Τοῦ μοναχοῦ Ἀβερκίου
Τὸ «πνεῦμα» τοῦ «Ἁγίου Μασόνου» [1] Χρυσοστόμου Σμύρνης «κατελθὸν διδάσκει» εἰς Πνευματικὴν Σύναξιν
— Ἐγράφησαν καὶ αὐτά;
— Ναί, ἐγράφησαν, ἀναισχύντως καὶ ἀνεξελέγκτως!
— Ἐπετιμήθησαν, μήπως, οἱ γράψαντες αὐτὰ παρὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας Ἀρχῆς;
— …Ἔ, μὰ αὐτὸ εἶναι δύσκολο, πολὺ δύσκολο, γιὰ νὰ γίνει!
— Καὶ ποῖοι ἐπιτιμῶνται, ἐν τέλει;
— Ἐπιτιμῶνται κατὰ καιροὺς οἱ Σωτηρόπουλοι, παραδείγματος χάριν… Γιὰ νὰ μὴ ἀναφέρωμε ἄλλους, εἰς ἄλλους καιροὺς πού ἐσυκοφαντήθησαν, ἐστάλησαν στὴν ἐξορία, ἐβασανίστηκαν…
Ἂς ἔλθωμεν ὅμως τώρα εἰς τὸ θέμα μας
Ὅπως εἶναι γνωστό, πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἡ διοίκησις τῆς εὐρύτερης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας προχώρησε στὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ ἄλλοτε Χρυσοστόμου Σμύρνης. Προχώρησε στὴν ἁγιοκατάταξη αὐτὴ παρὰ τὶς σχετικὲς «ἐνστάσεις» πού ὑπεβλήθηκαν μάλιστα ἐγκαίρως καὶ ἁρμοδίως. [2]
Οἱ ἐνστάσεις συνίσταντο στὸ ὅτι ὁ ἱεράρχης ἐκεῖνος τοῦ μικρασιατικοῦ μαρτυρίου ἐφέρετο ἀπὸ τέκνον ὡς μασόνος, καθὼς καὶ ὅτι «συμπαθοῦσε», μᾶλλον καὶ τὸν πνευματισμό.
Τὸ ὅτι ὁ Χρυσόστομος ἐκεῖνος ἦτο τέκτων ἀναφέρεται σὲ μασονικὰ περιοδικὰ [3]. Οἱ ἐνδείξεις πὼς εἶχε παγιδευτεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς πνευματιστὲς εἶναι ὅτι ὁ ἀρχιδιάκονος αὐτοῦ στὴ Σμύρνη, τότε, ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος Παπαδόπουλος ἔγραψε ἐκεῖ βιβλίο πού εὐνοοῦσε πολὺ τὸν πνευματισμό, ὑπὸ τὸν τίτλο «Βασιλείου Παπαδοπούλου Ἀρχιδιακόνου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Σμύρνης ΨΥΧΙΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ, Μελέτη πρώτη ΕΙΔΩΛΑ ΖΩΝΤΩΝ, Γνῶθι σ’ αὐτόν, Ἐν Σμύρνῃ 1921, τύποις «Μέλισσα» (ἐκ σελίδων 122). Τὸ βιβλίο ἐκεῖνο ἀφιέρωσε μάλιστα ὁ ἀρχιδιάκονος στὸν ἴδιο τὸν Χρυσόστομο, θέσας τὴν σφραγίδα τῆς Ἐκκλησίας καὶ γράψας εἰς τὸ παράφυλλο: “Τῷ Σεβασμιωτάτῳ Μητροπολίτῃ Ἁγίῳ Σμύρνης Κύριον Κύριον Χρυσόστομον ἀνατίθεται”.
