Ὁ Σταυρὸς τὸ ἰσχυρότερον ὅπλον
Ὁ Ἀποστόλος Παῦλος (Α΄ Κορινθ. 23) ὁμολογεῖ:
«ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν». Ἐμεῖς ὅμως κηρύττουμε τὸν Χριστὸ ποὺ ἔχει σταυρωθῆ. Καὶ ὁ σταυρωμένος Χριστὸς γιὰ τοὺς Ἰουδαίους ποὺ περιμένουν τὸν Μεσσία Χριστὸ ὡς ἐπίγειο βασιλιά εἶναι σκάνδαλο, ἐμπόδιο πάνω στὸ ὁποῖο σκοντάφτουν καὶ δὲν πιστεύουν. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες πάλι ὁ σταυρωμένος Θεὸς ποὺ δὲν νίκησε τοὺς ἐχθρούς του παρουσιάζεται ὡς ἰδέα μωρὴ καὶ ἀνόητη.
- Ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διακηρύσσει:
«Ὁ Σταυρὸς διέλυσε τὴν ἔχθρα τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἔφερε τὴ συμφιλίωση, ἔκανε τὴ γῆ οὐρανό, ἀνέμιξε τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς ἀγγέλους, γκρέμισε τὴν ἀκρόπολη τοῦ θανάτου, παράλυσε τὴ δύναμη τοῦ διαβόλου, ἐξαφάνισε τὴ δύναμη τῆς ἁμαρτίας, ἀπάλλαξε τὴ γῆ ἀπ’ τὴν πλάνη, ξανάφερε τὴν ἀλήθεια, ἐδίωξε τοὺς δαίμονες, γκρέμισε ναούς, ἀνέτρεψε βωμούς, ἐξαφάνισε τὴν κνίσσα, φύτεψε τὴν ἀρετή, θεμελίωσε τὶς Ἐκκλησίες».
- Ποιός ἔκανε πρῶτος τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ πάνω στό σῶμα του;
Σύμφωνα μέ τήν ἁγιορείτικη παράδοση, πρώτη ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ πάνω Της, ὅταν ὁ Ἰωσὴφ ὁ Μνήστωρ Αὐτῆς, ἔβαλε κακοὺς λογισμοὺς βλέποντάς Την ἔγκυο.
Αὐτόν τὸν τρόπο ἐπέλεξε ἡ Πάναγνος Δέσποινα, γιὰ νὰ τὸν πληροφορήσει σχετικὰ μὲ τὴν ἀθωότητά Της.
Σήκωσε τότε, τὸ χέρι Της ἀκουμπώντας τά τρία δάκτυλα στὸ μέτωπο καὶ εἶπε στον Ἰωσήφ:
– Διὰ τὸ γραπτὸν τοῦ προσώπου Μου, ὅπου ἴσως ἤθελε ἑρμηνευθεῖ, δὲς Ἰωσὴφ τὴν ἀθωότητά Μου ζωγραφισμένη στὸ πρόσωπό Μου.
Κατόπιν κατέβασε τὸ χέρι στὴν κοιλίαν Της καὶ συνέχισε…
– Διὰ τὸ ἐνυπάρχον ἐν τῇ κοιλίᾳ Μου, ἐννοώντας τὸ Θεῖον Βρέφος καὶ τέλος μετέφερε τὸ χέρι Της δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ στοὺς ὤμους καὶ συμπλήρωσε…
– Διὰ τοὺς ἐκ δεξιῶν κι ἐξ ἀριστερῶν Μου Ἀγγέλους θέλουσα νὰ πεῖ ὅτι οἱ ἐκ δεξιῶν Μου κι οἱ ἐξ ἀριστερῶν Μου παρεστῶτες Ἄγγελοι, ἂς μαρτυρήσουν τὴν ἀλήθεια ὅτι εἶμαι τελείως ἀθώα διὰ τὴν ἐγκυμοσύνη τὴν ὁποία ἀντικρύζεις Ἰωσήφ…
- Ἀπό τό βιβλίο Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος ἀντιγράφουμε:
Κάποιος εὐλαβὴς ἄνθρωπος μοῦ διηγήθηκε κι ἄλλο θαυμαστὸ γεγονός, ποὺ θὰ τὸ γράψω, γιὰ νὰ δοξασθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἕνα Σαββατόβραδο, μοῦ εἶπε, προσευχόταν στὸν πρόναο τοῦ ἁγίου Ἀναστασίου, ὅπου γινόταν ἡ συνηθισμένη κυριακάτικη ἀγρυπνία. Τότε ἦλθε καὶ ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Νήφων, ποὺ συχνὰ περνοῦσε τὶς νύκτες του, ὅπως ξέρουμε, στοὺς ναοὺς τῶν ἁγίων.
