Ο «ΠΑΠΑΣ τῆς Ἀνατολῆς» συνέχισε τὸ ἴδιο οἰκουμενιστικὸ «τροπάριό» του καὶ στὴν Ἀθήνα. Κατὰ τὴν ἐπίδοση Τιμητικοῦ Τόμου ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν τόνισε καὶ πάλι τὸν ζῆλο του γιὰ τὴν «θρησκευτικὴ εἰρήνη» καὶ στηλίτευσε τὴν «ἐσωστρέφεια», δηλαδὴ τὴν ἐμμονὴ στὴν Ὀρθοδοξία! Μεταξὺ τῶν ἄλλων εἶπε: «Θεωρεῖται βέβαιον ὅτι ἡ εἰρήνη τῶν θρησκειῶν ἔχει καθοριστικὴν σημασίαν διὰ τὴν εἰρήνην τῶν λαῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν καὶ ὅτι ἡ ὁδὸς πρὸς αὐτὴν εἶναι ὁ εἰλικρινὴς διαθρησκειακὸς διάλογος. Δύο εἶναι σήμερον οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ τοῦ διαλόγου: α) ὁ φονταμενταλισμός, δηλαδὴ ἡ ἀπολυτοποίησις τῆς ἰδικῆς μου ἀληθείας καὶ ἡ δαιμονοποίησις τοῦ ἄλλου, καὶ β) ἡ ἀποδοχὴ τῶν πάντων καὶ ἡ ἄρνησις ὅτι ὑπάρχει «ἀλήθεια», ὁ λεγόμενος «μεταμοντέρνος σχετικισμὸς καὶ μηδενισμός»». Σὲ ἄλλο σημεῖο ὑπογράμμισε: «Οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καλούμεθα σήμερον νὰ ζήσωμεν ἐντὸς ἑνὸς ἐκκοσμικευμένου, τεχνοκρατουμένου καὶ πολυπολιτισμικοῦ περιβάλλοντος. Ἐὰν ἀμυνώμεθα, ἐὰν ἀπορρίπτωμεν τὰ πάντα, ἐὰν εἴμεθα ἐσωστρεφεῖς, δῆθεν, διὰ νὰ σώσωμεν τὴν καθαρότητα τῆς πίστεώς μας, τότε δὲν ἀκολουθοῦμεν τὴν ἐντολὴν τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐξαγγέλλωμεν τὸ Εὐαγγέλιον καὶ νὰ εἴμεθα τὸ ἅλας τῆς γῆς. Ἀρνούμενοι τὸν σύγχρονον πολιτισμόν, ἐγκαταλείπομεν τὸν κόσμον εἰς τὴν ἀχαρίτωτον κοσμικότητά του» (Ἱστ. Ρομφαία)! Θεωρεῖ ὡς «ἐχθρὸ» τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου τὴν ἀπολυτοποίηση τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ ἀρνεῖται τὴν πτωτικὴ – δαιμονικὴ ὑφὴ τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου! Ἀρνεῖται τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς μόνης σωστικῆς χριστιανικῆς πίστεως, θεωρώντας ὅτι ἔτσι «δὲν ἀκολουθοῦμεν τὴν ἐντολὴν τοῦ Χριστοῦ»! Διακηρύσσει τὴν ἀνάγκη «εὐαγγελισμοῦ» τοῦ κόσμου, χωρὶς τὴν ἀπολυτότητα τῆς χριστιανικῆς πίστεως! Ὁ ἄνθρωπος ἂν δὲν βρίσκεται σὲ πρωτοφανῆ σύγχυση, διατελεῖ σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία!
Οἰκουμενιστικὸν παραλήρημα τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου εἰς Ἀθήνας!
