Ὕβρις καὶ ἔγκλημα καθοσιώσεως· ὅταν οἱ ρασοφόροι μεταλλάσσωσιν εἰς “ἱερὰ” τὰ μιαρὰ “ἐμβόλια”
ΜΟΝΤΑΝΙΕ: «ΟΙ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΙ ΘΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»
Γάμος “μετέωρος” καὶ γονιμότης βρίθουσα ἀλλοιώσεων,
ἀφ᾽ οὗ ἀλάστορες ἐβεβήλωσαν ἀλαζονικῶς τὸ θεόπλαστον μυστήριον
Τοῦ κ. Παναγιώτου Κοσμίδη
[Δοῦλοι ὄχι Κυρίου]: «λυσιτελεῖ αὐτῷ // εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται // περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ // καὶ ἔρριπται εἰς τὴν θάλασσαν // ἢ ἵνα σκανδαλίσῃ τῶν μικρῶν τούτων ἕνα» (Λουκ. Ιζ’ 2).
Λουκ. Μοντανιέ:
«Οἱ ἀνεμβολίαστοι διασώσουσι τὸν κόσμον»
«Οἱ μὴ ἐμβολιασθέντες, οἱ ἀλώβητοι, διασώσουσι τὸν κόσμον». Ταῦτα τὰ συγκλονιστικὰ κατέγραψεν ὁ περιώνυμος Γάλλος ἰολόγος Λουκᾶς Μοντανιέ (Luc Montagnier, 1932-2022), ἐν Μιλάνῳ κατὰ τὸν Ἰανουάριον τοῦ ἔτους 2022· ὅστις, ὦ τοῦ θαύματος ἢ τῆς τραγῳδίας, εὐθέως μετέπειτα ἀπεβίωσεν. Ἆρά γε φυσικῷ τῷ τρόπῳ μετήλλαξε τὸν βίον ἢ βιαίως ἐσιγήθη, ἵνα ἐμφραχθῇ τὸ στόμα αὐτοῦ;—, ὁ τιμηθεὶς διὰ τοῦ βραβείου Νόμπελ ἐπὶ τῇ ἀνακαλύψει τοῦ ἰοῦ HIV.
Μὴ ἀποτελεῖ ἆρά γε ὁ λόγος οὗτος ὑπερβολὴν καὶ φοβερὰν λαίλαπα, ἢ μήπως ἐστὶν «Ἐπιστημονικὴ Προφητεία»; Ἐρώτημα οὐσιῶδες: Ὑφίσταται ἆρά γε ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, ἥτις νὰ ἀποφαίνηται πόση ἐστὶν ἡ μείωσις τῶν γεννήσεων διὰ τοὺς πράγματι “μεμολυσμένους”, καὶ οὐχὶ βεβαίως διὰ ψευδοφαρμάκου (placebo) ἢ διὰ πλαστῶν ἐγγράφων; Καὶ ὅμως, τοῦτο ἀποτελεῖ τεκμηριωμένον, καθότι κατὰ τὸ ἔτος 2022, ἐν Ἑλλάδι, αἱ γεννήσεις ἐμειώθησαν κατὰ δέκα τοῖς ἑκατὸν (-10%) βάσει τῶν στοιχείων τῆς Ἑλληνικῆς Στατιστικῆς Ἀρχῆς (ΕΛ.ΣΤΑΤ.). Καθ’ ὅσον ἴσμεν, προφανῶς ἐνεβολιάσθη πραγματικῶς τὸ πολὺ πεντήκοντα τοῖς ἑκατὸν (50%) τοῦ πληθυσμοῦ· τότε ἡ μείωσις καθίσταται διπλασία, ἤτοι εἴκοσι τοῖς ἑκατὸν (20%) καὶ ἔτι πλέον. Ἆρα γε πταίουσιν αἱ γενετικαὶ μηχαναὶ τῶν ἐμβολίων;
«Ἕως πότε, Κύριε, ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος; ἕως πότε ἀποστρέψεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ;» (Ψαλμ. 12, 1)· ἕως πότε αἱ γενεαὶ τῶν ἀνθρώπων θὰ παραδίδωνται θυσία εἰς τὸν βωμὸν ἀφανῶν συμφερόντων; Πρόκειται περὶ συγκλονιστικῆς γενοκτονίας καὶ ἐγκλήματος διαρкоῦς κατὰ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Οἴμοι, ὅτι ἐρημοῦται ἡ πατρίς, καὶ ἡ μήτρα τῆς Ἑλλάδος ἀποξηραίνεται! «Φωνὴ ἐν Ῥαμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ῥαχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν» (Ματθ. 2, 18 / Ἱερ. 38, 15)· θρῆνος φοβερὸς καὶ κλαυθμὸς ἀπαρηγόρητος ἀκούεται ἐν ταῖς πόλεσι καὶ τοῖς χωρίοις ἡμῶν, καθότι ἡ φωνὴ τῶν νηπίων σβήνεται πρὶν ἢ ἀκουσθῇ. Πότε γεννηθήσεται ὁ ἔσχατος Ἕλλην; Μετὰ διακόσια ἔτη γεννηθήσεται ὁ ἔσχατος Ἕλλην, ἐὰν μὴ ἀλλάξωμεν καθολικῶς, ἐν πολλοῖς ἐπιπέδοις, τακτικὴν καὶ στρατηγικὴν ὡς Ἔθνος. Πῶς καθεύδομεν τὸν ὕπνον τοῦ ληθάργου, ἐνῷ τὸ μέλλον ἡμῶν κατακρημνίζεται εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀνυπαρξίας;
Ἀλάστορες ἀπετόλμησαν νὰ ἐπεμβῶσιν εἰς τὰ κύτταρα τῆς ζωῆς
Πολλὰ μὲν διασαλπίζονται καὶ διακινοῦνται παγκοσμίως περὶ τοῦ περιβοήτου κορωνοϊοῦ Covid-19, πολλὰ δὲ περὶ τῶν ἐμβολίων mRNA, τὰ ὁποῖα ἐπεβλήθησαν δυναστικῶς. Δι’ αὐτῶν ἐμβολιάσθησαν δισεκατομμύρια θνητῶν ἀνθρώπων, δὶς καὶ τρίς, ὥστε νὰ διατεθῶσι περὶ τὰ δεκαπέντε δισεκατομμύρια (15.000.000.000) δόσεων.
Ὁ ἀοίδιμος Λουκᾶς Μοντανιὲ ἐξαπέλυσε τὴν προρρηθεῖσαν βαρυτάτην ταύτην πρόβλεψιν. Εἰς ἀνάλογον δὲ πρόρρησιν παλαιότερον, διεκήρυττεν: «Οὐδεὶς χοϊκὸς δικαιοῦται ἐπεμβαίνειν εἰς τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, εἰς τὸ DNA τοῦ θνητοῦ καὶ τὰ γονίδια αὐτοῦ· ποῖοι ἆρά γε ἀλάστορες ἐπιχειροῦσι νὰ παραχαράξωσι τὸ θεόπλαστον μυστήριον τῆς κληρονομικότητος;». Καθότι, κατὰ τὸν σοφὸν Σειράχ, «τὰ ἔργα Κυρίου πάντα ὅτι καλὰ σφόδρα» (Σοφ. Σειρ. λθ’ 16)· πῶς λοιπὸν προγνωρίζεις τί ἀνακύψει μετὰ πέντε, ἑκατὸν ἢ διακόσια ἔτη διὰ τῶν σῶν ἐπεμβάσεων, ὦ μικρόνοε ἄνθρωπε, ὅστις οὐδὲ τὴν αὔριον ἰδεῖν δύνασαι; Τίς γὰρ οἶδεν, ἐὰν ἡ γενεσιουργὸς αὕτη ἀλλοίωσις ὁδηγήσῃ εἰς γάμον οὐχὶ εὐλογημένον, ἀλλὰ “μετέωρον”, κλυδωνιζόμενον ὑπὸ γενετικῶν μεταλλάξεων καὶ ὑφερπουσῶν ἑκατοντάδων μιασματικῶν νόσων; Κατὰ δὲ τὸν θεῖον Ἀπόστολον, «ἡ γὰρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου μωρία παρὰ τῷ Θεῷ ἐστι» (Α΄ Κορ. γ’ 19).
Οὐδεὶς γὰρ δύναται διαβεβαιῶσαι ἡμᾶς ὅτι ὁ ἀοίδιμος Λουκᾶς Μοντανιὲ σφάλλει· καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπὶ ἀμφιβολίας, ὀφείλομεν λαμβάνειν τὰ μέτρα ἡμῶν, καθότι «ὁ δὲ φοβούμενος τὴν ἐντολήν, οὗτος ὑγιαίνει» (Παροιμ. ιγ’ 13). Ἐὰν γὰρ ἀεροσκάφος τι τιθῆται ἐν ἀμφιβόλῳ ἀσφαλείᾳ, οὐδαμῶς ταξιδεύομεν δι’ αὐτοῦ· καὶ ἐὰν γέφυρά τις τυγχάνῃ ἐπισφαλής, βεβαίως οὐδαμῶς ῥιψοκινδυνεύσομεν διελθεῖν.
Πόσοι ἐπιστήμονες ἐπισημαίνουσιν οἰκτρὰς περιπτώσεις, ἀναφορικῶς πρὸς σοβαρὰς ἀσθενείας, οἵας τὰ ἐγκεφαλικὰ ἐπεισόδια, τὸν καρκίνον, τὰ αὐτοάνοσα νοσήματα, τοὺς αἰφνιδίους θανάτους καὶ ἑτέρας νόσους; Καὶ πόσοι ἐξ αὐτῶν οὐχὶ ἀνοικτῶς καὶ ταπεινῶς ὁμολογοῦσι, κατὰ τὸ ἀρχαῖον λόγιο, ὅτι «ἓν οἶδα, ὅτι οὐδὲν οἶδα» (Σωκράτης), καθὼς ἐπὶ τοῦ παρόντος ἀγνοοῦσι τί ἀκριβῶς ἀποβήσεται;
«Νήπια λευκότριχα, ἀπαράλλακτα μηδαμῶς τοῖς γονεῦσιν»
Ἄξιον ἀπορίας ἐστὶ καὶ τὸ μέλλον τῶν νηπίων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἐγεννήθησαν ἐκ γονέων “βεβηλωμένων”, τόσον ἀπὸ ἐπιστημονικῆς ὅσον καὶ ἀπὸ ἠθικῆς ἐπόψεως. Διερωτῶνται γάρ τινες μήπως τὰ νήπια ταῦτα ἐμφανίσωσι χρωμοσωμικὰς ἐκτροπὰς καὶ “ἀλλοιώσεις”. Κατὰ τὸν προφήτην Ἰερεμίαν, «οἱ πατέρες ἔφαγον ὄμφακα, καὶ οἱ ὀδόντες τῶν τέκνων αἱμωδίασαν» (Ἰερ. 38, 29)· οὕτω καὶ νῦν φοβοῦνται μήπως αἱ πράξεις τῶν γονέων ἐπηρεάσωσι τὰς μελλούσας γενεάς. Ὁ Ἡσίοδος, ὁ ποιητὴς ὁ ζήσας πρὸ δισχιλίων ἐννιακοσίων ἐτῶν, προεῖπεν ὅτι «τότε» τὰ «νήπια γεννηθήσονται λευκότριχα, ἀπαράλλακτα μηδαμῶς τοῖς γονεῦσιν αὐτῶν, οὐδαμῶς ἐοικότα τοῖς γεννήτορσιν» (Ἡσίοδος, Ἔργα καὶ Ἡμέραι, 180-182).