Τὸ ἀπαράδεκτον εἶναι ἐπίσης ὅτι τὸ φιλοπνευματικό του βιβλίο κατακλείει ὁ ἀρχιδιάκονος Σμύρνης, παραθέτοντας καὶ τὸ «τσιτάτο» ἑνὸς διαβόητου Εὐρωπαίου πνευματιστῆ, ἔχον οὕτω: “…Ἡ ἀπόκρυφος ψυχολογία: — Τὸ κεφάλαιον τῆς ἀποκρύφου (occulte) ψυχολογίας εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον, κατ’ ἐμὴν γνώμην, θὰ μᾶς ἐπιφυλάξη πλέον γονίμους ἐκπλήξεις…” (ὅπ.π. στὴν σελίδα 122)!
Ἀπαράδεκτα ὅλα ἐτοῦτα. Ναί!
Τὸ τραγικὸν τραγικώτατον εἶναι ὅτι…
Ποιὸ εἶναι;
Εἶναι ὅτι καὶ ὁ ἀρχιδιάκονος τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης Βασίλειος Παπαδόπουλος, φέρεται διὰ τῆς γραφίδος τεκτόνων, νὰ ἦτο καὶ τοῦτος – μασόνος! [4] Τέκτων, πού ἀργότερα ἔγινε Μητροπολίτης Φλωρίνης, Ἀλμωπίας καὶ Ἐορδαίας (1932-1) τὸν ὁποῖο διαδέκχτηκε ὁ ἀείμνηστος Αὐγουστῖνος Καντιώτης (1967-2000), ὡς Μητροπολίτης Φλωρίνης Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας!
Ἀλλά: κατὰ πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ ὁ τότε μοναχὸς καὶ μετέπειτα Ἅγιος Δανιὴλ ὁ Κατουνακιώτης, ἀντελήφθη γρήγορα τὸ ἀνοσιούργημα τῆς συγγραφῆς πνευματιστικοῦ προσανατολισμοῦ βιβλίου ἐκ μέρους τοῦ ἀρχιδιακόνου ἐκείνου, τὸ μελετᾶ μετὰ βδελυγμίας καὶ κάνει “μὲ τὰ κρεμμυδάκια” τὸν συγγραφέα του ἀρχιδιάκονο!
Ἰδοὺ ὁ πλήρης τίτλος τοῦ ἀντιρρητικοῦ ἐκείνου βιβλιαρίου Δανιὴλ τοῦ Κατουνακιώτου: «Ὁ Πνευματισμὸς Ἐλεγχόμενος, ἤτοι Ἀναίρεσις τῶν Ψυχικῶν μελετῶν Βασιλείου ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Ἀρχιδιακόνου Σμύρνης, ὑπὸ Δανιὴλ Μοναχοῦ Ἁγιορείτου – Τύποις Μ. Χριστογιάννου – Μοσέζη – Ἀναγνώστου, Θεσσαλονίκη, 20 ὁδὸς Φράγων 20, 1922» (μικροῦ σχήματος ἐκ σελίδων 22).
Ὡς νὰ μὴ ἔφθαναν ὅλα αὐτά…
Ὡς νὰ μὴ ἔφθαναν ὅλα ἐτοῦτα τὰ πικρά, “ἀνακαλύψαμε” τελευταίως καὶ ἄλλο βέβηλο δημοσίευμα – ἰσχυρισμό, ὄχι ἀπὸ τοὺς τέκτονες αὐτὴ τὴ φορὰ ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς πνευματιστές, τὰ μέντιουμ, στὸ ἐπίσημο περιοδικό τους! [5]
Τί; Ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου ἐμφανιζόταν διδάσκον καὶ στὶς συνάξεις τῶν πνευματιστῶν, ἐνισχύοντας ἔτσι ὀργανώσεις σφόδρα ἀποδοκιμαζομένα παρὰ τῆς Ἐκκλησίας μας!
