Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου». Ὁ λόγος γιὰ τὴν πνευματική μας πρόοδο. Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι θέλουμε, προσπαθοῦμε, γιὰ ν’ ἀνεβοῦμε, νὰ σηκωθοῦμε λίγο ψηλότερα;
Ἄς δοῦμε μιὰ δυνατή, καθοδηγητικὴ ἀπάντηση, ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος.
14 πρὸς 15 ἤ 27 πρὸς 28 Αὐγούστου, στὴν ἀγρυπνία τῆς ἑορτῆς, στὸ Ἱερὸν Κελλίον Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στὴν Ἱερὰ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννας. Οἱ ψάλτες ἔψαλλαν τὸν Πολυέλαιο, καὶ ἦταν στὸ σημεῖο, ὅπου μελωδικὰ ἀκούγαμε: «Παναγία Παρθένε, ἐπάκουσον τῆς φωνῆς τοῦ ἀχρείου ἱκέτου σου, στεναγμοὺς τῆς καρδίας προσφέρειν Σοι ἀενάως, εὐόδωσον Δέσποινα». Ἀκριβῶς, ἀδελφοί μου, τὴν στιγμὴ αὐτή, και στὴν φράση «τοῦ ἀχρείου ἱκέτου σου» περνώντας δίπλα μου ὁ Γέροντας, μὲ σκούντησε λέγοντάς μου. Τοῦ ἀχρείου ἱκέτου σου λέγει· Τὸ ἀκοῦς; Καὶ προχώρησε στὸ διάδρομο τοῦ κελλιοῦ.
Ἀποφασίζουμε λοιπόν, ἡ πνευματική μας ἐπαγρύπνηση καὶ ὁ ἀγώνας μας κατὰ τοῦ δαιμονικοῦ κακοῦ νὰ εἶναι συνεχής, (προσφέρειν Σοι ἀενάως) μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος. Ἄς δοῦμε τώρα τοὺς ἐχθρούς, ποὺ θ’ ἀντιμετωπίσουμε, σὲ αὐτὴν τὴν προσπάθειά μας, ἄς τοὺς ἐντοπίσουμε, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ μὴ νικηθοῦμε ἀπὸ αὐτούς. Τοὺς ἐχθροὺς λοιπὸν στὸ δρόμο μας, γιὰ τὴν μυστικὴ ἕνωσή μας μὲ τὸν Χριστό, μὲ τὴν βοήθεια τῆς χάριτός Του, καὶ ἐκζητώντας τὸν θεῖο φωτισμό Του, εὔκολα τοὺς προσδιορίζουμε: Εἶναι ὁ διάβολος, τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ ὁ κακὸς ἑαυτός μας. Ἀπὸ αὐτούς, μὲ ἀπείθεια, στὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, δεσπόζει ὁ κακὸς ἑαυτός μας.
Ὁ κακὸς ἑαυτός μας εἶναι ὁ ὑπερήφανος ἑαυτός μας. Νὰ ἀνακαλύψουμε αὐτὸν τὸν κακὸ ἑαυτό μας. Νὰ κατορθώσουμε νὰ ἰδοῦμε, μέσα μας, τὸν κακὸ ἑαυτό μας. Τότε, μόνο τότε, θ’ ἀνοίξη ὁ δρόμος γιὰ νὰ εἰποῦμε, μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, τὴν μεγάλη αὐτὴ προσευχή: «…ἐπάκουσον τῆς φωνῆς τοῦ ἀχρείου ἱκέτου σου…».
Γιατὶ τότε θὰ κάνουμε τὴν ἀρχή, γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ταπεινώσεως, νὰ γνωρίσουμε δηλαδὴ τὴν μηδαμινότητά μας, ν’ ἀνοίξει ὁ δρόμος καὶ γιὰ ὅλους ἐμᾶς, πρὸς τὴν θεϊκὴ καὶ ἁγία ταπείνωση.
Ὅταν τελικὰ λοιπὸν φθάσουμε νὰ λέμε, ἐξ ὅλης καρδίας, αὐτὸ τὸ «ἐπάκουσον τῆς φωνῆς τοῦ ἀχρείου ἱκέτου σου», ποὺ τόνισε καὶ ὁ ἁγιορείτης Γέροντας, τότε πιὰ δὲν ὑπάρχουν οἱ ἄλλοι ἐχθροί, ποὺ σημειώνουμε, ὁ διάβολος καὶ τὸ κοσμικὸ (ὑπερήφανο) φρόνημα. Ὅταν θὰ ὑπάρξει ἡ πρόοδος μας στὴν ταπείνωση, ἀδελφοί, τότε θὰ μπορέσουμε, «Λίγο ἀκόμα νὰ σηκωθοῦμε, λίγο ψηλότερα…».
Ἀντώνιος Κων. Κτενᾶς