Μετέωρος εὐλογίας ὁ γάμος τῆς “Κανᾶ”
Ἡ νύμφη ἀπολιθοῦται ὑπὸ τοῦ τρόμου, μαρμαρωθεῖσα ἐνώπιον τῆς ἀβύσσου. Τὸ μειδίαμα αὐτῆς ἐξαλείφεται ὡς γραφὴ σβεννυμένη ὑπὸ τῆς ὑγρασίας τοῦ θανάτου. Ἐν τῷ ναῷ ἕρπει σιωπὴ βαρεῖα καὶ νεκρική, οἱ δὲ κεκλημένοι ἵστανται ἀμήχανοι, συγκλονισμένοι μεταξὺ τοῦ φθίνοντος φωτὸς καὶ τῆς κοινῆς κατηφείας. Ὁ νυμφίος κρατεῖ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀκίνητον, ὡς νεκρικὰ προσωπεῖον· οὐδόλως σαλεύει, βλέπει δὲ μόνον, ὡς ἐὰν ἀντίκρυζεν αἰφνιδίως φάσμα ξένον καὶ ἀλλόκοτον. Ἡ εὐωδία τῶν ἀνθέων βαρύνει, παράκαιρος καὶ πνιγηρά, ὁμοιάζουσα σχεδὸν πρὸς σῆψιν τάφου ὑπὸ τὸ λιβανωτόν. Τινὲς ἐπιχειροῦσι λαλεῖν, πλὴν ὅμως αἱ λέξεις θλίβονται καὶ προσκόπτουσιν εἰς τὰς ἀγωνιώδεις ἀναπνοὰς αὐτῶν. Ἔξωθεν δὲ ἡ φύσις ἅπασα σκιάζεται καὶ ῥιγᾷ, ὡς ἐὰν ᾐσχύνετο διὰ τὴν ὕβριν, καὶ ὁ ἄνεμος ἐσίγησε ἐκ δέους· οἱ ἀστέρες ἐστάθησαν, ὁ ἥλιος ἀναμένει ἔντρομος καὶ ἡ σελήνη σμικρύνεται ἀφανιζομένη.
Μετά τινας στιγμάς, ἡ νύμφη ψιθυρίζει μετὰ γοερῶν δακρύων: «Οὐχὶ ἐκ προδοσίας ἐποιησάμην τὸ ἐμβόλιον», ἱκετεύει αὐτὸν ὀδυρομένη, «ἀλλ’ ἐφοβήθην. Ἐπίεσάν με ἀνηλεῶς. Ἠγνόουν τὸ κρῖμα». Ὁ νυμφίος οὐκ ἀποκρίνεται παραχρῆμα. Σφίγγει τὰ χείλη αὐτοῦ ἐν μέσω ὀδύνης, βλέπει πρὸς τὸ ἔδαφος τοῦ ναοῦ, ὡς ἐὰν ἀνεζήτει χάσμα γῆς ἵνα καταποντισθῇ. «Ἡ ἐμπιστοσύνη», λέγει αὐτῇ μετὰ φωνῆς παγερᾶς, «οὐχὶ διὰ συγγνωμῶν μόνον οἰκοδομεῖται· ἀπαιτεῖ ἀληθείας ἀκεραίας πρὸ τοῦ “εἰς τὸ διηνεκές”. Κἀγώ… οὐκ οἶδα εἰς τὸ ἑξῆς ἐὰν δύναμαι μετὰ σοῦ οὕτω προχωρῆσαι». Στεναγμὸς βαθύς, ὡς ψυχορράγημα. Οὐδεὶς φθέγγεται. Οὐδεὶς τολμᾷ νὰ ἀναπνεύσῃ.
Καὶ ὁ γάμος παραμένει “μετέωρος” καὶ “μεμολυσμένος” ἐντὸς τοῦ φωτός, ὅπερ εὗρεν αὐτούς, νῦν δὲ φαίνεται ψυχρὸν, ξένον καὶ ἐχθρικόν. Διὰ χημικῶν πελέκεων κατασυντρίβουσι τὸ τῆς ζωῆς κύτταρον;
«Ὁ Χριστὸς οὐκ εὐλόγησε κατ’ ἐκείνην τὴν τραγικὴν ἡμέραν τὸν γάμον αὐτῶν, καθότι ὁ εἷς ἐξ αὐτῶν ἔφθειρε τὰ θεόπλαστα γενετικὰ κύτταρα. Ποῖα τέκνα, ποῖα ἐκτρώματα ἤμελλον γεννᾶν εἰς τὸν κόσμον ἀμφότεροι;». Ἡ ἱστορία αὕτη διαμένει ὡς προφητικὴ διήγησις, μῦθος καὶ θρῆνος. Ἴσως πρόρρησις ἐσχάτης συμφορᾶς, ἴσως προλαλιά. «Δὲν εἴμεθα προφῆται, ἀλλὰ προφητεύομεν, ὅταν καταπατεῖται ὁ Θεῖος Νόμος» (Μητρ. Αὐγουστῖνος Καντιώτης).»