Ἂς τὸ δοῦμε μαζί. Γράφει ἡ ἐλὶτ τῶν Ἀθηναίων πνευματιστῶν στὸ ἐπίσημο περιοδικό της, ἐτοῦτα: «Διδασκαλία ἀπὸ τὸν Πνευματικὸν Κόσμον. Κατωτέρω παραθέτομεν [γράφουν αὐτοὶ] μερικὰ ἀποσπάσματα διαφόρων ἐκλεκτῶν διδασκαλιῶν. Οὕτω:
Κατὰ τὴν συγκέντρωσιν εἰς τὴν Αἴθουσαν τῆς Ἑταιρείας τῶν πνευματιστῶν, μέντιουμ κ.λπ.] τῆς 14-11-1967 ἐδόθη ἡ κατωτέρω διδασκαλία ὑπὸ τοῦ πνεύματος, τὸ ὁποῖον ἐδήλωσεν ὅτι ἦτο ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης…»
«Εἶπε δὲ ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης» ἐνώπιον τῆς ὁμηγύρεως τῶν πνευματιστῶν ἐκείνων:
– «Σήμερον θὰ ἀναπτύξω τὸ θέμα, “Ὁ πνευματικὸς Κόσμος πῶς δέχεται τὰς νέας ψυχάς”». Κι ἐγὼ εὑρίσκομαι χάρις εἰς τὸν Θεόν, εἰς ἀνώτερον πνευματικὸν ἐπίπεδον καὶ μέσα εἰς τὰς ἀποστολάς μου εἶναι καὶ νὰ ἀναλαμβάνω τὴν εἴσοδον τῶν πνευμάτων, τῶν νέων πνευμάτων εἰς τὸν Αἰώνιον Αὐτοῦ [;]. Ὅταν ἔρχεται ἓν πνεῦμα εἰς τὸν κόσμον τῶν ψυχῶν, ἄγνωστος αὐτὸς ὁ κόσμος δι΄ αὐτὴν [τὴν νέαν ψυχήν], ἐὰν ἰδῆτε τὸ πῶς τὴν περιβάλλουν τὰ πνεύματα καὶ πόση χαρὰ τῆς δίνουν, διὰ νὰ ἀνέλθη…»
Αὐτὰ εἶπε – τάχα – ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ὁ θυρωρὸς τῶν ψυχῶν “στὸν πνευματικὸ κόσμο”, ἔτσι ὡς θέλουν οἱ πνευματιστὲς αὐτόν, τὸν Ἅγιον Τέκτονα, ὅπως τὸν εἶπαν…
(Πηγές: Τὸ ὡς ὁ ἅγιος τέκτων ἀναφέρεται ἀπὸ τοὺς τέκτονες, ἔτσι ἀκριβῶς, στὸ περιοδικὸ τους Πυθαγορας, ἔτους 1994, τεῦχος 46, σελ. 30. Καὶ τὸ ὡς κατελθών νὰ διδάξει τοὺς πνευματιστὲς στὶς συνάξεις αὐτῶν ἀναφέρεται στὸ πνευματιστικὸ περιοδικὸ. Ὁ Κόσμος τῆς Ψυχῆς, ἔτος 1968, τεῦχος 203, σέλ. 21.
Ἀναγκαία ἐπισήμανσις
Ἐὰν αὐτὰ πού εἴδατε, τὰ διαβάζαμε σὲ καμμία ρυπαρὴ φυλλάδα τῶν τριόδων τῶν Ἀθηνῶν, κατὰ τὸ κοσμικὸ κριτήριο, ΔΕΝ θὰ τὰ δημοσιεύαμε ἐδῶ. Ἀλλά τὰ διαβάζουμε σὲ περιοδικό, στὸ ἐξώφυλλο τοῦ ὁποίου φιγουράρει πάντα, τιμητικά ἡ εἰκόνα ἑνὸς σεβαστοῦ προσώπου: τοῦ ἀπόστρατου ναύαρχου Κοκοῦ (Κωνσταντίνου) Μελᾶ. Τὸ πρόσωπο αὐτὸ ἦτο γόνος τῆς μεγάλης οἰκογενείας Μελᾶ ἀπό τήν Ἤπειρο, υἱὸς τοῦ Μιχαὴλ Μελᾶ καὶ ἀδελφὸς πασίγνωστου ἥρωος Μακεδονομάχου… Ὁ Κοκὸς αὐτὸς (ὅπως χαϊδευτικὰ πολλοὶ τὸν ἀποκαλοῦσαν) ὑπῆρξε ἐπίσης ἱδρυτικὸ μέλος τῆς ΧΑΝ (=Χριστιανικῆς Ἀδελφότητος Νέων) στὰ πρῶτα της βήματα, καθὼς καὶ συνιδρυτὴς τοῦ Σώματος τῶν Ἑλλήνων Προσκόπων!
(Πηγὲς περὶ αὐτῶν ἀντιστοίχως : Στὸ ἀφιερωματικὸ τεῦχος ἐπὶ τῷ θανάτῳ αὐτοῦ: “Κ-Μ. Μελᾶς 1874–1953, ὅπου ἀναφέρεται ὅτι, [Ὁ Κ. Μελᾶς] τὸ 1919 βοήθησε τὴ ΧΑΝ στὰ πρῶτα της βήματα …» στὴν σελίδα 39. Ἦταν ἐπίσης ἕνας ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τοῦ Σώματος τῶν Ἑλλήνων Προσκόπων καὶ Α΄ Γενικὸς Γραμματεύς”. Αὐτὰ γράφονται στὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Προσκοπισμοῦ, παρὰ Ἡσαΐα Ἡσαΐα, 1949, σελ. 29).
Ὁ Κων. Μελᾶς ἦταν ἡ ψυχὴ τοῦ Πνευματισμοῦ στὴν Ἑλλάδα, συνέγραψε τεῦχος ὑπὸ τὸν τίτλο “Πρακτικαὶ Ὁδηγίαι λειτουργίας Πειραματικῶν Πνευματιστικῶν Κύκλων, Ἀθῆναι, 1940 (ἐκ σελίδων 38.)»- Ἡ δὲ ἕδρα τοῦ πνευματιστικοῦ κέντρου τοῦ Κ. Μελᾶ ἦτο, δίπλα στά Ἀνάκτορα τῶν Ἀθηνῶν, στὴν ὁδὸν Μιμέρμου (…), στὸ κέντρο τῆς ὑψηλῆς ἀθηναϊκῆς ἀριστοκρατίας, τότε, γύρω ἀπὸ τὴν ὁδὸ Ἡρώδου τοῦ Ἀττικοῦ. Ἡ εὐθύνη του ἔτσι ἦταν μεγάλη…
Ὑπάρχει σχόλιον τοῦ Μ. Ἀβερκίου διὰ τὴν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας ἁγιοκατάταξιν τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης ;
Ναί. Οἱ σχετικὲς ἀποφάσεις τῆς Διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν μπορεῖ νὰ παραβλέπονται, ἀκόμη καὶ ὅταν προκύπτουν ἐρωτήματα περὶ αὐτῶν… οἱ περὶ ἁγιοκατατάξεως δηλαδὴ Ἀποφάσεις.
… καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἀλάνθαστος, ὁ Ἐρευνῶν νεφροὺς καὶ καρδίας εἶναι ἐν τέλει μόνον ὁ Τριαδικὸς Θεός, γιὰ τοῦτο ἂς «ἐπιτρέψωμεν» εἰς Αὐτὸν νὰ ἔχει, δι’ ὅλα τὸν ἔσχατο λόγο. Προχειρότητες ὡστόσο, δὲν ἐπιτρέπονται σχετικῶς… μήτε δὲ καὶ «ἀγαθὲς σκοπιμότητες»!
