Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ εἴδηση τῆς διοργανώσεως ἑνὸς μαζικοῦ ἑορτασμοῦ τῆς κοινότητας LGBTQ+ στὶς ὄχθες τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης τὸν προσεχῆ Ἰούνιο δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μιὰ ἀκόμα κοσμικὴ ἐκδήλωση στὸν χάρτη τῆς σύγχρονης «δικαιωματικῆς» ἀτζέντας. Γιὰ τοὺς μελετητὲς τῶν Γραφῶν ἡ ἐπιλογὴ τοῦ συγκεκριμένου τόπου συνιστᾶ μιὰ πράξη ὑψηλοῦ συμβολισμοῦ — μιὰ ἠθελημένη πρόκληση πρὸς τὴν ἴδια τὴν ἱστορικὴ καὶ πνευματικὴ μνήμη τῆς ἀνθρωπότητος. Ἐκεῖ ὅπου ἡ γῆ «ἐφλέγη» ἀπὸ τὴν θεία δικαιοσύνη, ἐκεῖ ὅπου τὸ ἅλας καὶ ἡ ἄσφαλτος μαρτυροῦν αἰώνια τὴν κατάληξη τῆς ἀποστασίας, ἐπιχειρεῖται σήμερα μιὰ μεταμοντέρνα «δικαίωση» τῶν ἔργων ποὺ ὁδήγησαν σὲ ταύτη τὴν καταστροφή.
Ἐπιθυμία τῶν διοργανωτῶν δὲν εἶναι ἁπλῶς νὰ τελεσθεῖ μία πανήγυρις, ὅπως ὅλα αὐτὰ ποὺ τελοῦνται τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ ἑκατοντάδες πόλεις τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στόχος εἶναι ἡ διοργάνωση τῆς μεγαλύτερης σοδομιστικῆς ἑορτῆς ποὺ ἔγινε ποτέ, καθὼς καὶ ἡ δημιουργία ἀσφαλοῦς τόπου καταφυγῆς γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὴν LGBTQ+ κοινότητα.
Στὴν βιβλικὴ παράδοση ἡ περιοχὴ τῆς κοιλάδας Σιδδὶμ ταυτίζεται μὲ τὴν Πεντάπολη (Σόδομα, Γόμορρα, Ἀδαμά, Σεβωεὶμ καὶ Σηγώρ). Ἡ γεωλογική της ἰδιαιτερότητα —τὸ χαμηλότερο σημεῖο τῆς γῆς, ἡ ἀδυναμία ζωῆς στὰ ὕδατά της— θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὡς τὸ αἰσθητὸ ἀποτύπωμα τῆς πνευματικῆς νέκρωσης.
«Καὶ ἐξέπυρε Κύριος ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίχωρον…» (Γένεσις 19, 24-25)
Ἡ ἐπιλογὴ αὐτοῦ τοῦ τόπου γιὰ ἕνα φεστιβάλ, τὸ ὁποῖο ἑορτάζει ὑπάνθρωπες πρακτικές, ποὺ ἔδωσαν τὸ ὄνομά τους στὶς παρὰ φύσιν ἐνέργειες τοῦ ἀνθρώπου, ἀποτελεῖ ἀναίδεια καὶ προκαλεῖ τὸν ἀποτροπιασμό. Δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ διασκέδαση, ἀλλὰ ἀποτελεῖ μιὰ προσπάθεια ἐπανασυγγραφῆς τῆς ἠθικῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου πάνω στὰ ἐρείπια τῆς βιβλικῆς καταστροφῆς. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πανήγυρις αὐτὴ συμβαίνει ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς νέας κρατικῆς ὀντότητος τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ ὑποτιθέμενου θεματοφύλακα καὶ συνεχιστῆ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τῶν ἐντολῶν καὶ τῶν διδαγμάτων της. Ὅλη ἡ Μέση Ἀνατολὴ βασανίζεται ἀπὸ τὸν πόλεμο μὲ τὸ Ἰρὰν καὶ αὐτοὶ ἑτοιμάζουν ἤδη ἄλλον, ἠθικὸ πόλεμο ἀπέναντι στὸν ἴδιο τὸν Θεό.
Πολλοὶ σύγχρονοι ἑρμηνευτὲς στὸ ἐξωτερικό, κυρίως προτεστάντες, προσπαθοῦν νὰ ὑποβαθμίσουν τὴν αἰτία τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων, ἀποδίδοντάς την ἀποκλειστικὰ εἰς τὴν ἔλλειψη φιλοξενίας. Ὡστόσο, ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ πατερικὴ ἑρμηνευτικὴ εἶναι σαφής. Ἡ ἁμαρτία τῶν Σοδομιτῶν περιγράφεται ὡς «κραυγή» ποὺ ἔφτασε στὸν οὐρανὸ λόγῳ τῆς παρὰ φύσιν ἐκτροπῆς.
Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰούδας, στὴν Καθολικὴ Ἐπιστολή του, εἶναι ἀποκαλυπτικός:
«ὡς Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ αἱ περὶ αὐτὰς πόλεις τὸν ὅμοιον τούτοις τρόπον ἐκπορνεύσασαι καὶ ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας, πρόκεινται δεῖγμα, πυρὸς αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι.» (Ἰούδα 1, 7)
Ἡ φράση «ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας» ἀναφέρεται ἀκριβῶς εἰς τὴν παρέκκλιση ἀπὸ τὴ φυσικὴ τάξη τῆς δημιουργίας, ὅπως αὐτὴ ὁρίστηκε στὸ «ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς». Ἡ Νεκρὰ Θάλασσα στέκει ἐκεῖ ὡς «δεῖγμα», ὡς μιὰ διαρκὴς ὑπενθύμιση ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὸν Δημιουργό, μετατρέπεται σὲ αὐτοκαταστροφικὴ δύναμη.
Στὸ συγκεκριμένο περιστατικὸ συμβαίνει τὸ παράδοξο ὅτι ἡ ἁμαρτία δὲν διαπράττεται ἁπλῶς, ἀλλὰ θεσμοποιεῖται καὶ ἑορτάζεται. Τὸ «Pride» στὴ Νεκρὰ Θάλασσα ἀποτελεῖ τὴν κορύφωση αὐτῆς τῆς τάσης. Ἡ «Ὕβρις», ὅμως, ἀκολουθεῖται πάντα ἀπὸ τὴν «Ἄτη» καὶ τελικὰ ἀπὸ τὴν «Νέμεση». Ὁ Μέγας Βασίλειος, στοὺς ἀσκητικούς του λόγους, προειδοποιεῖ:
«Φεῦγε τὴν ἁμαρτίαν, μὴ ὡς τιμωρίαν φοβούμενος, ἀλλ’ ὡς βλάβην τῆς φύσεως».
Ὅταν μιὰ κοινωνία ἐπιλέγει νὰ ἑορτάσει τὴν «βλάβη τῆς φύσεως» εἰς τὸν τόπο τῆς τιμωρίας της, οὐσιαστικὰ δηλώνει ὅτι δὲν ἀναγνωρίζει κανένα ἀντικειμενικὸ ἠθικὸ ὅριο οὔτε ὑπολογίζει τὸν τιμωρὸ αὐτῆς. Ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, μὲ τὴν μηδαμινή της ζωή, ὑπενθυμίζει τὸ τέλμα μιᾶς πρακτικῆς, ἡ ὁποία ὑποσχέθηκε τὴν ἀπόλυτη ἀπελευθέρωση, ἀλλὰ κατέληξε εἰς τὴν πνευματικὴ στειρότητα καὶ ὁδήγησε εἰς τὸν θάνατο, πνευματικὸ καὶ σωματικό, σὲ ὅλη τὴν ζωὴ τῆς περιοχῆς.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἐξετάζοντας τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ τὴν κλήση της πρὸς τὸ καθ’ ὁμοίωσιν, ἐπισημαίνει ὅτι κάθε παρέκκλιση ἀπὸ τὸν θεῖο σκοπὸ ἀποτελεῖ μιὰ ὀδυνηρὴ ἀλλοίωση τῆς ἴδιας τῆς οὐσίας τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο, ἡ ἁμαρτία τῶν Σοδομιτῶν δὲν ἦταν ἁπλῶς μιὰ ἠθικὴ παράβαση, ἀλλὰ μιὰ «νόσος τῆς θελήσεως» ποὺ ἀντιστρέφει τοὺς ὅρους τῆς δημιουργίας.
«Ὁ γὰρ τὴν φύσιν ἀτιμάζων, καὶ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ σοφίαν ἐλέγχειν ἐπιχειρεῖ, ὡς μὴ καλῶς τὰ τῆς φύσεως διαταξαμένου.»
Ἡ διοργάνωση αὐτῆς τῆς γιορτῆς στὸν τόπο τῆς βιβλικῆς καταστροφῆς ἀποτελεῖ τὴν ἐνσάρκωση αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ὕβρεως πρὸς τὸν Δημιουργό. Εἶναι μιὰ δημόσια διακήρυξη ὅτι ἡ νοσηρὴ βούληση ἐπιχειρεῖ νὰ ὑπερτερήσει τῆς φυσικῆς νομοτέλειας. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ βλέπει τὸ σῶμά του ὡς «ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ τὸ μετατρέπει σὲ ἐργαλεῖο ἰδεολογικῆς ἐπιβολῆς, τότε ἡ ἴδια ἡ γῆ, κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο, παύει νὰ εἶναι φιλόξενη, καθιστάμενη «νεκρὰ» καὶ ἄγονη.
