Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Συνομιλώντας πρὶν πολλὰ χρόνια μὲ κάποιον, ποὺ ὡς Ἁγιοταφίτης Ἱερομόναχος εἶχε συλλειτουργήσει μὲ τὸν Ἅγιο Φιλούμενο τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ, ζήτησα νὰ μάθω κάτι γιὰ τὸν Ἅγιο. Αὐτὴ ἡ συνομιλία εἶχε γίνει πολὺ πρὶν τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου τοῦ Κυπρίου.
Γιὰ τὸν Ἅγιο Φιλούμενο γνώριζα μόνο ἐκεῖνα ποὺ εἶχαν γραφεῖ στὸν Τύπο τὸ ἔτος 1979 γιὰ τὸ μαρτύριό του. Ζητώντας λοιπὸν νὰ μάθω περισσότερα γιὰ τὸν Ἅγιο Φιλούμενο, ὁ συνομιλητής μου ἀπάντησε μὲ ἁπλότητα τὰ ἑξῆς: «Ἦταν πολὺ ταπεινὸς ἄνθρωπος… Νὰ ὅταν ἔλεγε γιὰ παράδειγμα στὰ εἰρηνικὰ τὸ “Εἰρήνη πᾶσι’’, τὸ ἔλεγε μοῦ εἶπε πολὺ ἁπλά, χωρὶς τὸ μουσικὸ ἠχόχρωμα καὶ χαμηλόφωνα». Τὸ τόνισε ἰδιαιτέρως, «Ἦταν πολὺ ταπεινός».
Καὶ ἀμέσως ὁ συνομιλητής μου ἄλλαξε ὕφος προσθέτοντας, «πήγαινε μὲ τὸν Σταυρὸ στὸ χέρι». Ζήτησα νὰ μάθω τί ἐννοεῖ. «Νά», μοῦ εἶπε, μὲ πιὸ ἔντονο ὕφος, ἀλλὰ καὶ μὲ θαυμασμὸ τὰ ἑξῆς: «Ὅταν πήγαινε στὴν ἀγορά, δὲν φοβόταν. Ὁμολογοῦσε τὴν Πίστη του στοὺς Μουσουλμάνους καὶ στοὺς Ἑβραίους. Δὲν φοβόταν. Πήγαινε μὲ τὸν Σταυρὸ στὸ χέρι».
Ὁ θαυμασμὸς τοῦ συνομιλητῆ μου ἦταν ὁλοφάνερος, γιὰ τὸ ὁμολογιακὸ κάλλος τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου. Εἶναι μεγάλος σταυρὸς ὄντως, ἡ ὁμολογία τῆς Πίστης ἐν μέσῳ ἀλλοθρήσκων.
Κάποιοι ἄλλοι ἴσως πολὺ εὔκολα, ἀκολουθώντας τὸ ὀλίσθημα τῆς ἀνθρωπαρέσκειας, θὰ ἐπαίροντο, γιὰ τὸ πόσο «ἀγαπητοὶ» ἔγιναν στὸ «παζάρι», στὸ πλῆθος τῶν Μουσουλμάνων καὶ Ἑβραίων. Δυστυχῶς κάποιοι τὰ συγκρητιστικὰ ἀτοπήματα ὡς ἔκφραση ἀγάπης, ἔχοντες τὸ “αἴσθημα’’, ὅτι τοιουτοτρόπως «ἱεραποστολικῶς» διάγουν, παραθεωρώντας τὸ ‘’ἀγάπη ἐν ἀληθείᾳ’’.
Κάποιοι κακοδόξως ὁμιλοῦν γιὰ συνύπαρξη θρησκειῶν. Μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ εἰρηνικὴ συνύπαρξη λαῶν, ὄχι ὅμως γιὰ συνύπαρξη θρησκειῶν. Εἶναι ἀπαράδεκτη αὐτὴ ἡ θέση. Παντελῶς λανθασμένη ἡ ἀναφορὰ σὲ συνύπαρξη θρησκειῶν. Ἀποτελεῖ κακόδοξο συγκρητισμό.
«Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τὶς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ, τὶς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τὶς δὲ συμφώνησις Χριστοῦ πρὸς Βελίαρ, ἢ τὶς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; τὶς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος» (Β΄ Κορ. 6, 14-16).