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] «Ὁ Ἅγιος Τέκτων γιὰ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης»! ἔτσι ἀκριβῶς γράφτηκε στὸ τεῦχ. περιοδ. Πυθαγόρας ἔτους 1954, τεῦχος 46, σελ. 30. Ἄξιον παρατηρήσεως εἶναι ὅτι τὴν φράση αὐτὴ ἔγραψε ἕνας Τέκτων, τακτικῶς ἐκκλησιαζόμενος, εἰς ἱερὸν ναὸν μὲ ἐκλεκτοὺς ἱερεῖς. Ναί, οἱ περισσότεροι Τέκτονες ΔΕΝ πιστεύουν στὶς βαθύτερες μασονικὲς διδασκαλίες , στὴν οὐσία δὲν εἶναι μασόνοι! Εἶναι —ἴσως— τὸ “μπούγιο”, γιὰ νὰ εἰσφέρουν στὸν κορβανά. Ὅπως καὶ νὰ ‘χει πάντως τὸ πρᾶγμα, ἡ προσέλευση στὸν Τεκτονισμὸ εἶναι σφόδρα ἀντιχριστιανικὴ κίνηση, μὲ κακὸ ἀποτέλεσμα. [2] Ὑπεβλήθηκαν ἀπὸ τὸν τότε ἐφοπλιστὴ καὶ μετέπειτα μοναχό, ἀείμνηστο Μιχαὴλ Χατζηϊωάννου, μὲ τρεῖς ὅμοιους φακέλους. Ἕνα πρὸς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Νέας Σμύρνης, ἄλλον πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ τὸν τρίτο πρὸς τὸν ἀείμνηστο Αὐγουστῖνον Καντιώτην, τὸν ἐνισχύοντα τὴν ἀρχικὴ ἐκκλησιαστικὴ πρόταση διὰ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης. Οἱ τρεῖς ἐκεῖνοι φάκελοι μὲ αὐθεντικὰ στοιχεῖα – Τεκτονικὰ στοιχεῖα, ὅτι ὁ Χρυσόστομος ἦτο τέκτων, ἐστάλησαν μὲ τὸν τότε συνεργάτη τοῦ Χατζηϊωάννου, Κωνσταντῖνον Κατσιάπην. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ Μιχ. Χατζηϊωάννου λειτουργοῦσε μὲ ἴδια αὐτοῦ χρήματα τὸ χριστιανικὸ ἵδρυμα “Ἀπόστολος Βαρνάβας”. [3] Τὸ ὅτι ὁ Χρυσ. Σμύρνης ὑπῆρξε τέκτων, ἀναφερόταν καὶ ἀναφέρεται εἰς πολλὰ τεκτονικὰ ἔντυπα, πρὸ τῆς ἁγιοκατάταξής του καὶ μετά. Ὅπως στὸ περιοδικὸ Πυθαγόρας, 1995, τεῦχος 50, σελ. 99, Πυθαγόρας 1994, τεῦχος 46, σελ. 30 κλπ. [4] Μασόνος ὁ ἀρχιδιάκονος Σμύρνης καὶ μετέπειτα Μητροπολίτης Φλωρίνης, τὸν ὁποῖον διαδέχτηκε ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης. Τὸ ὄνομά του Βασίλειος Παπαδόπουλος, Πυθαγόρας 1998, τ. 62, σελ. 145, Τ. 1993, Τ. 42, σελ. 10. Ὅπως μάλιστα ἔγραψαν οἱ μασόνοι, αὐτός ὁ Βασ. Παπαδόπουλος, ὡς Μητροπολίτης Φλωρίνης “ἐξαφάνισε τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο – ἑορτολόγιο”, στὴν περιοχή! Πυθαγόρας ἔτους 1993, Τ. 42, σελ. 10. Ἀνάλογα πικρὰ διαβάζουμε στὰ τεκτονικὰ περιοδικὰ ἀπὸ τὸ ἔτος 1882 ἕως σήμερα! Ναί, καὶ σχετικὲς ἐκκλησιαστικαὶ ἀνακρίσεις οὐδέποτε διετάχθησαν! (βλέπε σχετικὰ καὶ Παναγιώτου Τρεμπέλα, Μασονισμός, ὅλα τά συναφῆ, αὐταποδείκτως).




