Ὁ Κύριος ὄχι μόνον δὲν ἀφανίζει τὶς ψυχὲς τῶν ἐμβρύων, ποὺ φονεύουν οἱ γονεῖς τους, ἀλλὰ σώζει αὐτές, ἀφοῦ προγνωρίζει ὡς Θεός τὸν βίον καὶ τὴν πολιτείαν τους, ἐὰν ζοῦσαν ἐπὶ τῆς γῆς.
Τόσον εὔκολη εἶναι λοιπὸν ἡ ἀπάντησις στὴν ἀπορία τοῦ π. Ἰωάννου Κ. Διώτη (βλ. Ο.Τ. 24ης ληγ.) ὁπότε μᾶλλον ἡ «ἀπορία» του ἀποσκοπεῖ ἀφ’ ἑνὸς στὴν ἀποτροπή τῶν ἐκτρώσεων, ὡς θανάσιμων ἁμαρτημάτων, ἀφ’ ἑτέρου στὴν μετάνοια ὅσων τὶς ἔχουν κάνει, γιὰ νὰ μὴ ντρέπωνται στὴν ἄλλη ζωὴ νὰ ἀντικρύσουν τὰ δολοφονημένα ἀπὸ τοὺς ἴδιους παιδιά τους!
Στὰ δὲ 93 χρόνια τῆς ἡλικίας σας φθάσατε π. Ἰωάννη ὄχι γιὰ νὰ διερωτᾶσθε, ὡς μετριόφρων ποὺ εἶσθε, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ ὑπάρξη «λιμὸς τοῦ ἀκοῦσαι λόγον Κυρίου», μάλιστα στὶς ἡμέρες μας ποὺ πλεονάζει ἡ ἁμαρτία τῶν Οἰκουμενιστῶν, τῆς παρὰ φύσιν ἀσέλγειας καὶ βεβαίως τῶν ἐκτρώσεων καὶ παρὰ ταῦτα οἱ νεώτεροί σας κληρικοὶ καὶ τῶν τριῶν βαθμῶν -πλὴν ἐλαχίστων- «ἀγρὸν ἠγόρασαν»!
«Βλέπουν» πάντως καὶ οἱ πιστοί-κάθε φορὰ ποὺ κοινωνοῦν- «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν» καὶ δὲν εἶναι ἀπαραίτητον νὰ γίνουν «εἰδήμονες», γιὰ νὰ εὕρουν τὴν Ἀλήθειαν!
Μετὰ τιμῆς
Σπήλιος Ν. Παναγιωτόπουλος
Πάτρα