- Τοῦ Σεβ. Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφεὶμ
Εἰς τήν Π.Ο.Ε. εἴχομεν τήν μεγάλην εὐλογίαν κατά τήν Κυριακήν 18 Φεβρουαρίου 2024 νά λειτουργήση καί νά τελέση τά μνημόσυνα τῶν μακαριστῶν πατέρων καί ἱδρυτῶν της ὁ Σεβ. Κυθήρων. Εἰς τό ἀρχονταρίκι, μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας, ὡμίλησεν ἐπικαίρως, λέγων τά ἀκόλουθα:
«Νὰ ἐκφράσω τὴ χαρά μου ποὺ εἶμαι ἀνάμεσά σας καὶ ποὺ μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ προσφέρουμε τὴν ἀναίμακτη θυσία καὶ νὰ τελέσουμε ἱερὰ μνημόσυνα γιὰ τοὺς σεβαστοὺς Πατέρες μας, τὸν π. Χαράλαμπο καὶ τὸν π. Μᾶρκο, ποὺ ὅπως εἶπα καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία τοὺς γνώρισα, ὅταν ἤμουν ἔφηβος καὶ ἐξομολογήθηκα στὸν π. Χαράλαμπο καὶ θαύμαζα καὶ θαυμάζω αὐτὸ τὸ ἔργο ποὺ γίνεται καὶ ἐδῶ, σ’ αὐτὸν τὸν σύλλογο, τὸν ὅμιλο ἐδῶ τῆς Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως, τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου.
Βεβαίως αὐτὸ ποὺ χαιρόμαστε εἶναι, διότι εἶναι ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος, ὀρθόδοξος καὶ μάχεται ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ ὁποῖο μᾶς χρειάζεται σήμερα. Μὲ προτρέψατε νὰ συνεχίσουμε τὸν ἀγῶνα αὐτὸ, τὸν ὁποῖο κάνουμε, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ὑποχρέωσή μας. Ὡς Ἐπίσκοπος πρέπει νὰ κάνω αὐτὸ τὸν ἀγῶνα. Δὲν κάνω κάτι περισσότερο ἀπὸ τὸ καθῆκον, τὸ ὁποῖο ἐπιβάλλεται. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δίνει δύναμη νὰ κάνουμε τὸν ἀγῶνα αὐτὸν κατὰ τρόπο θεοφιλῆ καὶ θεάρεστο.
Νὰ διαφωνήσω μὲ τὸν προλαλήσαντα ὅτι εἶμαι ἐξόριστος στὰ Κύθηρα. Ἐμένα εἶναι μεγάλη μου χαρά, πολὺ μεγάλη χαρὰ ποὺ ὁ Θεὸς μὲ ἔστειλε ἐκεῖ καὶ τὸ ὠμοφόριο εἶναι πιὸ ἐλαφρό. Ἑπομένως τὸ δέχθηκα μὲ πολὺ χαρὰ αὐτὸ καὶ μάλιστα νὰ σᾶς πῶ κάτι νὰ γελάσετε: Ὅταν ὡς Ἀρχιμανδρίτης μοῦ εὔχονταν «Καλὸς Δεσπότης», τοὺς ἔλεγα «Μόνο στὰ Κύθηρα θὰ πήγαινα». Φαίνεται τὸ ἄκουσε ἡ Παναγία αὐτὸ καὶ μὲ πῆρε κάτω, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι εἶναι μικρὸ τὸ ποίμνιο ἐκεῖ, ἀλλὰ εἶναι μία ἱστορικὴ Μητρόπολη τῆς βυζαντινῆς ἐποχῆς (6ο – 7ο αἰῶνα). Καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι ἡ Παναγία μας ἐκεῖ ἡ Μυρτιδιώτισσα καὶ οἱ τοπικοὶ ἅγιοι. Ὁπότε εἶναι μεγάλη χαρὰ, ὅταν κάποιος Ἀρχιερεὺς ποὺ μεσολάβησε τότε, γιὰ νὰ γίνω Ἀρχιερεύς, μοῦ εἶπε ὅτι αὐτὸ τὸ θέμα τὸ συζήτησε μὲ τὸν μακαρίτη τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο καὶ ὅταν μοῦ εἶπε ὅτι «προορίζεσαι γι’ αὐτὴ τὴ Μητρόπολη» λέω «αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Αὐτὸ νὰ γίνει». Λέει ὁ Μέγας Βασίλειος ὅταν κάποιοι τὸν κατηγόρησαν καὶ τοῦ εἶπαν «δὲν βρῆκες πιὸ μικρὴ Μητρόπολη νὰ στείλεις τὸν φίλο σου τὸ Γρηγόριο», ἐκεῖνος ἀπάντησε «ἂν ἤθελα νὰ τιμήσω τὸν Γρηγόριο καθὼς τοῦ πρέπει, θὰ ἔπρεπε νὰ τοῦ δώσω ὅλη τὴν οἰκουμένη. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ Ἐπισκοπὴ ποὺ τιμᾶ τὸν Ἐπίσκοπο, ἀλλὰ ὁ Ἐπίσκοπος ποὺ τιμᾶ τὴν ἐπισκοπή, μὲ τὴ ζωή του, μὲ τὰ ἔργα του, μὲ τὴν ὁμολογία του, μὲ ὅλα αὐτά. Ἑπομένως, ἡ χαρὰ μας εἶναι μεγάλη ποὺ μᾶς ἔχει ἐκεῖ ὁ Θεὸς καὶ θέλω ἀπὸ ἐκεῖ νὰ μὲ πάρει γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ἔκαναν προτάσεις γιὰ μεταθέσεις καὶ εἶπα ὄχι. Ἐκεῖ μᾶς ἔταξε ὁ Θεός, ἐκεῖ θὰ πρέπει νὰ πεθάνουμε, στὸ ἔργο μας αὐτό.
