Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλία Νταλιάνη, Θεολόγου
2ον
Κρίσις καὶ Κατάκρισις
Οἱ ἀναξίως κοινωνοῦντες κατακρίνονται ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή.
Ὁ ἀμετανόητος ἢ ἀπρόσεκτος ἄνθρωπος ποὺ δὲν διακρίνει τὸ ἱερὸ περιεχόμενο τοῦ Μυστηρίου «κρῖμα ἑαυτῷ τρώγει καὶ πίνει» (δηλαδὴ τρώει καὶ πίνει κατάκριση γιὰ τὸν ἑαυτό του), ἀφοῦ δὲν διακρίνει τὶς ἁπλὲς τροφὲς ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ ἔτσι πολλοὶ πεθαίνουν νέοι καὶ ἱκανοὶ κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Ἐπίσης ὁ Παῦλος στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους 10, 21 ἀναφέρει: «οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καὶ ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων». Ὁρισμένοι δυστυχῶς τὰ ἔχουν μπερδέψει, μὲ ἀποκορύφωμα τοὺς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι συμπροσεύχονται ἢ καὶ συλλειτουργοῦν ἀκόμα μὲ αἱρετικοὺς ἢ ἀκοινώνητους (βλέπε, Βαρθολομαῖος καὶ πάπας, οὐνίτες Οὐκρανίας Ἐπιφανίου μὲ Μητροπολίτες τῆς Ἑλλάδος, Ἀρμένιοι μονοφυσίτες μὲ φαναριῶτες κ.λπ). Κατὰ τὰ ἄλλα κοινωνοῦν συνέχεια!!! Ἀλλὰ ἀναξίως καὶ μὲ αἱρετικὸ φρόνημα….
Ἀπαίτησις συνεχοῦς Μετάνοιας
Ἡ ἀξία δὲν πηγάζει ἀπὸ τὴ δική μας τελειότητα (καθὼς ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί), ἀλλὰ ἀπὸ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια, τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴν προσπάθεια διόρθωσης τῆς ζωῆς μας πρὶν ἀπὸ τὴ Θεία Μετάληψη, τὴν σαρκικὴ ἐγκράτεια, τὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία, σὺν τὴν τήρηση τῶν νηστειῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς νηστείας ἀπὸ ἑσπέρας, σὺν τὴν νηστεία τοῦ μεσονυκτίου πρὶν κοινωνήσουμε δηλαδή, καθότι μετὰ τὶς 00:00 δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πιοῦμε οὔτε νερό. (Σᾶς τὰ εἶπαν αὐτὰ οἱ Μητροπολίτες σας;).
Τὸ Ἅγιον Δωδεκαήμερον καὶ ἡ νηστεία τῆς Τετάρτης καὶ Παρασκευῆς, ἡ ὁποία παραβιάζεται
Ὁρισμένοι ὑπερτονίζουν τὸ γεγονός ὅτι τὸ Ἅγιο Δωδεκαήμερο, δηλαδὴ μετὰ τὴν νηστεία τῶν Χριστουγέννων, μποροῦν νὰ κοινωνοῦν χωρὶς νηστεία, ὅπως λέγουν. Ξεχνοῦν ὅτι ἐδῶ ἔχουμε μία περίοδο χαλάρωσης ἀλλὰ καὶ χαρᾶς, μετὰ ἀπὸ τὴν νηστεία τῆς Ἐκκλησίας. Ἄρα ὁμιλοῦμε γιὰ μία ἐξαίρεση ἀπὸ τὸν κανόνα, ἀκριβῶς διότι ἀκολουθοῦν δεσποτικὲς ἑορτές. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, λέει ὅτι κακῶς γίνεται κατάλυση κατὰ τὴν Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ τῆς αὐτῆς Ἑβδομάδας, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ ἀναφέρουν ὅσοι ἐπικαλοῦνται τὸν Ἅγιο, σὲ σχέση μὲ τὴν διδασκαλία του περὶ συνεχοῦς καὶ ἀξίας Θείας Κοινωνίας, διότι ἐδῶ δὲν τοὺς συμφέρει, ἀφοῦ εἶναι κοιλιόδουλοι.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ ἱερὸ Πηδάλιον, ἑρμηνεύοντας τὸν 69ον κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων διατυπώνει μία ἰδιαίτερη καί αὐστηρὴ ἑρμηνευτικὴ γραμμή σχετικά μὲ τὴν κατάλυση τῆς νηστείας κατὰ τὶς Τετάρτες καὶ τὶς Παρασκευὲς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου.