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἑρμηνεύοντας τὴν Πεντάτευχο, στέκεται ἰδιαίτερα στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Σοδομίτες, ἀκόμα καὶ εἰσερχόμενοι στὴν οἰκία τοῦ Λώτ, δὲν σταμάτησαν νὰ ἐπιζητοῦν τὴν ἱκανοποίηση τῆς ἐπιθυμίας τους. Αὐτὸ τὸ στοιχεῖο τῆς «ἀμετανοησίας» εἶναι ποὺ παρατηροῦμε καὶ σήμερα. Ἡ ἐπιλογὴ τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης γιὰ ἕνα τέτοιο πάρτι φανερώνει μιὰ πνευματικὴ ἀναλγησία ποὺ ἀρνεῖται νὰ διδαχθεῖ ἀπὸ τὴν ἱστορία.
«Ὡς γὰρ οἱ τοῖς ὀφθαλμοῖς πεπηρωμένοι, οὐδὲ τὸ φῶς ὁρᾶν δύνανται, οὕτως οἱ τὴν διάνοιαν ἐσκοτισμένοι, οὐδὲ τὴν μέλλουσαν κρίσιν ὑφορῶνται.»
Ἡ «θρησκεία τοῦ δικαιωματισμοῦ» λειτουργεῖ ὡς ἕνα πέπλο ποὺ ἐμποδίζει τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο νὰ δεῖ τὸ βάραθρο. Κατὰ τὸν Ἅγιο Κύριλλο, ἡ καταστροφὴ τῶν Σοδόμων ἦταν μιὰ «παιδαγωγικὴ τιμωρία» γιὰ τὶς ἑπόμενες γενεές.
Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ ἠθικὸς νόμος εἶναι ἐγγεγραμμένος στὴ συνείδηση καὶ δὲν ἀλλάζει μὲ τὶς κοινωνικὲς συνθῆκες. Ἡ Νεκρὰ Θάλασσα εἶναι ἡ σφραγίδα τῆς ἀλήθειας αὐτῆς. Διότι αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα συναντᾶται σήμερα ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτὲς αὐτῶν τῶν πρακτικῶν, καθὼς νὰ μὴ ξεχνᾶμε ὅτι καὶ στὴν Ἑλλάδα ἡ συγκεκριμένη κοινότητα εἶναι εὐπρόσδεκτη ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἀρχὲς τῆς χώρας καὶ παρελαύνει στὸ Σύνταγμα κρατώντας χριστιανικὰ σύμβολα καὶ εἰκόνες σὲ μία προσπάθεια ἔνδειξης ἐπαναστατικοῦ φρονήματος καὶ προσβολῆς. Ὁ Ἅγιος Συμεών, ὅμως, προειδοποιεῖ ὅτι ἡ δικαιολογία τῆς ἁμαρτίας εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία:
«Χεῖρόν ἐστι τὸ ἁμαρτάνειν τὸ ὑπερασπίζεσθαι τὴν ἁμαρτίαν· τοῦτο γὰρ κατὰ τοῦ Θεοῦ παράταξίς ἐστιν».
Αὐτὴ ἡ «παράταξη μάχης» εἶναι ποὺ ἐκδηλώνεται σήμερα μὲ τὶς παρελάσεις καὶ τὰ φεστιβάλ. Δὲν ζητεῖται πλέον ἡ ἀνοχή, ἀλλὰ ἡ καθολικὴ ὑποταγὴ καὶ ὁ ἑορτασμὸς μιᾶς ἀρρωστημένης καταστάσεως, ποὺ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐμπειρία γνωρίζει ὡς πνευματικὸ θάνατο. Ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, ὡς «θάλασσα τοῦ ἁλατιοῦ», παραμένει ἀμετάβλητη γιὰ χιλιάδες χρόνια, ἀκριβῶς ὅπως ἀμετάβλητος παραμένει καὶ ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου, παρὰ τὶς προσπάθειες νὰ «γλυκάνει» ἡ γεύση τῆς ἀλήθειας μὲ τὰ τεχνητὰ ἀρώματα τῆς σύγχρονης πολιτικῆς ὀρθότητας.
Καθὼς οἱ ἐπισκέπτες τοῦ Ἰουνίου θὰ ἐπιπλέουν στὰ πυκνά, ἁλμυρὰ ὕδατα, θὰ βρίσκονται πάνω ἀπὸ μιὰ ἱστορία ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀποδεχτοῦν, σὲ μιὰ γῆ ποὺ φέρει τὰ σημάδια τῆς φωτιᾶς, σὲ μία γῆ ἡ ὁποία ἀκόμα πληγωμένη ἀπὸ τοὺς πρόσφατους βομβαρδισμοὺς τοῦ πολέμου δὲν ἀντέχει ἄλλη τιμωρία ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Ἡ σιωπὴ αὐτοῦ τοῦ τόπου εἶναι πράγματι ἠχηρή.