Πρωτόφαντα βασανιστήρια
ἐν τοῖς νοσοκομείοις
Ἑπομένως, ἁπαξάπαντες οἱ διαπράξαντες τὴν κρυφὴν ταύτην εἰκονικὴν πρᾶξιν —κληρικοί, ἄρχοντες, ἐπιστήμονες, ἔνστολοι καὶ ἰατροί— ὑπέχουσι βαρυτάτην εὐθύνην, πιέσαντες ποικιλοτρόπως διὰ τὸν ὑποχρεωτικὸν ἐμβολιασμόν. Τοὺς δὲ παθόντας ἀνθρώπους ἠδυνάμεθα κατατάξαι εἰς τὰ θύματα, τοὺς μάρτυρας καὶ τοὺς ὁσίους. Οὗτοι καταγράφονται ὡς παρασυρθέντες, προπηλακισθέντες καὶ ἐκδιωχθέντες ἀπὸ τῶν ὑπηρεσιῶν αὐτῶν μετὰ σκληρότητος, ἢ ὡς παραπεμφθέντες εἰς τὰ νοσοκομεῖα, ἔνθα ὑπέστησαν μαρτυρικὸν θάνατον. Κατ’ ἀνάγκην δὲ τρομεράν, βάρος ἀσήκωτον βαστάζουσι καὶ ὅσοι παρέσυραν ἀγαπητὰ πρόσωπα, οἰκείους τε καὶ φίλους, διὰ τῆς θρησκευτικῆς ἐμπιστοσύνης αὐτῶν εἰς τὸ κρατικὸν καὶ τυραννικὸν ἀφήγημα.
Συγκλονιστικὸν παράδειγμα ἀποτελεῖ τὸ νοσοκομεῖον τοῦ Ἀγρινίου, ἔνθα ἐκ τῶν ἀσθενῶν τῶν εἰσαχθέντων εἰς τὴν Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας, ὑψηλότατον ποσοστὸν θνητότητος κατεγράφη (100%;), προκαλοῦν μέγιστον κλονισμὸν καὶ θρῆνον.
Συνοδοιπόροι, ἐκβιασταὶ
καὶ στυγνοὶ δολοφόνοι
Εἰς τοῦτο τὸ κρῖμα ὀφείλομεν συμπεριλαβεῖν καὶ τοὺς ὑγειονομικούς, οἵτινες ἐξετέλουν πρόγραμμα, ὅπερ διεπίστων σαφῶς ὅτι ἦτο φρικτῶς θανατηφόρον. Ὁ Θεὸς βεβαίως παιδεύσει αὐτούς, ἀλλὰ θὰ ὑποστῶσι καὶ τὰς συνεπείας ἐντὸς τῆς κοινωνίας, διότι, κατὰ τὸν ψαλμωδόν, «δίκαιος Κύριος, καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησεν» (Ψαλμ. ι’, 7).
Πρᾶξις ἀναιδὴς καὶ ἄνευ αἰδοῦς: ὁ κατὰ τὴν ζοφερὰν περίοδον τοῦ κορωνοϊοῦ (2020-2023) δήμαρχος τῆς νήσου τοῦ Πόρου Τροιζηνίας οὐδενὶ ἐπέτρεπεν εἰσελθεῖν εἰς τὴν νῆσον, ἐὰν μὴ ἦτο ἐμβολιασμένος. Πτωχοὶ μετανάσται καὶ τουριστικαὶ μονάδες ὑπέστησαν τὰς παραλόγους ταύτας ἀποφάσεις, αἱ δὲ ὑπηρεσίαι τῆς Ἀστυνομίας καὶ τοῦ Λιμεναρχείου ὑπηρέτουν τὴν ἄλογον καταπίεσιν, τὴν δικτατορίαν καὶ τὴν τυραννίαν τοῦ λαοῦ. Ἐφρούρουν δὲ ἐπὶ τῶν πορθμείων Πόρου καὶ Γαλατᾶ, καθ’ ὃν τρόπον ἐποίουν οἱ φρικτοί Ναζί κατὰ τὰ ἐπάρατα ἔτη τῆς Κατοχῆς. Ἀληθὲς δ᾽ ἐστὶ τὸ τοῦ Σολομῶντος: «Στενάζουσιν ἄνθρωποι, ἐν δὲ ἀσεβέσι κρατοῦσιν» (Παροιμ. κθ, 2).