«Εἴ τις Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος, ἢ Ὑποδιάκονος, ἢ Ἀναγνώστης, ἢ Ψάλτης, τὴν ἁγίαν Τεσσαρακοστὴν οὐ νηστεύει, ἢ Τετράδα, ἢ Παρασκευήν, καθαιρείσθω· ἐκτὸς εἰ μὴ δι’ ἀσθένειαν σωματικὴν ἐμποδίζοιτο. Ἐὰν δὲ λαϊκὸς ᾖ, ἀφοριζέσθω». (69ος Ἁγίων Ἀποστόλων).
Δυστυχῶς στὴν σημερινὴ γενικὴ ἐκκλησιαστικὴ πράξη καὶ στὰ σύγχρονα νηστειοδρόμια τὸ Ἅγιο Δωδεκαήμερο θεωρεῖται λανθασμένα ὡς περίοδος ἀπόλυτης κατάλυσης («εἰς πάντα» καὶ Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ) μὲ ἐξαίρεση τὴν Παραμονὴ τῶν Θεοφανείων, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Ἅγιος Νικόδημος νά διαφοροποιεῖται σέ αὐτὴ τὴν πρακτικὴ μὲ βάση τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνες, πρὶν ἀκόμα αὐτὴ ἡ συνήθεια ἐπικρατήσει γενικὰ, ὅπως σήμερα.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὑποστηρίζει ὅτι δέν ἐπιτρέπεται ἡ γενικὴ κατάλυση «εἰς πάντα» (κρέας καὶ γαλακτοκομικὰ) τὶς Τετάρτες καὶ τὶς Παρασκευὲς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου γιὰ ὅλους τούς πιστούς, ἀλλά μόνο ἡ κατάλυση οἴνου καὶ ἐλαίου (ἢ τὸ πολὺ ἰχθύος). Ἐξηγεῖ ὅτι ἡ καθολικὴ κατάλυση («εἰς πάντα») θεσπίστηκε μόνο τοπικὰ ὡς «ἀντιπερισπασμὸς» γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ ζοῦσαν κοντὰ σέ Ἀρμενίους μονοφυσίτες αἱρετικούς, προκειμένου νὰ διαχωρίζονται ἀπὸ ἐκείνους, καθὼς οἱ Ἀρμένιοι νήστευαν αὐστηρὰ τὸ Δωδεκαήμερο.
Σημειώνει ὅτι ὅσοι Χριστιανοὶ καταλύουν τὰ πάντα τὶς ἡμέρες αὐτὲς χωρὶς νὰ συνυπάρχουν μὲ Ἀρμενίους, δὲν πράττουν καλά, καθὼς παραβιάζουν τὸν 69ο Ἀποστολικὸ Κανόνα περὶ τῆς νηστείας τῆς Τετάρτης καὶ τῆς Παρασκευῆς. Διευκρινίζει ὅτι ἡ αὐστηρὴ νηστεία (ἀλάδωτη) τῆς Παραμονὴς τῶν Θεοφανείων (5 Ἰανουαρίου), θεσπίστηκε γιὰ νὰ «ἀναπληρώνει» τὴ νηστεία ποὺ «χάνεται» (λόγῳ τῆς κατάλυσης οἴνου καὶ ἐλαίου κ.λπ), ὅταν δηλαδὴ οἱ ἴδιες οἱ μεγάλες δεσποτικὲς ἑορτὲς συμπίπτουν μὲ Τετάρτη ἢ Παρασκευὴ (καὶ ὄχι γιὰ νὰ καταλύονται ἀντίθετα οἱ ἡμέρες τῆς νηστείας τῆς Τετάρτης καὶ τῆς Παρασκευῆς, ὅταν αὐτὲς δὲν συμπίπτουν μὲ τὶς δεσποτικὲς ἑορτές).
