4ον
Τὸ ἀποστολικὸ ἔργο δὲν εἶναι εὔκολο. Ἔχει κόπους, ταλαιπωρίες καὶ ἀπαιτεῖ ἀφοσίωση καὶ ὑπομονή, χωρὶς περισπασμοὺς σὲ καθημερινὲς ὑποθέσεις. Ὁ ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου ἔχει περιορισμοὺς καὶ ἡ δύναμή του εἶναι δωρεὰ τῆς χάρης τοῦ Χριστοῦ. Διακονεῖ μὲ σύνεση καὶ συνέπεια καὶ οἱ βασικές του ἀνάγκες καλύπτονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ὁδηγοῦνται στὴν πίστη καὶ τὸ θεωροῦν ὑποχρέωσή τους ἀπέναντί του. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε στὸν Τιμόθεο: «Κακοπάθησε σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κανεὶς στρατευόμενος δὲν μπλέκεται στὶς ὑποθέσεις τῆς καθημερινῆς ζωῆς, ἂν θέλει νὰ εἶναι συνεπὴς ἀπέναντι σ’ ἐκεῖνον ποὺ τὸν στρατολόγησε. Κι ὅταν κάποιος μετέχει σὲ ἀθλητικοὺς ἀγῶνες, δὲν παίρνει τὸ στεφάνι τῆς νίκης, ἂν δὲν ἀγωνιστεῖ σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες. Ὁ γεωργὸς πρέπει νὰ κοπιάσει, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ φάει πρῶτος ἀπὸ τοὺς καρποὺς» (Β΄ Τιμ. β΄ 3-6).
Ὁ ζηλωτὴς ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου ἔχει τὴν ἐπιδοκιμασία τοῦ Θεοῦ μὲ πολλὲς πνευματικὲς ἐμπειρίες. Παράλληλα βιώνει τὴν ἱκανοποίηση ὅτι ἐνεργεῖ ὅπως θέλει ὁ Θεὸς καὶ εἶναι προσεκτικὸς στὰ ὅσα διδάσκει. Τηρεῖ τὴ συμβουλὴ τοῦ Παύλου: «Φρόντισε νὰ παρουσιαστεῖς μπροστὰ στὸ Θεὸ ἄξιος τῆς ἐπιδοκιμασίας του, ἐργάτης ποὺ δὲν ντρέπεται γιὰ τὸ ἔργο του, ἀλλὰ διδάσκει σωστὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου» (Β΄ Τιμ. β΄ 15). Ἡ προτροπὴ αὐτὴ εἶναι χρήσιμη καὶ στοὺς σύγχρονους κληρικούς, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔχουν μετατρέψει τὸ ἀποστολικὸ ἔργο σὲ προσοδοφόρο ἐπάγγελμα, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχουν τὰ ἀποτελέσματα ποὺ πρέπει, τόσο στὴν Ἐκκλησία ὅσο καὶ στὴν προσωπική τους ζωή.
Οἱ κληρικοὶ πρέπει νὰ εἶναι σταθεροὶ στὴν ἐν Χριστῷ ζωή τους, τηρώντας τὶς ἐντολές, ἀλλὰ καὶ στὸ κηρυκτικό τους ἔργο ἀνυποχώρητοι. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συμβούλευε τὸ μαθητή του Τιμόθεο: «Πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου καὶ τὴ διδασκαλία σου. Σ’ αὐτὰ νὰ εἶσαι ἀνυποχώρητος. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, καὶ τὸν ἑαυτό σου θὰ σώσεις καὶ αὐτοὺς ποὺ σὲ ἀκοῦνε» (Α΄ Τιμ. δ΄ 16).
Τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας εἶναι σύνηθες σὲ πολλοὺς κληρικοὺς καὶ πρέπει νὰ καταπολεμεῖται. Διαφορετικὰ ὁδηγεῖ σὲ πολλοὺς πειρασμούς, «γίνεται παγίδα τοῦ διαβόλου, γιατί δημιουργεῖ πολλὲς βλαβερὲς καὶ ἀνόητες ἐπιθυμίες ποὺ βυθίζουν τοὺς ἀνθρώπους στὴν καταστροφὴ καὶ τὸ χαμὸ» (Α΄ Τιμ. στ΄ 9). Ἡ φιλαργυρία εἶναι ρίζα ὅλων τῶν κακῶν, ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν πίστη καὶ πληγώνει τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀποφεύγεται καὶ νὰ στρέφεται ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ «στὴ δικαιοσύνη, τὴν εὐσέβεια, τὴν πίστη, τὴν ἀγάπη, τὴν ὑπομονή, τὴν πραότητα. Νὰ ἀγωνίζεται τὸν ὡραῖο ἀγώνα τῆς πίστεως. Κατάκτησε ἔτσι τὴν αἰώνια ζωή, στὴν ὁποία καὶ σὲ κάλεσε ὁ Θεός, γιὰ τὴν ὁποία ὁμολόγησες τὴν καλὴ ὁμολογία μπροστὰ σὲ πολλοὺς μάρτυρες» (Α΄ Τιμ. στ΄ 11-12).
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης