ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟΣ Χριστιανισμός: Ὑπάρχει καὶ τέτοιο «φροῦτο» στὸν αἱρετικὸ Προτεσταντισμό, τὸ ὁποῖο θεωρεῖ τοὺς Ἑβραίους ὡς «περιούσιο λαὸ» καὶ μετὰ τὴν θεοκτονία καὶ παρὰ τὸ ἄσβεστο διαχρονικὸ μῖσος τους κατὰ τοῦ Χριστοῦ! Ἐπίσης ὁρίζει τὸν ἀντίχριστο Ἰουδαϊσμὸ ὡς ὄργανο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία, ἁπλὰ «ὡς παρένθεση στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ»! Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Πολλοὶ Εὐαγγελικοὶ βλέπουν τὸν πόλεμο Ἰσραὴλ-Χαμὰς ὡς μέρος μίας προφητείας –. Γιὰ αἰῶνες, ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ συνδέεται μὲ αἱματοχυσία στὴν περιοχή. Ὁ λόγος γιὰ τὴν “ζεύξη” τῶν λεγόμενων “Χριστιανῶν Σιωνιστῶν” καὶ τῶν Ἰσραηλινῶν, μὲ ἕνα στόχο: τὴν ὁριστικὴ ἐγκαθίδρυση τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ. […] Πιστεύουν ὅτι ἡ αἱματοχυσία θὰ ἀνοίξει τὸ δρόμο γιὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία! Γιὰ ὅσους εἶναι προετοιμασμένοι νὰ ἀντιστοιχοῦν τὰ τρέχοντα γεγονότα μὲ τὶς βιβλικὲς προφητεῖες, ἡ φρικτὴ βία εἶναι ἕνα δυσάρεστο ἀλλὰ οὐσιαστικὸ μέσο γιὰ ἕνα τέλος – τὸ τέλος τοῦ κόσμου ὅπως τὸν ξέρουμε. Τὸ Bloomberg σὲ δημοσίευμά του ἀναλύει τὴν κοσμοθεωρία ἑνὸς σημαντικοῦ ἀριθμοῦ εὐαγγελικῶν χριστιανῶν καί, κατ’ ἐπέκταση, ἑνὸς κρίσιμου τμήματος τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ Κόμματος. “Χριστιανικός Σιωνισμός”- Τί εἶναι; Ἡ θεωρία τῶν “Χριστιανῶν Σιωνιστῶν” βασίζεται στὸ ὅτι οἱ Ἰσραηλινοὶ παραμένουν ὁ “περιούσιος λαός” τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ ἡ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία εἶναι ἁπλῶς μία “παρένθεση” στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ» (Ἱστ. Ναυτεμπορική)! Δὲν μᾶς παραξενεύει ἡ ὕπαρξή τους, διότι καὶ «δικοί» μας «ὀρθόδοξοι», μὲ προεξάρχοντα τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖο, μπαινοβγαίνουν στὶς Συναγωγές, ἀνάβουν τὶς «ἑπτάφωτες λυχνίες» καὶ διακηρύσσουν ὅτι, ὅπως σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες, καὶ στὸν Ἰουδαϊσμὸ ὑπάρχει σωτηρία, ὡς «διαφορετικὸς δρόμος ἀναγωγῆς στὸν ἴδιο Θεό»! Φρίκη!
Σύντομος ἱστορία τοῦ «χριστιανικοῦ σιωνισμοῦ»
ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ τὴν ἱστορία τοῦ «Χριστιανικοῦ Σιωνισμοῦ»: «Τὸ 1891 ὁ Χριστιανὸς Σιωνιστὴς Γουίλιαμ Μπλάκστοουν συνέταξε μία ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Πρόεδρο Μπέντζαμιν Χάρισον, τὴν ὁποία ὑπέγραψαν ἑκατοντάδες ἐπιφανεῖς Ἀμερικανοί, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ J. P. Μόργκαν καὶ ὁ Τζὸν Ροκφέλερ, ὁ πρεσβύτερος: “Ἂς ἀποκαταστήσουμε τοὺς Ἑβραίους στὴ γῆ, τὴν ὁποία τόσο σκληρὰ στερήθηκαν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους”. Ἂν καὶ ὁ Χάρισον δὲν βοήθησε, ἡ συγκεκριμένη ὁμάδα συνέχισε νὰ παρακολουθεῖ τὶς εἰδήσεις γιὰ ὁποιοδήποτε σημάδι ὅτι τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ βρισκόταν σὲ ἐξέλιξη. Ὅταν ἡ βρετανικὴ κυβέρνηση ἐξέδωσε τὴ Διακήρυξη Μπάλφουρ τὸ 1917, ὑποστηρίζοντας τὴ δημιουργία μίας “ἐθνικῆς ἑστίας γιὰ τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ” στὴν Παλαιστίνη, τὸ ἔκανε γιὰ γεωπολιτικοὺς λόγους. Οἱ Εὐαγγελικοί, ὅμως, ἑρμήνευσαν τὴν κίνηση ὡς θεϊκὴ ἀπελευθέρωση. “Ἄν ἑρμηνεύουμε σωστὰ τὶς Γραφὲς ἡ ἐπαναφορὰ τῶν Ἑβραίων στὴν Παλαιστίνη θὰ ἐπισπεύσει τὴν ἡμέρα ποὺ ἔχει προαναγγελθεῖ τόσο στὴν Παλαιὰ ὅσο καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς θὰ φανερωθεῖ ξανὰ στοὺς γιοὺς τῶν ἀνθρώπων”, ἦταν τὸ συμπέρασμα ἑνὸς Εὐαγγελιστῆ συγγραφέα. Αὐτὲς οἱ πεποιθήσεις παρέμειναν ζωντανὲς καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ μεσοπολέμου, καὶ ὅταν τὸ σύγχρονο κράτος τοῦ Ἰσραὴλ δημιουργήθηκε μετὰ τὴ φρίκη τοῦ Ὁλοκαυτώματος, οἱ εὐαγγελικοὶ πανηγύρισαν. Ὁ πάστορας Τζέρι Φάλγουελ θὰ ἰσχυριζόταν ἀργότερα ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς γέννησης τοῦ Χριστοῦ, “ἡ πιὸ σημαντικὴ ἡμερομηνία ποὺ πρέπει νὰ θυμόμαστε εἶναι ἡ 14η Μαΐου 1948” – ἡ ἡμέρα ποὺ δημιουργήθηκε τὸ Ἰσραὴλ» (Ἱστ. Ναυτεμπορική)! Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πέσει στὴν αἵρεση, χάνει τὴ θεία χάρη σκοτίζεται ὁ νοῦς του, δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσει τὴν σώζουσα ἀλήθεια καὶ «ἀερολογεῖ»!