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος καὶ ἡ εἰδικὴ νηστεία
Σὲ ἄλλο βίντεο ὁ Μόρφου Νεόφυτος ἀναφέρει καὶ τὸν Ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, ἔτσι ὥστε νὰ μιλήσει γιὰ συνεχῆ θεία Κοινωνία. Ὅμως ὁ Ἅγιος Νικόδημος ταλαίπωροι, δὲν συμπροσευχόταν μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα τῆς Ρώμης, οὔτε δεχόταν ψευδοσύνοδο, ὅπως τοῦ Κολυμπαρίου, οὔτε εἶχε κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Νικόδημος δὲν ἔκανε μνημόσυνα τὶς Κυριακὲς καὶ δίδασκε τὴν τριήμερη εἰδικὴ νηστεία πρὶν τὴν Θεία Κοινωνία, σὲ περιόδους κατάλυσης ποὺ ἐσεῖς τὴν ἀποστρέφεστε ὡς κοιλιόδουλοι…
Ὁ ἅγιος διευκρινίζει ὅτι ὅσοι ἔχουν τὴ δύναμη καὶ ἐπιθυμοῦν νά νηστεύσουν περισσότερο (γιὰ παράδειγμα, ὁλόκληρη ἑβδομάδα ἢ ἐπιπλέον ἡμέρες ὡς προσωπικὴ ἄσκηση), «καλῶς ποιοῦσιν» (καλὰ κάνουν), στὶς περιόδους κατάλυσης…Ἀλλὰ καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες ὁρίζουν νηστεία πρὸ τῆς Θείας Κοινωνίας.
Ὅσοι πάλι ἑρμηνεύουν τὸ ἔργο “περί συνεχοῦς μεταλήψεως”, τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου καὶ τῶν Κολλυβάδων Ἁγίων, τὸ παρερμηνεύουν, διότι τὸ ἔργο αὐτὸ ἀπευθύνεται σὲ Ἁγιορεῖτες κυρίως μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ κοινωνοῦν τακτικά, ἀφοῦ νήστευαν καὶ ἐγκρατεύονταν καὶ ὄχι ἀντίθετα σὲ ράθυμους λαϊκοὺς, ὅπως τῆς ἐποχῆς μας, οἱ ὁποῖοι δὲν τηροῦν οὔτε τὶς βασικὲς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας…Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ βιβλία τοῦ ἁγίου Νικοδήμου εἶναι τὸ «Περὶ συνεχοῦς Θείας Μεταλήψεως».
Ἡ ὑπόθεση τῆς «συνεχοῦς Θείας Μεταλήψεως» εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ βασικὰ θέματα τοῦ κινήματος τῶν Κολλυβάδων Πατέρων στὸ 18ο αἰώνα, διότι οἱ μοναχοί τοῦ Ἁγίου Ὄρους κοινωνοῦσαν μόνο μία φορὰ σέ 40 ἡμέρες, παρότι ἐκκλησιάζονταν καθημερινὰ οἱ περισσότεροι – στὰ κοινόβια τουλάχιστον…
Σήμερα ὑπάρχουν κληρικοὶ, οἱ ὁποῖοι τρῶνε ἀρτύσιμα τὴν μεγάλη Τεσσαρακοστὴ καὶ κοινωνοῦν, ὅπως ὁ Ἰούδας. Ὑπάρχουν λαϊκοὶ οἱ ὁποῖοι πορνεύουν, ἤ τρῶνε κρέας μετὰ τὸ μεσονύκτιο καὶ πηγαίνουν καὶ κοινωνᾶνε καὶ μάλιστα μὲ τὴν “εὐλογία” πνευματικῶν. Σαφῶς οἱ ἀσεβεῖς αὐτὲς τακτικὲς δὲν ἐναρμονίζονται μὲ τὸ ὀρθόδοξο πνεῦμα τῶν Κολλυβάδων Ἁγίων οὔτε στὸ ἐλάχιστο…
Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι σαφεῖς
«Τὰ ἅγια ὑπὸ νηστικῶν ἀνθρώπων ἐπιτελεῖσθαι», ὁρίζει ὁ 29ος Κανὼν τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὁ ΜΗ’ τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου. Βλέπε καὶ τὸν ΝΣΤ’ Κανόνα τῆς ἰδίας Συνόδου.
