μήπως «τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ ὁσίου Πορφυρίου: “Θὰ καταλάβουμε κάποια στιγμὴ τὸ λάθος μας καὶ θὰ ποῦμε: πίσω ὁλοταχῶς! Πλανηθήκαμε!”», βρίσκουν ἐφαρμογὴ στὰ πρόσωπα τοῦ κειμενογράφου καὶ τοῦ Μητροπολίτου;
Σημειώσεις:
1. Κωνσταντῖνος Νούσης: “Ὁ ἀντιεμβολιασμὸς ὡς (θρησκευτικὴ) ἐμμονή”, imlarisis.gr 2. ΔΙΣ τῆς 1ης Ἀπριλίου 2020, ecclesia.gr 3. «Ὑπακοὴ στὴ Σύνοδο, ὑπὸ τὸν ὅρον, ὅτι καὶ ἡ Σύνοδος θὰ «ὀρθοτομῆ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας»!», orthodoxostypos.gr 4. «ἀπέχοντας ἀπὸ τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, τὴν Θεία Λειτουργία, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν Θεία Κοινωνία», ΔΙΣ τῆς 1ης Ἀπριλίου 2020, ecclesia.gr 5. «Ὑπάρχει μία φράση, ποὺ πολλοὶ τὴν ἀκοῦνε καὶ ἀνατριχιάζουν: ἀποτειχίζομαι.», orthodoxostypos.gr 6. Περισσότερα, βλ. «Στὴ μνήμη τοῦ π. Νικοδήμου Γρηγοριάτου ποὺ ἀρνήθηκε τὴν μεταμόσχευση καρδιᾶς», hristospanagia.gr 7. Μᾶρκ. η΄ 35.