Share:

Τι δεν κατανοούν οι Παπικοί από την Ορθοδοξία (47)

Οι βασικές αιτίες της απόσχισης του Παπισμού από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού

Επανερχόμαστε στην αρχή του άρθρου μας σε ένα χωρίο του Αγίου Νεκταρίου που είχαμε παραθέσει σε προηγούμενο άρθρο: Γράφει σχετικά με την «ακάθεκτο φιλαρχία και φιλοδοξία» του Παπισμού, ότι «τα πάντα εμηχανεύσαντο, τα πάντα εσοφίσθησαν, τα πάντα έδρασαν, όπως αναδείξωσι τους Πάπας ηγεμόνας της Εκκλησίας και τυράννους της οικουμένης»[1]. Αυτό το πνεύμα βλέπουμε, ότι όντως το αργότερο από τον πάπα Στέφανο Β΄(752-757)[2] αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του Παπισμού στο διάβα της ιστορίας. Στο πνεύμα αυτό έγινε η συμμαχία του παπικού θρόνου με τους Φράγκους, στο πνεύμα αυτό καταρτίστηκαν και προβλήθηκαν οι μεγάλες πλαστογραφίες του Παπισμού, στο πνεύμα αυτό έγινε η αναμέτρηση με τους Φράγκους βασιλείς για τον έλεγχο της κοσμικής εξουσίας, στο πνεύμα αυτό έγινε και το δόγμα για το αλάθητο του Πάπα. Στο ίδιο αυτό πνεύμα έπρεπε και πάση θυσία να καταργηθεί η μεγάλη σύνοδος της Κων/πόλεως του 879/80 ως μέγιστο εμπόδιο, ως θανάσιμο πλήγμα για την αλαζονεία του Παπισμού.

Τι έγινε σ’ αυτή τη σύνοδο; Αμέσως μετά το θάνατο του πατριάρχη Ιγνατίου (23 Οκτωβρίου 877) πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του αυτοκράτορα Βασιλείου η αποκατάσταση του Μεγάλου Φωτίου στον πατριαρχικό θρόνο χωρίς καμία άλλη κανονική διαδικασία. Η σύνοδος του 869/70 που είχε αναθεματίσει τον Μέγα Φώτιο, όχι μόνο στη συνείδηση του ιδίου και των οπαδών του αλλά και στη συνείδηση των περισσότερων πιστών, είχε πεθάνει πριν καλά καλά τελειώσει. Άλλωστε, όπως είχαμε δει και με βάση τον ελάχιστο αριθμό των επισκόπων εξ’ αρχής είχε αντιμετωπιστεί ως ταπεινωτική διαδικασία επειδή οι επίσκοποι κλήθηκαν να κυρώσουν τις αποφάσεις της συνόδου της Ρώμης (869). Μετά την αποκατάσταση του Αγίου Φωτίου έπρεπε όμως να γίνει και η αποκατάσταση όλων των οπαδών του επισκόπων. Για το σκοπό αυτό και γενικά με σκοπό την ειρήνευσης της Εκκλησίας ο αυτοκράτορας είχε στείλει ήδη πριν από τον θάνατο του πατριάρχη Ιγνατίου και έστειλε και πάλι μετά το θάνατό του επιστολή στον Πάπα για να ζητήσει την αποκατάσταση όλων αυτών που είχαν καταδικαστεί από τη σύνοδο του 869/70. Ο τότε πάπας Ιωάννης Η΄ έστειλε αντιπροσωπεία με επιστολές, οι οποίες αναγνώστηκαν στη σύνοδο που ακολούθησε, τη σύνοδο του 879/80, στην οποία συμμετείχαν 383 επίσκοποι. Στη σύνοδο αυτή δεν ικανοποιήθηκαν οι διεκδικήσεις του παπικού θρόνου για την αναγνώριση της δικής του δικαιοδοσίας στη Βουλγαρία, έγινε η θριαμβευτική αποκατάσταση του Μεγάλου Φωτίου, απορρίφθηκε το αίτημα της αντιπροσωπείας του Πάπα για αποφυγή μελλοντικά της «αθρόον» χειροτονίας από την τάξη των λαϊκών, επειδή δεν θεωρήθηκε ως κάτι το αντικανονικό, δηλώθηκε από τους παπικούς αντιπροσώπους, ότι η σύνοδος του 869/70 δεν μπορεί ούτε πλέον να χαρακτηριστεί ως σύνοδος, εφόσον η «αθρόον» χειροτονία, που εφαρμόστηκε στην περίπτωση του πατριάρχη Φωτίου, δεν αποτελεί αντικανονική ενέργεια και εφόσον δεν υπήρξε, όπως αποδείχθηκε, κανονική εκπροσώπηση των υπόλοιπων τριών πατριαρχείων, αναγνωρίστηκε η εν Νικαία σύνοδος του 787 κατά της εικονομαχίας ως έβδομη Οικουμενική Σύνοδος και αναγνωρίστηκε επίσης από τον παπικό θρόνο η πλήρης διοικητική αυτονομία του θρόνου της Κων/πόλεως όπως και κατ’ επέκταση και των άλλων τριών θρόνων της Ανατολής, εντάχθηκε με άλλα λόγια το πρωτείο του Πάπα ως πρωτείο τιμής στον θεσμό της Πενταρχίας των πατριαρχών. Αντί νέου δογματικού όρου αναγνώστηκε και κυρώθηκε μετά από πρόταση του αυτοκράτορα το Σύμβολο Νικαίας – Κων/πόλεως και με τον αναθεματισμό κάθε αλλοίωσης αυτού του Συμβόλου καταδικάστηκε εμμέσως πλην σαφώς, χωρίς να γίνεται ρητή αναφορά, η προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως εκ μέρους των Φράγκων ως αίρεση. Οι αντιπρόσωποι του Πάπα είχαν συμφωνήσει με τη διαδικασία αυτή, χωρίς προφανώς να κατανοήσουν τη σκοπιμότητα αυτής της ενέργειας. Πάντως όλοι οι παρόντες επίσκοποι με την έννοια αυτή αντιλήφτηκαν τον όρο της συνόδου[3].

Ως προς τη διατύπωση του πάπα Ιωάννη Η΄ σε επιστολές προς τον αυτοκράτορα Βασίλειο και τον πατριάρχη Φώτιο, ότι αποδέχεται τη σύνοδο για την αποκατάσταση του Μεγάλου Φωτίου εκτός εκείνων των αποφάσεων που υπέγραψαν οι αντιπρόσωποί του, υπερβαίνοντας τις δικές του οδηγίες, σημειώνει χαρακτηριστικά  ο Άγιος Νεκτάριος: «Το Πνεύμα το άγιον διευθύνει τας Ιεράς Συνόδους, και τούτο οι Πάπαι οφοίλουσι να γνωρίζωσιν· οι αντιπρόσωποι αυτού εγένοντο όργανα της χάριτος του αγίου Πνεύματος· το Πνεύμα το άγιον ούτως εδίδαξεν αυτούς αποφθέγγεσθαι· ουδείς δύναται να αρνηθή το κύρος της υπογραφής της βεβαιούσης τας αποφάσεις Ιεράς Συνόδου των εαυτού αντιπροσώπων επί τη προφάσει, ότι παρά τας οδηγίας αυτού ενήργησαν· η Σύνοδος τούτο αγνοεί, ουδέ ζητεί να μάθη τας ιδιαιτέρας οδηγίας των Παπών· η Σύνοδος θεωρεί τον Πάπαν παρόντα και συνεργαζόμενον και ουδέν πλέον· όλα τα λοιπά θεωρεί ως έωλα και άτοπα»[4]

Πάντως η αναγνώριση αυτής της συνόδου εκ μέρους των παπικών κράτησε περίπου 200 χρόνια και αναιρέθηκε τελικά από τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ (1073-1085) λόγω ιδίως του ζητήματος του filioque. Στη θέση της επικράτησε έπειτα η σύνοδος του 869/70 ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδος στους Παπικούς. Μετέτρεψαν λοιπόν εκείνη τη σύνοδο σε οικουμενική, της οποίες οι αποφάσεις ακυρώθηκαν και για την οποία, όπως είδαμε παραπάνω, οι παπικοί αντιπρόσωποι δήλωσαν ότι ούτε καν μπορεί πια να χαρακτηριστεί ως σύνοδος. Πολύ χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι το πρόσωπο του πάπα Ιωάννη Η΄ λόγω της υποχωρητικότητάς του έναντι του Μεγάλου Φωτίου σαρκαστικά ταυτίστηκε ευρύτατα στη Δύση με το πρόσωπο της Πάπισσας Ιωάννας. Πρόκειται για το μυθικό πρόσωπο μιας λόγιας γυναίκας, η οποία παρουσιαζόταν ως άνδρας και φέρεται ότι κατέλαβε τον παπικό θρόνο στο Μεσαίωνα. Ο μύθος αυτός εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα και έπειτα βρήκε μεγάλη διάδοση. Ο Cesare Baronio (15381607), Ιταλός Καρδινάλιος και εκκλησιαστικός ιστορικός με βασικό έργο τις δωδεκάτομες Annales ecclesiastici a Christo nato ad annum 1198, θεωρεί ότι ο μύθος προέρχεται από σατιρική αναφορά στο πρόσωπο του Ιωάννη Η΄[5].

Οι Ποντίφικες της Ρώμης, τελικά, κατανοούσαν και κατανοούν ότι το εξουσιαστικό τους οικοδόμημα, όσες φορές μέσα στην ιστορία είχαν να αντιμετωπίζουν κατά μέτωπο όντως μεγάλα αναστήματα της Ορθοδοξίας όπως τους μεγάλους Αγίους Μέγα Φώτιο και Μάρκο τον Ευγενικό, κονιορτοποιείται. Γι’ αυτό και εκ των υστέρων επιζητούν αυτές τις ήττες τους να τις εξαφανίσουν και να τις αποκρύψουν με τα τεχνάσματά τους, όπως στην προκειμένη περίπτωση την αναγνώριση της συνόδου του 869/70, στην οποία επικράτησαν, αλλά και πάλι όχι πλήρως, οι ληφθείσες στη Ρώμη αποφάσεις. Εμείς, οι Ορθόδοξοι, όμως κατανοούμε αυτή την μεγάλη αλήθεια, κατανοούμε τη μεγάλη δύναμη της πίστης μας που εκφράζεται και θριαμβεύει σε αυτά τα μεγάλα αναστήματα της Ορθοδοξίας;

Όσοι από μας δεν είναι σε θέση ή αρνούνται να διακρίνουν αυτό το παντοδύναμο πνεύμα, που ενσαρκώνεται στους Αγίους υπέρμαχους της Ορθοδοξίας, όσοι δεν είναι σε θέση ή αρνούνται να διακρίνουν το ακριβώς αντίθετο κατά βάθος αδύναμο και συμπλεγματικό πνεύμα της αλαζονείας που ενσαρκώνεται με μοναδικό τρόπο στον παπικό θεσμό αλλά και κατ’ επέκταση σε όλο το καθ’ ομοίωσή του δυτικό «πολιτισμό» αποδεικνύονται τυφλοί και εξωπραγματικοί, παίγνια στα χέρια των δυτικών εξουσιαστών μας, εγχωρίων και ξένων. Και όσοι νομίζουν ότι οι ποντίφικες της Ρώμης και το όλο εξουσιαστικό τους σύστημα έχουν εκπολιτιστεί και αποκτήσει έστω μια χροιά χριστιανικής ταπείνωσης και αγάπης ας ρίξουν μια ματιά στα γεγονότα της πρώην Γιουγκοσλαβίας επί Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου οι ρωμαιοκαθολικοί φασίστες Ουστάζοι της Κροατίας με επικεφαλής τον Ante Pavelić (18891959)[6] έσφαζαν σωρηδόν τους ορθόδοξους Σέρβους (παραπάνω από ένα εκατομμύριο). Το έκαναν με τις ευλογίες τόσο του αρχιεπισκόπου του Σαράγιεβο Ivan Evanđelist Šarić (18711960) όσο και κυρίως του τότε Αρχιεπισκόπου του Ζάγκρεμπ και μετέπειτα Καρδιναλίου Alojzije Stepinac (1898-1960)[7], ο οποίος μακαριοποιήθηκε (προστάδιο αγιοποίησης) ως μάρτυρας της πίστεως στις 3 Οκτωβρίου 1998 από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στον Καθεδρικό ναό του Ζάγκρεμπ και προτάθηκε ομόφωνα το 2014 από την Congregatio de Causis Sanctorum (διοικητικό όργανο της ρωμαιοκαθολικής Κούριας με αντικείμενο την αγιοποίηση) για αγιοποίηση[8].

[1] Αγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Μελέτη ιστορική περί των αιτιών του Σχίσματος, τόμ. Α΄, Εν Αθήναις 1911, σσ. 207-208.

[2] βλ. τη γνωστή επιστολή του πάπα Στεφάνου Β΄ προς τον βασιλέα των Φράγκων Πιπίνο, στην οποία ταυτίζει τον εαυτό του με τον Απόστολο Πέτρο στο: Αγίου Νεκταρίου, όπ.παρ., σσ. 183-184.

[3] Σχετικά με τη σύνοδο του 879/80 βλ. Αγίου Νεκταρίου, όπ.παρ., σσ. 275-297 και Βλασίου Ιω. Φειδά, Εκκλησιαστική Ιστορία ΙΙ. Από της εικονομαχίας  μέχρι της αλώσεως (726-1453), Αθήναι 1977, σσ. 61-68.

[4] Αγίου Νεκταρίου, όπ.παρ., σ. 294.

[5] https://de.m.wikipedia.org/wiki/Päpstin_Johanna

[6] Ο Pavelić πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου του 1959 στο Γερμανικό Νοσοκομείο της Μαδρίτης, κρατώντας στα χέρια το ροζάριο, ένα είδος κομποσκοίνι, το οποίο είχε λάβει δώρο από τον πάπα Πίο ΙΒ΄ σε επίσημη επίσκεψή του το 1941. Λίγο πριν από το θάνατό του είχε λάβει την ειδική ευλογία του πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ (βλ. https://de.wikipedia.org/wiki/Ante_Paveli%C4%87).

[7] Βλ. Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Κατά των παπικών πλανών, Αθήνα 2016, σσ. 130-139.

[8] https://www.heiligenlexikon.de/BiographienA/Alois_Stepinac.html

Previous Article

When Fanarion had not yet surrendered to Ecumenism

Next Article

Ο Πανάγιος Τάφος και ο Ελληνισμός

Διαβάστε ακόμα