Θὰ ἤθελα νὰ πῶ ὅτι στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διερχόμαστε πνευματικά, εἶναι γεγονότα τὰ ὁποῖα οὔτε στὴ φαντασία δὲν τὰ εἶχε κανεὶς πρὶν ἀπὸ μερικὲς δεκαετίες. Καὶ ὅμως αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι τώρα γεγονότα. Καὶ εἶναι θλιβερὰ γεγονότα. Τέτοιο ἀνουσιούργημα καὶ τερατούργημα δὲν ἔχει γίνει μέχρι τώρα. Γιατί φέρνει τὰ ἄνω- κάτω. Ὅμως, σᾶς εἶπα καὶ στὴν Ἐκκλησία, τὸ γράφω καὶ τὸ λέω καὶ τὸ τονίζω· μὴ κλονιζόμαστε. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἄνθρωποι, ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Καὶ ὅταν ἔκανα μία ἐπιστολὴ στοὺς βουλευτὲς τοῦ τόπου ἐκεῖ, τοὺς εἶπα «ὁ Θεὸς τὸν προηγούμενο τὸν τακτοποίησε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ὁ λαός, ποὺ θεωρεῖται ὅτι αὐτὰ δὲν τὰ βλέπει, τὰ βλέπει πολὺ καλὰ καὶ ἔρχεται ἡ στιγμὴ καὶ δρᾶ καὶ πρέπει νὰ δρᾶ καὶ πρέπει νὰ ὁμιλεῖ καὶ πρέπει νὰ κάνει τὸ καθῆκον του. Γιατί ὁ λαὸς εἶναι ὁ φύλακας καὶ τοῦ νόμου καὶ τῆς Δημοκρατίας καὶ ὅλων αὐτῶν. Ἀπὸ τὸν λαὸ ἐκπορεύονται αὐτὲς οἱ ἐξουσίες καὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἐξουσιάζουν, πρέπει νὰ ὑπολογίζουν τὸν λαό. Τὸ ἔγραψα σ’ αὐτὴ τὴν ἐπιστολή.
Πρέπει νὰ τηροῦνται οἱ δημοκρατικὲς διαδικασίες καὶ ὅταν χρειάζεται, δὲν πρέπει ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ νὰ τὸ ζητοῦμε, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι οἱ ἄρχοντες ἂν ἔχουν εὐαισθησία, νὰ κάνουν δημοψήφισμα, νὰ ἀκούσουν τὸν λαό. Νὰ ἀκούσουν τί λέει ὁ λαός, γιατί βλέπω ὅτι παντοῦ ὑπάρχει διαμαρτυρία, 75% στὰ φανερὰ καὶ ἄλλο ποσοστὸ ποὺ συγκαλύπτεται, ὑπάρχει μεγάλη ὀργὴ γι’ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ποὺ γίνεται.
Ἔγινε ἕνα πολὺ φοβερὸ πρᾶγμα, κακούργημα καὶ τερατούργημα, καὶ ζεῖ Κύριος ὁ Θεός. Ἐμεῖς θὰ κάνουμε τὴν προσευχή μας. Νὰ ἀγωνιζόμαστε μὲ ταπείνωση βαθιά. Δὲν εἴμαστε κριτὲς νὰ κόβουμε κεφάλια, οὔτε τζιχαντιστές, ἀλλὰ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἔχουμε τὴ μάχαιρα τοῦ Πνεύματος, τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Χριστὸ μαζί μας. Νὰ κάνουμε ὅμως καὶ ἐμεῖς τὸ καθῆκον μας. Νὰ ἐνημερώνουμε αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς στέλνουμε νὰ μᾶς ἐκπροσωποῦν. Νὰ ποῦμε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτο. Διαμαρτυρόμεθα ἐντονότατα. Κι ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα νὰ ἐπιλέξει ὁ καθένας (ἐγὼ δὲν ψηφίζω), τότε νὰ κάνει τὸ καθῆκον του ὄχι μεροληπτικά, ἀλλὰ νὰ ξέρει ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἐπιλέγει θὰ εἶναι τὸ καλύτερο γιὰ τὸν τόπο. Γιατί ἔχουμε μεγάλη εὐθύνη ὡς λαὸς, ποιοὺς ἐπιλέγουμε, γιατί μετὰ ἀκολουθοῦν τόσα πράγματα.
Εἶναι βέβαια πολὺ λυπηρὰ αὐτὰ τὰ γεγονότα. Λυπηθήκαμε πάρα πολὺ γι’ αὐτὸ ποὺ συνέβη. Ἔγιναν πάρα πολλὲς διαμαρτυρίες, πολλὲς λειτουργίες, πολλὲς ἀγρυπνίες κάναμε ὅλοι. Ἀνθρωπίνως ἔγιναν πολλά. Ὁ Θεὸς βλέπει τὸν πόνο καὶ βλέπει τὴν ἀγωνία καὶ βλέπει τὴν ταλαιπωρία τοῦ λαοῦ του καὶ θὰ παρέμβει. Ἂν τότε στὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα ἤθελε ἔστω 10 νὰ ὑπῆρχαν, γιὰ νὰ σώσει αὐτὲς τὶς πόλεις καὶ δὲν ὑπῆρχαν, τώρα δὲν εἴμαστε 10. Εἴμαστε χιλιάδες, ἑκατομμύρια μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ὑπάρχει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ. Καὶ προσέξτε νὰ μὴ ἀπελπιστοῦμε γιατί καὶ ὁ προφήτης Ἠλίας ἔφτασε σὲ μία στιγμὴ δύσκολη καὶ λέει στὸ Θεό: «Κύριε, τὰ θυσιαστήριά σου τὰ κατέστρεψαν οἱ εἰδωλολάτρες, τοὺς προφῆτες τοὺς ἀπέκτειναν, κἀγώ ὑπελήφθην μονότατος». Καὶ τί τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Θεός. Στὴν κοινωνία ποὺ ζεῖς, «7.000 οὐκ ἔκλιναν γόνυ τῷ Βαάλ». Κι ἐκεῖνος νόμιζε ὅτι εἶναι ὁλομόναχος. Νὰ τὸ ξέρετε, ἀδελφοί, πάρα πολλοὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί μου τηλεφωνικά, μὲ email, μὲ κάθε τρόπο καὶ βγάζουν τὸν πόνο τους καὶ τὴν ἀγωνία τους. Καὶ ὁ Θεὸς δὲν θὰ ἀφήσει. Δὲν θὰ ἀφήσει. Ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι νὰ κάνουμε τὸν προσωπικό μας ἀγῶνα, σὰν πρόσωπα καὶ σὰν οἰκογένειες, στὸ σπίτι μας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ἂν αὐτὰ γίνονται σωστά, θὰ δεῖτε πώς τὰ πράγματα θὰ ἀλλάξουν.
Δὲν ξεχνῶ αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὅταν ζοῦσε πρὶν ἀπὸ 30 χρόνια. Ἔλεγε: «Δὲν πήγαμε στὸν πάτο, δὲν φτάσαμε. Ὅταν φτάσουμε στὸν πάτο, θὰ παρέμβει ὁ Θεός. Ἔ… εἴμαστε κοντά. Ἔχει ὅμως ὁ Θεός, πιστεύω δὲν θὰ ἀφήσει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅπως ἔλεγε ὁ ἴδιος Ἅγιος καὶ ἄλλοι Πατέρες, θὰ ξεκαθαρίσει ἡ ἦρα ἀπὸ τὸ στάρι. Θὰ παρέμβει ἔτσι ὁ Θεός. Τὸ σχέδιό του εἶναι πάνσοφο. Ἐμεῖς ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ καὶ ὑπακοὴ στὸ Νόμο του τὸ Θεῖο καὶ νὰ τὰ ἀφήνουμε στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ ὅλα. «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».
Αὐτὰ ἤθελα νὰ πῶ. Εἶναι ἕνα πολὺ ἄσχημο γεγονός, ἀλλὰ ζεῖ Κύριος ὁ Θεός. Τὸν πρῶτο καὶ τελευταῖο λόγο τὸν ἔχει ἐκεῖνος. Μὲ ἕνα νεῦμα μπορεῖ Ἐκεῖνος ὅλα νὰ τὰ διορθώσει. Νὰ ἐκφράσω τὴ χαρά μου ποὺ εἶμαι μαζί σας καὶ ὅλοι μαζὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε τὸν καλὸ ἀγῶνα τῆς πίστεως. Ὁ Θεὸς μαζί μας».