Βρισκόμαστε σέ μιά κρίσιμη καμπή ἀπό τή δεκαετία τοῦ 90 τῆς Ἱεραποστολῆς στήν Ἑλλάδα. Κρίσιμη καμπή καί γιά τήν ἐσωτερική Ἱεραποστολή καί γιά τήν συνέχεια τῆς ἐποποιίας τῆς Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς τῶν τελευταίων 60 ἐτῶν.
Στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν ὀργανωμένοι 9 Ἱεραποστολικοί Σύλλογοι καί 14 Μητροπόλεις ἔχουν ὀργανωμένα Γραφεῖα Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς.
Τά τελευταῖα 15 χρόνια ἔχουμε μιά ὑποχώρηση τῆς Ἱεραποστολῆς στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Πρῶτα σέ θεσμικό πλαίσιο ὑπάρχει μιά ὑποβάθμιση τοῦ Γραφείου Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς. Δέν ὑπάρχει ὑπεύθυνος τοῦ Γραφείου, πού νά τό δραστηριοποιεῖ. Ἐκδίδει μόνο τό περιοδικό «ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ» καί ὀργανώνει τήν Ἑβδομάδα Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς μέ μιά ἀφίσσα καί ἕνα σελιδοδείκτη, πού φέτος δέν ἐκδόθηκε.
Τό μάθημα τῆς Ἱεραποστολικῆς δέν διδάσκεται στίς 2 Θεολογικές Σχολές, μετά τήν κοίμηση τῶν καθηγητῶν Ἠλία Βουλγαράκη στήν Ἀθήνα καί τοῦ Χρήστου Βάντζου στήν Θεσσαλονίκη. Κάποιοι πού ἀσχολοῦνται στήν Ἀθήνα κυρίως, ἀσχολοῦνται στά πλαίσια τῆς Θρησκειολογίας καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Λόγῳ ὅμως τῆς οἰκονομικῆς κρίσης ἐδῶ καί 12 χρόνια μειώθηκαν αἰσθητά οἱ οἰκονομικές ἐνισχύσεις πρός τά Ἱεραποστολικά Κλιμάκια καί ἀπό Ἑλλάδα καί Κύπρο.
Ταυτόχρονα παρατηρεῖται μιά ἐσωστρέφεια τῶν Μητροπόλεων, τῶν Μονῶν καί λεγομένων Ἱεραποστολικῶν Συλλόγων.
Μεγάλες καί πολυάνθρωπες Μονές καί Χριστιανικές Ἀδελφότητες δέν ξανοίγονται, δέν νοιάζονται. Ἀπό τίς Μονές ἐξαίρεση ἡ Μονή Γρηγορίου βοηθᾶ τήν Ἱεραποστολή στό Κολουέζι λόγῳ παρουσίας μοναχῶν ἐκεῖ καί ἡ Μονή Βατοπαιδίου, πού ἔχει χρήματα καί ἐνισχύει τίς Ἱεραποστολές. Ἀπό τίς Ἀδελφότητες ἐξαίρεση ἡ Ἀδελφότητα τοῦ Σωτῆρος, πού βοηθᾶ τήν Ἱεραποστολή στήν Κανάγκα, λόγῳ παρουσίας ἀδελφῶν ἐκεῖ.
Ἕνα τελευταῖο ἐνδιαφέρον ὑπῆρξε πρός τήν Ἀλβανία. Λόγῳ Ἀναστασίου, καί τίποτα ἄλλο.
Σ’ αὐτό φταῖνε καί κάποιοι καθοδηγητές τους, πού ἔστρεψαν τήν δράση καί τό ἐνδιαφέρον σέ ἕνα ἄκαρπο ἀντιοικουμενισμό, τόν Ἀντίχριστο, τό 666, τίς ταυτότητες, καί τώρα τελευταῖα μέ μιά ἐμμονή ἐνάντια στίς μάσκες, τά ἐμβόλια. Ὅλο τό δυναμισμό τους τό ἔρριξαν σέ ἕνα ἐσωτερικό ἀλληλοφάγωμα. Μιά ἄκριτη γεροντολατρεία, πού ἐξαντλεῖται στήν αὐτονομημένη πνευματική ζωή, μακρυά ἀπό τήν ἀγάπη, πού ὁδηγεῖ πολυάνθρωπες Μονές σέ μαράζωμα.
Στό χῶρο τῶν Ἀρχιερέων καί ἱερέων μιά παρακμή γιά τήν τοῦ θεσμικοῦ ρόλου τῆς Ἐκκλησίας, διάσωση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, τήν προώθηση τῶν ἡμετέρων, στό ἐκκλησιαστικό κίτς, δηλ. τίς πολυαρχιερατικές Λειτουργίες, τά ἄμφια, τά θυμιάματα, τίς καμπάνες, τά κεντητά καί χρυσοκέντητα κ.ἄ.
Οἱ ἐκκλησιαστικές ὀργανώσεις, οὔτε συζήτηση γιά Ἐξωτερική Ἱεραποστολή. Περιορισμός στίς Κατασκηνώσεις, τίς ὁμαδοῦλες, τούς κύκλους. Ἔλειψαν οἱ φωτισμένοι καθοδηγητές τους καί δέν μποροῦν νά πάρουν ρίσκο γιά ἕνα ἅλμα πρός τά ἔξω.
Δυνάμεις πνευματικές στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν. Καί Μητροπόλεις ὑπάρχουν μέ ἱκανούς Ἀρχιερεῖς καί καταρτισμένους κληρικούς. Ὑπάρχει ἱκανό Θεολογικό δυναμικό, μέ πολυάνθρωπες ἀνδρικές καί γυναικεῖες Μονές, καλοργανωμένες ἀνδρικές καί κυρίως πολυάνθρωπες Ἀδελφότητες.
Χρειάζονται ξύπνημα. Καλλιέργεια τῆς ἱεραποστολικῆς συνείδησης.
Στήν ὁμογένεια ὑπάρχουν εὔρωστες Μητροπόλεις καί Ἐνορίες, πού θά μποροῦσαν νά στραφοῦν πρός τήν Ἐξωτερική Ἱεραποστολή. Νά δραστηριοποιηθοῦν καί νά βοηθήσουν.
Ὑπάρχουν πιστοί Ἕλληνες κληρικοί καί χριστιανοί, πού ἔχουν μέσα τους τήν περιπέτεια τοῦ Ὀδυσσέα, τήν φλόγα τῶν Ἱεραποστόλων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, πού μποροῦν νά συνεχίσουν τήν νεώτερη ἐποποιία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τήν Ἐξωτερική Ἱεραποστολή.