Ὁ 69ος κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὁρίζει πὼς αὐτοὶ ποὺ δὲν νηστεύουν καὶ δὲν ἀντιμετωπίζουν θέμα ὑγείας γιὰ τὴν κατάλυση τῆς νηστείας, ἂν εἶναι κληρικοὶ νὰ καθαιροῦνται, ἐνῶ ἐὰν εἶναι λαϊκοὶ νὰ ἀφορίζονται.
Ὁ 50ός κανόνας τῆς Λαοδικείας ἀναφέρει ὅτι “δὲν μποροῦν νὰ λύσουν οἱ πιστοὶ τὴν Πέμπτη τῆς τελευταίας ἑβδομάδας καὶ νὰ ἀτιμάσουν ὅλη τὴ Τεσσαρακοστή”, ἐννοώντας τὴν κατάλυση τῆς Μεγάλης Πέμπτης, μὲ τὴν δικαιολογία τῆς παράδοσης τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, γιατί ἔτσι ἀτιμάζουν ὅλη τὴν νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας! Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ μὲ τὰ Σαββατοκύριακα τῶν Νηστειῶν, ὅπου γίνεται κατάλυση μόνο οἴνου καὶ ἐλαίου. Ἄρα νηστεύουμε μὲ λάδι, ἐκτός τοῦ Μ.Σαββάτου, ὅπου γίνεται ἀσιτία (ἤ κατ’ οἰκονομία ἀνέλαιη νηστεία).
Σὲ αὐτὸ τὸ θέμα οἱ Ἀρμένιοι εἶχαν πλανηθεῖ, ἀλλὰ καὶ κάποιες ἄλλες γειτνιάζουσες περιοχές, ὅπως καὶ πολλοὶ σήμερα ποὺ καταλύουν τὴν νηστεία κατὰ τὰ Σαββατοκύριακα τῶν Νηστειῶν. Ἐκεῖ, τὰ Σάββατα καὶ τὶς Κυριακές τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, οἱ Ἀρμένιοι κατέλυαν αὐγὰ καὶ τυρί. Κρίνοντας τὴν πρακτικὴ αὐτή, ἡ Πενθέκτη Οἰκουμενικὴ σύνοδος ἀποφάσισε μὲ τὸν ΝΣΤ/ (56ο) κανόνα της, νὰ ἀκολουθοῦν σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη τὴν ἴδια τάξη στὴ νηστεία, δηλαδὴ νὰ ἀπέχουν ἀπὸ ὁποιοδήποτε θυτὸ ζῶο καὶ ἀπὸ τὰ αὐγὰ καὶ τὸ τυρὶ ποὺ εἶναι καρπὸς καὶ γεννήματα αὐτῶν.
Καθὼς μάλιστα παρατηρεῖ ὁ ἑρμηνευτής τῶν ἱερῶν Κανόνων Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Κἄν ὁ Κύριος μετὰ δεῖπνον τοὺς Μαθητάς ἐμυσταγώγησεν, ἀλλ’ οὐ δεῖ ἡμᾶς, κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν, τοῖς ὑπὲρ ἡμᾶς ὑποδείγμασιν ἕπεσθαι, ἀλλὰ τῷ τῆς Ἐκκλησίας ἔθει κατακολουθεῖν, καὶ νηστικοὺς ὄντας τοὺς ἱερεῖς τῷ θυσιαστηρίῳ προσφέρειν τὰ ἅγια καὶ τοὺς μεταλαμβάνοντας αὐτῶν ὡσαύτως νηστικοὺς εἶναι».
