ΕΙΝΑΙ γνωστὸ πὼς ἐδῶ καὶ χρόνια τὸ «σβησμένο» Φανάρι καθιέρωσε τὴν 1η Σεπτεμβρίου νὰ εἶναι ἀφιερωμένη στὴν «διάσωση τοῦ περιβάλλοντος», μὲ ἀνάλογες λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις καὶ μεγαλόστομες διακηρύξεις! Στὴν οὐσία ὅμως προωθεῖ τὴν νεοταξικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν δῆθεν «σωτηρία τῆς γῆς». Ἐπ’ αὐτοῦ παραθέτουμε ἕνα σύντομο σχόλιο τοῦ ὁμολογητῆ Καθηγητῆ, π. Θεοδώρου Ζήση, ὁ ὁποῖος σημειώνει τὰ ἑξῆς γιὰ τὴν προσπάθεια θεοποίησης τῆς φύσης: «Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικὸ στοιχεῖο εἶναι ὅτι μέσα στὰ πνεύματα αὐτὰ τῶν αἱρέσεων, ὑπάρχει καὶ μία ἐπίσης, θὰ λέγαμε ἀποθέωση τῆς φύσεως. Ἀφοῦ στὴν νέα ἐποχὴ ἀνήκει καὶ ἡ νεοειδωλολατρία καὶ οἱ εἰδωλολάτρες λάτρευαν τὴν γῆ ὡς θεά. Νὰ ξέρουμε πὼς ὑπάρχουν καὶ σήμερα ἄνθρωποι μὲ τὸ νεοεποχίτικο πνεῦμα ποὺ λατρεύουν τὴν γῆ. Θεωροῦν πολλοὶ μέσα στὸ κίνημα αὐτό, ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἱερή, ὅτι ἡ γῆ εἶναι θεὰ καὶ ὀφείλουμε νὰ προσκυνοῦμε καὶ νὰ λατρεύουμε τὴν γῆ. Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς νεοεποχίτικης, νεοπαγανιστικῆς θεωρίας ἀναπτύχθηκε καὶ τὸ περίφημο κίνημα τῆς Οἰκολογίας. Θὰ πρέπει νὰ ξέρουμε ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀνακηρύξει τὴν 1η Σεπτεμβρίου, ὡς ἡμέρα τοῦ Φυσικοῦ Περιβάλλοντος, ὡς ἡμέρα τῆς Οἰκολογίας. Ἄγνωστη γιορτὴ εἶναι γιὰ ἐμᾶς, ἡ ἡμέρα τῆς Οἰκολογίας καὶ ὄχι Ὀρθόδοξη καὶ ὄχι εὐσεβὴς ἑορτή. Πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ κρύβεται ἡ λατρεία τῆς φύσης καὶ τῆς δημιουργίας. Ὑπάρχουν συναντήσεις τῶν ἐκπροσώπων τῶν θρησκειῶν καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ὅπου προσεύχονται μπροστὰ στὴν σφαῖρα τῆς γῆς…»! Μὲ «ἕνα σμπάρο δύο τρυγόνια», καὶ προώθηση τῆς λατρείας τῆς ἄψυχης φύσης καὶ εὐκαιρία γιὰ οἰκουμενιστικὰ «ξεφαντώματα»!
Σχέσις λατρείας τῆς φύσεως καὶ οἰκουμενισμοῦ