Β΄. ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ ΠΡΟΩΘΟΥΝ
ΒΟΜΒΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
Κατάντημα ἐπισκόπων,
τὰ “ἱερὰ ἐμβόλια”
Ἄξιον δὲ μνείας ἐστὶ καὶ τὸ ἔσχατον κατάντημα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, τῶν τε ἐπισκόπων καὶ προκαθημένων, ἀλλὰ καὶ ἱερέων τε καὶ καθηγουμένων τε καὶ καθηγουμενισσῶν. Ἀντὶ τοῦ θείου λόγου, πάσῃ δυνάμει καὶ μετὰ σπουδῆς προώθουν τὸ κρατικὸν ἀφήγημα, ἐκστομίζοντες φαιδρότητας καὶ ἀναγκάζοντες τοὺς πιστοὺς εἰς ἀλλοίωσιν, παρὰ τὴν θέλησιν αὐτῶν. Ἄλλοι μὲν ἐκ τούτων διεκήρυττον ἀπὸ τοῦ ἄμβωνος ὅτι «ἀπὸ ἐδῶ εἶναι ὁ τάφος καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τὸ ἐμβόλιον», ἄλλοι δὲ ὅτι «ὁ μὴ ἐμβολιαζόμενος εἶναι φονεὺς καὶ ἀδελφοκτόνος», ἢ ὅτι «οὐκ ἔστι χριστιανὸς ἀλλὰ ἀποστάτης καὶ αἱρετικός». Ἔστησαν μάλιστα ἔξωθεν τῶν ἱερῶν ναῶν ἐμβολιαστικὰ κέντρα, ἵνα ἐξερχόμενοι οἱ πιστοὶ λαμβάνωσι μετὰ τοῦ ἀντιδώρου καὶ τὸ φονικὸν ἐμβόλιον, μολύνοντες τὸν ἁγιασμὸν τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ. Μητροπολίτης δέ τις ἀπέστειλεν ἔγγραφον, δι’ οὗ ὁ ἀπερίσκεπτος ἠπείλει ὅτι διακόψει τὴν μισθοδοσίαν τῶν μὴ μιανθέντων κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως αὐτοῦ.
Φαιδρά τις μεγαλοκαθηγουμένη ἐνεκλείσθη εἰς τὸ κελλίον αὐτῆς, δῆθεν νηστεύουσα καὶ προσευχομένη, ἵνα λαλήσῃ αὐτῇ ἡ Θεοτόκος. Ἐξελθοῦσα δὲ τῆς μονώσεως, ἐπέβαλε τὸν ἐμβολιασμὸν μετὰ τραγικῶν συνεπειῶν· ἐν ἑτέρᾳ δὲ γυναικείᾳ μονῇ, βλαφθείσῃ ὑποχρεωτικῶς, ἐκ τῶν τριάκοντα πέντε (35) ἀδελφῶν ἀπώλοντο οἰκτρῶς αἱ ἕνδεκα (11). Μεγαλοκαθηγουμενίσσαι καὶ μεγαλοηγούμενοι ἐπωνύμων τε καὶ γεραρῶν ἀδελφοτήτων, ὅπλον ἔχοντες τὴν ὑπακοὴν καὶ ὑποταγήν, ἐπενέβησαν δυναστικῶς εἰς τὰ σώματα τῶν ἀδελφῶν. Ἆρά γε δημοσίως λαλήσει τις περὶ τούτων, ἢ παραιτηθήσεται, ἢ κλαύσει πικρῶς;
Ἐὰν δὲ ὑπάρχῃ ἔστω καὶ ἀμφιβολία περὶ τῆς συμφορᾶς τῶν σκευασμάτων τούτων, τίνα λόγον ἀποδώσουσιν οἱ ποιμένες οὗτοι ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως; Ποῖος ἔδωκεν αὐτοῖς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ἀποκαλεῖν τὰ ἐμβόλια “ἱερά”; Ἆρα οὐκ ὀφείλουσι, κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, μετανοῆσαι, ἀποθέσθαι τὸ ὠμοφόριον ἢ τὸ ἐπιτραχήλιον αὐτῶν καὶ κλαῦσαι πικρῶς διὰ τὴν συμφορὰν ἣν ἐπήγαγον εἰς τὴν κοινωνίαν; Κατὰ τὸν προφήτην Ἰεζεκιήλ, «ὦ ποιμένες Ἰσραήλ, μὴ βόσκουσιν οἱ ποιμένες ἑαυτούς; οὐ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;» (Ἰεζ. κδ’ 2). Καὶ κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον, «οὐκ οἶμαι πολλοὺς ἐν τοῖς ἱερεῦσι τοὺς σωζομένους εἶναι, ἀλλὰ πολὺ πλείους τοὺς ἀπολλυμένους· τὸ γὰρ πρᾶγμα πολλῆς δεῖται τῆς μεγαλοψυχίας…» (Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Πρὸς Ἑβραίους, Ὁμιλία Λ Κατὰ τὴν παροῦσαν Δ΄).
Δικαστήρια Συνοδικὰ
καὶ τύπου «Νυρεμβέργης»
Οἱ δὲ πιστοί, τὰ λογικὰ πρόβατα τὰ ὑποστάντα τὸν δεινὸν ἐκβιασμὸν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ ἢ τῆς ἐπιστήμης, ὀφείλουσιν ἐπιβαλεῖν τὴν δέουσαν πνευματικὴν ποινὴν πρὸς τοὺς ὑπολόγους, ἀκολουθοῦντες τὸ Ἱερὸν Πηδάλιον καὶ τὰς ἐπιταγὰς τῶν Πατέρων. Ὀφείλουσι γὰρ μὴ πλησιάζειν αὐτούς, μὴ ἀσπάζεσθαι τὴν χεῖρα αὐτῶν καὶ ἀπέχειν, καθὼς γέγραπται: «καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β΄ Ἰωάν. α, 10)· ἀπομακρύνεσθαι δέ, ὅταν οἱ τοιοῦτοι ἐμφανίζωνται εἰς θρησκευτικὰς ἢ κοινωνικὰς ἐκδηλώσεις, δεικνύοντες τὴν ἀποστροφὴν αὐτῶν καὶ ζητοῦντες λόγον διὰ τὰ πραχθέντα. Ὁ γὰρ θεῖος Παῦλος παραγγέλλει: «στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ παντὸς ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος» (Β΄ Θεσ. γ, 6).
Ἆραγε οὐχὶ χρεία ἐστὶ συγκληθῆναι Μεγάλην καὶ Ἁγίαν Σύνοδον, ἵνα καταδικάσῃ καὶ καθαιρέσῃ τοὺς ὑποβολεῖς ῥασοφόρους; Μήπως ἐπείγει ἡ συγκρότησις ἑνὸς Παγκοσμίου Κριτηρίου, ἑνὸς Δικαστηρίου τύπου «Νυρεμβέργης», ἵνα δικάσῃ τούς τε πρωτοστάτας κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐπιβούλους πολιτικούς, τοὺς ἐπιόρκους ἰατρούς, τοὺς περιφερειάρχας καὶ δημάρχους, καὶ πάντα τὰ σημαίνοντα πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἀνέλαβον καταστρέψαι βιαίως καὶ ἐκβιαστικῶς τοὺς γηγενεῖς; Διότι, κατὰ τὴν Γραφήν, «πάντες γὰρ παραστησόμεθα τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ» (Ῥωμ. ιδ’ 10), καὶ ἡ θεία δικαιοσύνη ὀφείλει λάμψαι καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, τιμωροῦσα τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν.
[Πειράζουν Ἅγ. Πνεῦμα, εἰς θάνατον]: «… μὴ μικρὰν οὖν εἶναι νομίσῃς ταύτην͵ // εἰ μιαροφαγήσαιμεν͵ ἁμαρτίαν·» (Δ’ Μακκαβ. ε’ 19).