(Ἡ ἀναφορὰ γίνεται κατὰ τὸν σχολιασμὸ τοῦ ΚΘ΄ (29ου) Κανόνα της Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου (ἐν Τρούλλῳ)
Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας σὲ περιόδους ποὺ δὲν ἔχει γενικὴ νηστεία, εἶναι ἡ τριήμερη εἰδικὴ νηστεία γιὰ ὅσους μποροῦν, ἢ τὸ λιγότερο γιὰ ὅσους δὲν μποροῦν εἶναι ὅτι “ἀπὸ τὸ ἑσπέρας νὰ μὴ τρῶμε ἀρτύσιμα καὶ ἀπὸ τὸ μεσονύκτιον (12 τὰ μεσάνυκτα), νὰ μὴ πίνουμε οὔτε νερό, ἔτσι ὥστε νὰ κοινωνήσουμε νηστικοὶ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, κατὰ τὶς περιόδους κατάλυσης, ὅπως εἶναι τὸ Ἅγιο Δωδεκαήμερο (ἐκτός τῆς Τετάρτης καὶ τῆς Παρασκευῆς ποὺ κανονικὰ δὲν γίνεται κατάλυση, ὅπως προ-εἶπα).
Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Σ. Κούτσας στὸ βιβλίο του παρατηρεῖ εὔστοχα ὅτι: «Οἱ πιστοὶ πού μποροῦν νὰ κοινωνοῦν τὴν Κυριακὴ ὀφείλουν νὰ τηροῦν ἀπαρέγκλιτα τὴν προβλεπόμενη ἀνέλαιη νηστεία τῆς Παρασκευῆς. Τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, σεβόμενοι τὴν κανονικὴ ἀπαγόρευση γιὰ (σ.σ. αὐστηρὴ) νηστεία (σ.σ. τὴν ἀπαγόρευση ἐννοεῖ τῆς πλήρους αὐστηρῆς νηστείας καὶ ὄχι τὴν νηστεία μὲ λάδι, ἢ τὴν κατάλυση τῆς ἐνάτης ὥρας), θὰ καταλύουν τὸ μεσημέρι λάδι. Ἀντίθετα, τὸ βράδυ θὰ παίρνουν κάτι πολὺ ἁπλό: ἕνα ρόφημα, ξηροὺς καρποὺς ἢ λίγα φροῦτα. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ τηροῦμε τοὺς ἱεροὺς Κανόνες, πού ἀπαγορεύουν τὴν (σ.σ. αὐστηρὴ) νηστεία τοῦ Σαββάτου, καὶ προετοιμαζόμαστε ὥς ἕνα βαθμὸ καὶ σωματικὰ γιὰ τὴν προσέλευσή μας στὴν Εὐχαριστία τῆς Κυριακῆς» (βλέπε καὶ Ἀρχ. Σ. Κούτσα, σελ. 121- 2. Ἡ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας, Ἀθήνα 1999).
Συμπέρασμα περὶ Νηστείας Σαββάτου
Δυστυχῶς οἱ σημερινοὶ ἑρμηνευτὲς τῶν ἱερῶν κανόνων, δὲν γνωρίζουν ὅτι οἱ ἱεροὶ κανόνες ὁρίζουν ὡς αὐστηρὴ νηστεία, τὴν ἀσιτία τῆς ἐνάτης ὥρας (ἕως τὶς 15:00 δηλαδὴ πλήρη ἀσιτία καὶ μετὰ τρῶμε λίγο ψωμὶ καὶ νερὸ μία φορὰ τὴν ἡμέρα κατὰ τὶς καθημερινὲς τῶν αὐστηρῶν Νηστειῶν, ὅπως τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς).
Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἀναφέρεται καὶ ὁ ΞΕ΄ (65ος ) Ἀποστολικὸς κανόνας (βλέπε καὶ ΝΕ΄ Πενθέκτης), ὅταν ὁμιλεῖ γιὰ τὴν διάκριση μεταξύ τῆς αὐστηρῆς νηστείας τοῦ Μεγάλου Σαββάτου καὶ τῶν ἄλλων Σαββατοκύριακων, στὰ ὁποῖα μποροῦμε νὰ νηστεύουμε, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν αὐστηρὴ νηστεία τῆς ἐνάτης ὥρας ποὺ ἐφαρμόζεται κατὰ τὸ Μ.Σάββατο.
Δυστυχῶς ἡ ἐκκοσμίκευση ἔφερε καὶ ἄγνοια τῶν Ἱερῶν Κανόνων ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Ὁπότε ὁ 65ος Ἀποστολικὸς Κανόνας ὁρίζει, ὅτι ἂν κάποιος κληρικὸς βρεθεῖ νὰ νηστεύει τὴν Κυριακὴ ἢ τὸ Σάββατο μὲ τὴν πλήρη ἀσιτία τῆς ἐνάτης ὥρας (καὶ ὄχι τὴν νηστεία μὲ κατάλυση οἴνου καὶ ἐλαίου) — «πλὴν τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου» (ἐννοώντας τὸ Μέγα Σάββατο) καθαιρεῖται, ἐνῶ ἂν εἶναι λαϊκός, ἀφορίζεται.
Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ πλαίσια ὁ ΝΕ΄ (55ος) Κανόνας τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐπικυρώνει τὸν ΞΕ΄ (65ο) Ἀποστολικὸ Κανόνα καὶ ὑποχρεώνει τὴ Δύση νὰ εὐθυγραμμιστεῖ μὲ τὴν καθολικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκριβῶς διότι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἐπέβαλε αὐστηρὴ νηστεία (ξηροφαγία/ἀποχὴ ἀπὸ λάδι) ὅλα τὰ Σάββατα τοῦ ἔτους καὶ τῆς Τεσσαρακοστῆς. Τὸ Σάββατο θεωρεῖται ἡμέρα ἀνάπαυσης (κατάπαυσης) καὶ ἡ Κυριακὴ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ αὐστηρὴ νηστεία (πένθος) κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτὲς θεωρεῖται προσβολὴ στὴ χαρὰ τῆς δημιουργίας καὶ τῆς Ἀνάστασης. Ἀντίθετα τό Μέγα Σάββατο παραμένει τὸ μοναδικὸ Σάββατο τοῦ ἔτους πού νηστεύεται αὐστηρά, ἐπειδὴ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ βρίσκεται στὸν τάφο («ἵνα τί καθεύδεις;»).
Ἡ Πενθέκτη λοιπὸν Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τὸ θεώρησε αὐτό καινοτομία πού ἔκαναν στὴν Δύση καὶ ἐπίσης παράβαση τῆς ἀρχαίας παράδοσης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπαγορεύσει τὴν αὐστηρὴ νηστεία ποὺ ἔκαναν οἱ Λατῖνοι κατὰ τὰ Σάββατα, ἀκριβῶς διότι ἐπίσης δὲν τηροῦσαν τὴν νηστεία τῆς Τετάρτης καὶ τῆς Παρασκευῆς καὶ παραβίαζαν τὸ σύνολο τῶν Ἀποστολικῶν κανόνων.
Ἡ πλάνη στὶς ἡμέρες μας εἶναι ὅτι διάφοροι πνευματικοί, ἔχουν τὴν ἐσφαλμένη ἄποψη ὅτι δῆθεν ἀπαγορεύεται ἡ νηστεία μὲ λαδερὰ κατὰ τὰ Σαββατοκύριακα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀτιμάζουν ἀκόμα καὶ τὴν νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (ὅπως ἔκαναν παραπάνω καὶ ὅσοι κατέλυαν τὴν νηστεία τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἀτιμάζοντας ὅλη τὴν Ἁγία Τεσσαρακοστή)…Δηλαδὴ ἔπεσαν στὸ ἀντίθετο ἄκρο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔπεσαν οἱ λατῖνοι.




