Τοῦ κ. Σταμάτη Μιχαλακοπούλου
Μὲ ἀφορμὴ τὰ ἁγιογραφικὰ ἀναγνώσματα τῆς ἱερᾶς ἀγρυπνίας (Παρασκευὴ 23 Δεκεμβρίου, Ἱ. Ν. Εὐαγγελιστρίας Πειραιῶς), ὁ π. Ἀθανάσιος Παπασταύρου ἀναφέρθηκε στὴν ἀποστολικὴ περικοπή:
«Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ξεκαθαρίζει τὰ πράγματα, λέγοντας ὅτι οἱ χριστιανοὶ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε μία μεγάλη ἀλήθεια, ὅτι ἡ πίστη στὸν Χριστὸ εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία σῴζει. Διευκρινιστικὰ βέβαια, σὲ ἄλλα σημεῖα ἀναφέρει ὅτι ἀσφαλῶς ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι πιστὸς τηρητὴς τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἡ σωτηρία προέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Χριστό».
Γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται χάρις, δωρεά, συνέχισε, μᾶς τὴν δωρίζει ὁ Χριστός. Καὶ ἀλλοίμονο νὰ πίστευε ὁ καθένας, ὅτι μὲ μία τυπικὴ ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἦταν ἄξιος καὶ τῆς σωτηρίας. Γιατί ὁ ἄνθρωπος πιέζοντας τὸν ἑαυτό του, ἀκόμη καὶ ἐγωιστικά, μπορεῖ νὰ γίνει ἕνας τυπικὸς ἐκτελεστὴς τῶν ἐντολῶν, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός.
Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ ἐκτελέσει ὁ ἄνθρωπος τὶς ἐντολές Του, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη νὰ ὑπακούει σὲ αὐτὰ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπακούσει σωστά, πρέπει νὰ πορεύεται καὶ σωστά. Καὶ πρῶτα, μὲ τὴν βαθιὰ πίστη στὸν Θεό, ἡ ὁποία φέρνει μαζί της τὴν ταπείνωση, τὴν ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν Του καὶ πρωτίστως τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο.
«Νὰ ἐκτελοῦμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ ἀγάπη πρὸς Ἐκεῖνον, γιὰ νὰ ἔρθει μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ κατοικήσει μέσα μας. Δὲν ὑπάρχει μία ξηρὴ ἐκτέλεση ἐντολῶν μὲ τὴν ἔννοια τῆς μισθαποδοσίας, ἢ χειρότερα μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ἐμπορίου μὲ τὸν Θεό, περιμένοντας κάτι ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπάρχει ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑπάρχει πίστη πρὸς Ἐκεῖνον. Καὶ ἡ ἀγάπη αὐτή, ἀποδεικνύεται μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφό».
Ὁ Κύριος συνελήφθη στὴν κοιλία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὡς τέλειος ἄνθρωπος, ὄχι ἐκ σπέρματος ἀνδρὸς ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἑνώθηκε ὁ Θεὸς μὲ τὸν ἄνθρωπο, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Παναγία κυοφόρησε τὸν μόνο θεάνθρωπο.
Κι ὅπως ἐπεσήμανε στὸν ἐπίλογο τῆς ὁμιλίας του, τὸ μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας εἶναι ἕνα, ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ταπείνωση τοῦ σπηλαίου τῆς Βηθλεὲμ καὶ φτάνει μέχρι τὸν Σταυρὸ ποὺ εἶναι ἡ ἄκρα ταπείνωση.
«Καὶ μετὰ τὸν ἑκούσιο θάνατο, ἀρχίζει ἡ θριαμβευτικὴ πορεία, γι’ αὐτὸ ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ Ἀνάσταση εἶναι θρίαμβος καὶ θριαμβευτικὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως, ὁ Κύριος ἀνέβη στοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐκάθησε ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς καὶ ὡς ἄνθρωπος. Καὶ μαζὶ μὲ τὴν θεία φύση, καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση προσκυνεῖται λατρευτικῶς, ὑπὸ πασῶν τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων ἀσωμάτων».