Βλέπει λοιπὸν ὁ χριστιανὸς αὐτὸς κι ἕνα πλῆθος ἀπὸ λευκοντυμένους νέους νὰ προχωροῦν μαζί του, κυκλώνοντάς τον μ’ εὐφρόσυνα πρόσωπα. Ἀλλὰ τὸ πιὸ θαυμαστὸ ἦταν, ὅτι μπροστά του πήγαινε ἕνας Σταυρὸς ἴσος μὲ τὸ μπόι του, καμωμένος σὰν ἀπὸ καθαρὸ χρυσάφι. Ἀλλὰ καὶ πίσω του ἦταν ἄλλος ἕνας ἴδιος, καὶ τρεῖς ἀκόμα ὅμοιοι δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ πάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι του. Καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἀστραφτεροὶ Σταυροὶ ἦταν ἑνωμένοι μεταξύ τους σ’ ἕνα προστατευτικὸ σύμπλεγμα, ποὺ τείχιζε ὁλόγυρα τὸν ὅσιο.
Ὅταν ἐρχόταν πειρασμός, θέλοντας ὁ Θεὸς νὰ τὸν δοκιμάση καὶ νὰ τὸν στεφανώση, παραχωροῦσε καὶ χώριζαν οἱ Σταυροί, ἀφήνοντας ἕνα μικρὸ ἄνοιγμα ἀνάμεσά τους. Μέσ’ ἀπ’ αὐτὸ μποροῦσε ὁ ἐχθρὸς νὰ ρίχνη τὰ βέλη του. Τὴν ὥρα τῆς ἐπιθέσεως τοῦ διαβόλου καὶ τῆς πάλης του μὲ τὸν ὅσιο, πλήθη ἀγγέλων καὶ δαιμόνων στέκονταν γύρω καὶ παρακολουθοῦσαν μὲ ἀγωνία τὴ ἔκβαση τῆς ἀναμετρήσεως.
Ὁ μακάριος Νήφων, ἀφοῦ πρῶτα ἔδινε κι ἔπαιρνε ἀρκετὰ κτυπήματα ἀπὸ τὸν ὑπερήφανο ἐχθρό, σήκωνε ἔπειτα τὰ χέρια του στὸν ὕψιστο Θεὸ καὶ ἀνέβαινε νοερά ὡς Ἐκεῖνον μὲ τὸν καθαρό του νοῦ. Ἔμενε ἔτσι, ζητώντας Του νὰ ἐπέμβη ἐνάντια στὸν νοητὸ δράκοντα. Κι ὁ σατανᾶς, βλέποντάς τον σ’ αὐτὴ τὴ στάση καὶ τρέμοντας τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ἔλεγε φοβισμένος στὴ δαιμονική του συμμορία:
– Πᾶμε, παιδιά, νὰ φύγουμε ἀπὸ τοῦτον ἐδῶ, γιατὶ ἀνέβηκε στοὺς οὐρανοὺς καὶ προσεύχεται ἐναντίον μας. Πρὶν λοιπὸν ξεσπάση ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ στά κεφάλια μας, ἂς ἐξαφανιστοῦμε.
Στὰ λόγια αὐτὰ τοῦ ἀρχηγοῦ γίνονταν ὅλοι τους ἄφαντοι!
Ὁ δίκαιος, μετά τὴν ἱκεσία του, κατέβαινε πάλι στὴ γῆ, ἐρχόταν στὸν ἑαυτό του καί, μὴ βλέποντας κανένα ἐχθρό, εὐχαριστοῦσε τό Θεὸ πού τόν σκέπασε. Τότε καὶ οἱ ἄγγελοι ἔφευγαν χαρούμενοι γιὰ τὸν οὐρανό, ἐνῶ οἱ τίμιοι Σταυροὶ πλέκονταν πάλι, κλείνοντας μέσα τους προστατευτικὰ τὸν ὅσιο.
Πολλὲς φορές, πρόσθεσε ὁ εὐλαβὴς ἐκεῖνος χριστιανός, τὸν πλησίαζε ὁ διάβολος μὲ πλῆθος δαιμόνων, γιά νὰ τὸν ρίξη σ’ ἕνα πάθος, μὰ δὲν μποροῦσε, γιατὶ ὁ μακάριος, περιτειχισμένος μὲ τὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ, ἦταν ἀπρόσβλητος. Ἔτσι τοὺς περιγελοῦσε καὶ τοὺς ἔπτυνε. Τότε οἱ σκοτεινοὶ δαίμονες ἐξαφανίζονταν καταντροπιασμένοι, ἐνῶ αὐτὸς ἀκόμα πιὸ θερμὰ εὐχαριστοῦσε τό Θεό, πού τοῦ χάρισε τέτοια δύναμη κατὰ τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν.
Πόσο μεγάλη εἶναι ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ!